Θυμάμαι το Τέλος… by Lit Maiden


Θυμάμαι  το Τέλος

 

Η χαρά είναι πικρή, είναι γλυκιά, είναι αναπόφεκτα κάτι που δεν είναι, γιατί είναι διπρόσωπη. Χαιρόμαστε ενώ γνωρίζουμε ότι δεν θα κρατήσει αυτή η ευφορία, αλλα σαν εθισμένοι δεν μας νοιάζει. Η λέξη τέλος είναι ότι χειρότερο, ότι πιο τρομακτικό για τον άνθρωπο. Μας βγάζει εκτος προγραμματισμού, μας στερεί μια συνέχεια, μας κόβει τα φτερά. Και το τέλος πάντα έρχεται όταν χαιρόμαστε. Τι μας μένει να κάνουμε παρά να αναπολούμε τις στιγμές που σαν νεράκι στάζουν από τα χέρια μας.

Κοιτάω τις παλιές φωτογραφίες που γελούσα σαν παιδί που ήμουν, όταν η κάψα κυλούσε σε υγρή μορφή στις φλέβες μου, και ένα ξένο άγγιγμα σήμαινε τόσα πολλά. Νόμιζα ότι είχα όλο τον χρόνο μπροστά μου, μια νύχτα γύρω από μια φωτιά στην παραλια ήταν ατέλειωτη, και ο ήλιος το πρωί με γέμιζε με αισιοδοξία, ενώ στο αυτί μου ηχούσαν τα ψιθυριστά λόγια του.

Με τα μάτια της μνήμης βλέπω που κρυφοφιλιόμαστε το δεκάλεπτο που έχουμε πριν πάρει είδηση η παρέα ότι λείπουμε, η ζέστη του καλοκαιριού να μας δροσίζει μέσα σε αμάξι με θολά τζάμια, οι ανάσες μας ανεξάντλητα να αχνίζουν.

Μέσα στον άλλον καθρεφτίζομαι, αναλυόντας το πρόσωπο του, το σκληρό δέρμα, τις γραμμές ανάμεσα στα μάτια του. Εκεί βλέπω τη μέρα που του προκάλεσα πόνο, που στωικά δεν με μιλούσε για να μην πει κάτι που θα με πίκρανε, που θα έκανε ανεπανόρθωτο κακό. Μέσα στις γραμμές του είδα την αφέλειά μου, τα όνειρα μου που έκανα σαν παιδί να εξανεμίζονται γιατί ονειρευόμουν σαν κοριτσάκι. Βλέπω τις βραδιές που περνούσα μόνη μου σε άλλο δωμάτιο κλαίγοντας γιατί δεν μπορούσα να καταλάβω ότι τα όνειρα μου ήταν τα όνειρα που κάνουν μικρά κοριτσάκια και ότι είχε έρθει η ώρα να μεγαλώσω, να αποδεχτώ ότι ο άλλος είναι άλλος, και εγώ δεν μπορώ να τον κάνω αυτό που θα ήθελα να είναι.

Μέσα στον χρόνο βλέπω την ζωντάνια μου, τα ταξίδια με τους δικούς μου, τον ενθουσιασμό όταν έβλεπα καινούργια καταπράσινα τοπία, χιονισμένες βουνοκορφές, ένα σταθερό ποτάμι να διασχίζει γκρίζες τσιμεντένιες πρωτεύουσες. Θυμάμαι τα κλειδιά που κρατούσαν οι συνοριοφύλακες του κράτους που ήταν ακόμα υπό Κομμουνιστικού καθεστώτος. Θυμάμαι την κούραση και τα μούτρα που κάναμε όταν τραβούσαμε την χιλιοστή φωτογραφία στα κανάλια της Βενετίας. Θυμάμαι τους αμμόλοφους της Μέσης Ανατολής, τις τρελές αναπαραστάσεις, σαν Λόρενς της Αραβίας, να κατρακυλάω και να βρίζω που μπήκε άμμος στα παπούτσια μου.

Αναπολώ τις μέρες που η αμηχανία μου γινόταν ανυπόφορη ντροπή. Ήταν πρώτη μέρα στο σχολειό και δεν φορούσα γνωστό όνομα φίρμας, ήμουν στιλιστικά εκτός τόπου και χρόνου. Ήταν η καταδίκη μου για όλη τη χρονιά. Θυμάμαι τα χλευαστικά βλέμματα που με μείωναν, το γεγονός πως ήθελα να συγχωνευτώ με τον παλ τοίχο, να μείνω απαρατήρητη για πάντα. Θυμάμαι πως ποτέ δεν ήμουν δημοφιλής, πως είχα κλειστεί στον εαυτό μου για προστασία και έσβησα τα φώτα σε έναν κόσμο άμυαλο, ανούσιο, ρηχό, ψάχνοντας διέξοδο σε τραγούδια, στο γράψιμο, στις σκέψεις μου.

Θυμάμαι όσα θυμάμαι, και καλά και κακά. Όλα τώρα φαίνονται σαν κάτι που μπήκε στα πρακτικά, αρχειοθετήθηκε. Για μένα είχαν τέλος και ότι και να ήταν, πίκρα νιώθω γιατί τελείωσαν. Θα ζήσω πολλά ακόμα εύχομαι και από τώρα φοβάμαι πως θα τελειώσουν και αυτά, και με πιάνει κατάθλιψη. Δεν θέλω να τελειώσει η τρυφερότητα. Δεν θέλω να τελειώσει η αγάπη σε οποιαδήποτε μορφή και αν είναι αυτή. Δεν θέλω να τελειώσει η φίλια, η επικοινωνία, το συναίσθημα, η ζωντάνια, η υγεία, η αίσθηση το ότι είμαι ακόμα μικρή. Δεν θέλω να τελειώσει η ανθρώπινη ύπαρξη μου, γιατί ότι και να έγινε, την ζωή μου την αγαπώ. Θέλω να χαρώ και θα χαρώ, αλλα ξέρω ότι θα χαρώ με λύπη μέσα στα μάτια μου.

 

Lit Maiden

 


Creative Commons License
This work by https://mysatelite.wordpress.com/ is licensed under a Creative Commons Attribution-NoDerivs 3.0 Unported License.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s