Η Πραγματική Ελλάδα Είναι Αλλού … by Lit Maiden


 

Η Πραγματική Ελλάδα Είναι Αλλού

Το περασμένο Σαββατοκύριακο, πήγαμε εκδρομή, εγώ, ο σύζυγος με παιδικό φίλο (του συζύγου) και την κοπελιά του, στο πατρικό του χωριού της. Με δύο λέξεις, για να σας βάλω κατευθείαν στο κλίμα, βράζανε τσίπουρα.

Ξεκινήσαμε αργούτσικα το μεσημέρι και αρχικά είχαμε κανονίσει να επιστρέψουμε αυθημερόν αλλά για καλό και για κακό οι φίλοι μας μας είπαν να πάρουμε φόρμες μαζί μας σε περίπτωση που έπεφτε παγετός το βράδυ και οι δρόμοι μας έκαναν να χορεύουμε σαν μπαλαρίνες απ’τα Μπολσόϊ.

Τραβήξαμε βόρεια και φτάσαμε γρήγορα με μικρή στάση σε κοντινή κωμόπολη, την οποία δεν είχα δει εγώ αλλά ήθελα να πάρω μια γεύση της. Eίχε ακόμα αρκετά χιόνια στις άκρες του δρόμου, και η κλασσική πεζοδρομική περατζάδα με τις πολυάριθμες καφετέριες ήταν σκέτο παγοδρόμιο. Ερημιά επικρατούσε παντού, που δεν περίμενα, αν και Σάββατο μετά το κλείσιμο της αγοράς όλοι θα είχαν φάει και θα έριχναν τον ύπνο του δικαίου (στην χώρα της αδικίας, τι ειρωνεία!). Φύγαμε μέσα σε 20 λεπτά.

Το χωριό της φίλης μας ήταν χίλιες φορές πιο ωραίο. Γραφικά πέτρινα παλιά σπιτάκια, χιονισμένοι κήποι μπροστά σε συμπαθητικές ανακαινισμένες κατοικίες, οι λιγοστές διάσπαρτες καφετέριες, ένας ξενώνας που λες και έλεγε «ελάτε στη ζεστασιά μου», μικρά πάρκα που σίγουρα τα καλοκαίρια γεμίζουν με τις φωνές μικρών ζωηρών φίλων. Η καρδιά μου γέμισε ηρεμία.

Πρώτα πήγαμε να χαιρετίσουμε τον οικοδεσπότη μας. Το έγκλημα θα γινόταν στο καζάνι δίπλα στο σπίτι της μητέρας του, ένας πρόχειρος παλιός χορός σαν αχυρώνας με το λεγόμενο καζάνι, αναμμένο τζάκι και τα τραπέζια που θα φίλευαν τους καλεσμένους. Μας εξήγησε ότι άλλοι κανόνισαν το event με προτροπή του περιφερειάρχη και δημάρχου οι οποίοι θα κανόνιζαν να έρθουν τα κρέατα που θα ψήναμε (ο μπαμπάς της φίλης μας, δηλαδή) και τα όργανα που θα παίζαν τα παραδοσιακά σουξέ.

Το πάρτυ ήταν να ξεκινήσει σιγά σιγά στις 22.30. Ήταν περίπου 19.00 και κρέατα δεν είχαν έρθει. Αναγκάστηκε ο οικοδεσπότης μας να πάει να τα πάρει απ’την τσέπη του. Κλασσικά πράγματα, σκέφτηκα από μέσα μου. Για φανφάρες, λόγια και χειραψίες, πρώτοι είναι όλοι τους, και πάλι το φαγοπότι το πληρώνει ο λαός. Και αν δεν έφτανε αυτό, το καζάνι το δικό μας στις 22.30 θα ήταν το τελευταίο στο οποίο θα ερχόντουσαν γιατί όσο σίγουρο είναι ότι ο χοντρός της βουλής έφαγε τα πιο πολλά, τόσο σίγουρο είναι ότι οι εκλεγμένοι θα περνούσαν νωρίτερα από άλλα τόσα καζάνια για να φάνε και να πιούνε τζαμπαντάν.

Για να επανέρθω όμως στο θέμα μας, εμείς κάναμε το πρόγραμμα μας. Πρώτα πήγαμε να πάρουμε τη μαμά της φίλης μας που σχολούσε απ’τη δουλειά της και πήγαμε για καφέ στο διπλανό χωριό, σε πανέμορφο ξενοδοχείο – κέντρο σπα. Όσο οικείο ήταν το μπαράκι, ήταν και η ίδια η μαμά. Απίστευτα φιλική, ανοιχτή, προσιτή με μας τα ρεμάλια που μας έβλεπε για πρώτη φορά.

Η αλήθεια είναι ότι όλο το βράδυ αυτό σκεφτόμουν. Δεν έβγαινε απ’το μυαλό μου η σκέψη ότι εδώ είναι η πραγματική Ελλάδα, το Ελληνικό πνεύμα, η παλιά καλή Ελληνική νοοτροπία. Την είδα μέσα στη σφιχτή χειραψία του οικοδεσπότη, στην ακαμψία της μάνας να μη μας αφήσει να φύγουμε το βράδυ, στο ξεσπίτωμα του αδερφού που κοιμήθηκε στης γιαγιάς το σπίτι για να χωρέσουμε εμείς να κοιμηθούμε άνετα, στην αδιαλλαξία την μάνας να με φέρουν άλλο φαγητό γιατί δεν θα έτρωγα κρέατα, στην ήρεμη δύναμη της γιαγιάς που χαιρόταν να μας βλέπει να τρώμε και την επόμενη μέρα μας φόρτωσε με γλυκά ενώ οι γονείς της φίλης μας με κρασί και ολόκληρη ντραμιτζάνα τσίπουρο. Έβγαλα απ’τη σκέψη μου τα ψεύτικα μούτρα του δημάρχου-κοινοτάρχη-περιφερειάρχη-αρχιδάρχη, και τα αντικατέστησα με τα ροδοκόκκινα μάγουλα των ανθρώπων γύρο μου που γελούσαν, έτρωγαν με τα χέρια γιατί έτσι γούσταραν, έπιναν το τσιπουράκι η το κρασί τους, σηκώνονταν να χορέψουν τους παραδοσιακούς χορούς, και εγώ να προσπαθώ να πείσω τα πόδια μου να σταματήσουν να χορεύουν μόνα τους κάτω απ’το τραπέζι. (Σημειώστε προσεκτικά την εξής μεγάλη αλήθεια: μπορεί να μεγάλωσες σε μεγάλες πόλεις και να φοράς τα RayBan, αλλά το χωριάτικο το αίμα κυλάει στις φλέβες σου, θες δε θες.)

Δεν μπορώ να εκφράσω ποσο συγκινήθηκα με όλα αυτά που έζησα εκείνο το 24ωρο. Με έδωσε ελπίδα ότι η Ελλάδα που ήξερα υπάρχει αν και απομακρυσμένη στα βάθη της ενδοχώρας, εκεί που το χρήμα δεν πρόλαβε ακόμα να καταβροχθίσει όλη την αγνότητα της ανθρώπινης ψυχής.

Καθώς γυρνούσαμε, όσο φτάναμε πιο κοντά στη μεγαλούπολη, το πρόσωπο μου το είχα στραμμένο προς τον ήλιο και άφηνα τη φωτιά του να με γεμίσει ζωή και γαλήνη. Δυστυχώς, μια σκέψη ροκάνιζε αλύπητα την ελπίδα που είχε γεννηθεί μέσα μου: ποσο μακριά απέχουμε απ’την παλιά καλή Ελλάδα και πως καταντήσαμε έτσι;

 

Lit Maiden

Creative Commons License
This work by https://mysatelite.wordpress.com/ is licensed under a Creative Commons Attribution-NoDerivs 3.0 Unported License.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s