Ονειρεμένος Εφιάλτης το Στεφάνωμα … by Lit Maiden


Ονειρεμένος Εφιάλτης το Στεφάνωμα

Πάλι διάβασα βλακεία τις προάλλες. «Το όνειρο κάθε κοριτσιού είναι ο γάμος.» Την πέταξε πάλι κάποιος την άσπρη σάλτσα με υψηλή περιεκτικότητα σε DNA. Άρα εγώ που δεν το ονειρευόμουν από μικρή να σπεύσω σε γιατρό να με κάνει την εχγείρηση, μιάς και είμαι κάτα βάθος άντρας. Που πάνε και τους βρίσκουν αυτούς τους ανεπρόκοπους που τα γράφουν αυτά; Και πριν με παρεξηγήσετε, δεν μιλάω για τον θεσμό του γάμου αλλά για την τελετή με όλα τα παρελκόμενα (πως λέμε πουλάω τρακτέρ John Deere με όλα τα παρελκόμενα;).

Και τι δηλαδή ονειρεύονται τα κοριτσάκια; Δεν χρειάζεται να κάθεστε αναπαυτικά γιατί το ταξίδι στο υποσυνείδητο ενός κοριτσιού είναι του ενός λεπτού. Λοιπόν: θέλει να δείχνει όμορφη, να έχει τους πάντες να κοιτάνε αυτήν και μονο αυτήν, θέλει να δείχνει όμορφη, να έχει τον κούκλο άντρα να στέκεται δίπλα της και να μη μπορεί να ξεκολλήσει τα μάτια του από πάνω της, θέλει να δείχνει όμορφη, το ντεκόρ τριγύρω της να βγήκε από παραμύθι, και α, ναι, θέλει να είναι όμορφη. Τέλος. Και αν δεν το πιάσατε, θέλει να δείχνει όμορφη. Και live, και στις φωτογραφίες.

Η πικρή αλήθεια όμως είναι ότι η όλη φάση είναι ασ’τα να πάνε. Κάτι από παζάρι, κάτι από επέλαση καταναλωτών κατά την περίοδο τον εκπτώσεων, κάτι από γύφτικο μαχαλά με φέρνει στο μυαλό. Και τι δεν έχει να κανεις!

Κανόνισε το φόρεμα. Αχ, αυτό το φόρεμα! Τρέχα να βάζεις – βγάζεις από το ένα ατελιέ στο άλλο, να σε κολακεύουν οι πωλήτριες όταν είναι απ’τα ακριβά φορέματα, να σε κοιτάνε λίγο στραβά αν είναι απ’τα φθηνά. Να μη ξέρεις αν σε κάθεται καλύτερα το άσπρο, το σαμπανιζέ, το εκρού, το μπορντοβεραμανοκίτρινο! Δαντέλα, σατέν, ταφτά, ράφτα, καφ’τα, α’ι’ σιχτίρ λες στο τέλος. Και εννοείτε πως κλείνεις το πρώτο που δοκίμασες πριν 3 εβδομάδες.

Κανόνισε το στόλισμα στου λουλουδά (καραδερφάρα, με το συμπάθιο).
– Λουλούδια.
– Τι χρώμα;
– Μα που να ξέρω;
-Τι χρώμα είναι το φόρεμα σου;
– Μα δεν διάλεξα ακόμα.
– Τι; Δέκα μήνες πριν το γάμο και δεν έκλεισες; Που θα βρείς τελευταία στιγμή; Καλά, θα κανονίσω εγώ τα λουλούδια, ωραία ροζάκια με           ωραία πράσινα φύλλα να πλαισιώνουν και μιγκέ, και κορδελίτσες, μήπως κανένα ανθούριο;
– Τι είν’ τούτο;
– Να αυτό με το ματσακόνι που βγαίνει σαν να μην πω τι. Είναι πολύ τρέντυ και ξέρεις εσύ που θα πάει το μυαλό ολονών, έτσι; Χι χι χι.
– Σε εκκλησία πάω, όχι στο Πλάτινουμ.
-‘Ασε καλε, συ, και ο παππάς θα τρελαθεί, άκου με τι σου λέω!
Πάει και το στόλισμα.

Μπομπονιέρες. Μιά απ’τα ίδια. Τι χρώμα; Δεν έκλεισα το φόρεμα αλλα κάνε ότι καταλαβαίνεις. Σχέδιο μπομπονιέρας; Δεν ξέρω, μήπως έχετε σε σχήμα δονητή μπας και πεθάνει καμιά θεία επί τόπου και μας αφήσει κάτι τις για να βγάλουμε τα έξοδα της εκκλησίας; Όχι ε; Καλά.

Προσκλητήρια. Τι χρώμα; (Τελικά είναι όλοι τους ρατσιστές). Τέλος πάντων, διαλέγεις το χαρτί, το χρώμα του χαρτιού, το κείμενο, τη γραμματοσειρά, το χρώμα της γραμματοσειράς, το φάκελο, τη μελάνη, το μηχάνημα που θα τα τυπώσει, το παιδί απ’το καφενείο της γειτονιάς που θα φέρει τον καφέ στον υπάλληλο που θα τα τυπώνει.

Εκκλησία. Ποιά θα είναι ωραία στις φωτογραφίες. Ποιά είναι διαθέσιμη το ΣΚ που θέλεις. Ποιά έχει τις ωραιότερες τοιχογραφίες του μοναδικού καλλιτέχνη αγιογράφου. Και πάνω απ’όλα αν θέλεις air condition η όχι, αν θέλεις όλα τα φώτα αναμμένα η τα μισά, με τα φώτα του κεντρικού πολυελαίου η όχι; Πάρε, πάρε, σήμερα μισοτιμής.

Το κέντρο για το γλέντι. Ψάξε να βρείς τώρα χώρο για τα 300 άτομα που δεν γίνονται λιγότερα γιατί θα τα πάρει στο κρανίο η ξαδέρφη του θείου της συμπεθέρας του ανιψιού του πεθερού. Και τι μενού; Ψάρι, κοτόπουλο, μοσχάρι, αρνί, βόδι, σπαράγγια, μπουρεκάκια, φρικασέ, μπουργκινιόν,  στρογγανόφ, Μιχαήλ Στρογκόφ. Και αν δεν τρώνε κρέας; Άσε, αυτά είναι τα εύκολα. Πως θα τους βάλεις να κάτσουν; Η κυρά Μαρίκα με τη θεία Τιτίκα είναι μαλωμένες εδώ και χρόνια. Αν βάλουμε το θείο Ευστάθιο πιο κοντά στο γαμήλιο τραπέζι απ το θείο Χαρίτων, την κάτσαμε τη βάρκα. Και η ξαδέρφη Ανθούσα αν δεν βλέπει πίστα να σχολιάσει την επομένη πως χόρευε έξαλλα η μισητή ξαδέρφη Aλκίππη, θα πέσει κατάρα τρικούβερτη στο σπίτι μας.

Το μακιγάζ; Τα μαλλιά; Τρέχα να βρείς ποιά θα στα κάνει καλά, ποιά θα σε πάρει σχετικά λίγα, ποιά δεν θα σε κάνει να μοιάζεις με τη Λούλα το τραβέλι που κάνει πιάτσα στη Γιαννιτσών. Οπότε αρχίζεις και κάνεις πρόβα εδώ, πρόβα εκεί, παστρώνεις (απ’το στρώνω σαν πάστα) το πρόσωπο σου με σοβά, τρίβεις για να βγει, ξαναπαστρώνεις, ξανατρίβεις. Εικοσαετή οικοδομή δεν έχει κάνει τέτοιο σοβάτισμα.

Και αυτά εν ολίγοις. Τα ξεπέταξα στα γρήγορα για να μην έχω να γράφω και πολύ.

Τώρα κάθεται και σκέφτεται κανείς (και χρειάζεται λίγο μυαλό εκ μέρος του/της, οπότε δύσκολο να βρείς τέτοιο άτομο), τι την θέλουν αυτήν την ταλαιπωρία για κάτι που διαρκεί συνολικά 6-10 ώρες όταν ξέρει ότι πρόκειται για την αρχαιότερη και πιο διαδεδομένη μορφή τράμπας του κόσμου; Πατέρας και γαμπρός κάθονταν και βγάζανε τη λυπητερή. Εσύ θα πάρεις 3 αγελάδες, 2 κοτόπουλα και 4 κατσίκες, εγώ θα πάρω τη Μαριγώ, είσαι;

Δεν μπορώ να χωνέψω ότι εμείς οι γυναίκες το κάνουμε τόσο θέμα αντί να λέμε στα κορίτσια μας τι τραβήξανε οι γυναίκες παλαιότερα για αυτόν τον ρημαδιασμένο θεσμό, το μεγαλύτερο αντάλλαγμα περιουσίας ανά τους αιώνες, το ισχυρότερο όπλο που είχε κανεις να ανεβεί κοινωνική τάξη, ο μοναδικός τρόπος για έναν εμφανισιακά ξοφλημένο αλλα ευκατάστατο πενηντάρι – που δεν είναι αρκετά τσαχπίνης να πληρώσει τσατσά – να δει ολόγυμνη κοπελίτσα (ναι, καλά το καταλάβατε, ο γάμος ήταν η πρώτη μορφή Hustler/ Playboy/ Penthouse που ιδρύθηκε). Το χειρότερο είναι ότι διαιωνίζουμε αυτό το καρναβάλι από γενιά σε γενιά οπότε και να θες να αγιάσεις, το σόι κολλάει το ούζι στο λαιμό σου και σε αργά καθαρά Ελληνικά σε προειδοποιεί «η γίνεται του Κουτρούλη ο γάμος, η θίγεται το όνομα της οικογενείας».

Πότε θα καταλάβουμε επιτέλους πως ο γάμος δεν πρέπει να είναι τίποτα παραπάνω από μια σεμνή πνευματική τελετή, ένα θείο μυστήριο που ενώνει δυο άτομα στα μάτια του Πλάστη, η στιγμή που ευλογείται η καινούργια κοινή πορεία δυο ψυχών; Δυστυχώς όπως σε όλους τους τομείς, ο καταναλωτισμός, η φιλαργυρία  και η ίδια μας η χαζομάρα (κοινώς, η άσπρη σάλτσα που έλεγα νωρίτερα) έχουν καταστρέψει την ομορφιά και την αγνότητα. Ως πότε θα συνεχίζουμε να μετατρέπουμε τα απλά και ωραία σε νευρωτικά, στημένα και ψυχρά;

 

Lit Maiden

Creative Commons License
This work by https://mysatelite.wordpress.com/ is licensed under a Creative Commons Attribution-NoDerivs 3.0 Unported License.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s