Σφαίρα Ζωής… by Lit Maiden


Σφαίρα Ζωής… by Lit Maiden

Τι άλλο να θέλω απ’την ζωή; Αυτή η στιγμή είναι μια από κείνες τις στιγμές, μια από κείνες τις στιγμές που θέλω ο χρόνος να σταματήσει εκεί που είναι και να απαρνηθεί τον σκοπό του. Τώρα δεν ξέρω τίποτα άλλο παρά μόνο ήλιο, τίποτα άλλο παρά τη χαρά του να ζεις και να είσαι καλά. Καθώς κάθομαι στο σκαλοπάτι έξω, μέσα στον κοιμώμενο κήπο που ετοιμάζεται να εκραγεί σε χρώμα σε λίγες εβδομάδες, κολυμπάω στη λιακάδα, και με εξαγνίζει. Είμαι σπίτι. Μην με πάρετε ποτέ από δώ.

Κατέβηκα κέντρο σήμερα και περπάτησα για λίγο, χάζεψα τα μαγαζιά, αλλά δεν με γεμίζουν πλέον. Κάθισα για λίγη ώρα δίπλα στη θάλασσα, επιτρέποντας τον αέρα να χαϊδέψει το πρόσωπο μου, τον ήλιο να με ζεστάνει, αλλα υπήρχε μια παγωμάρα, ένα ψύχος, και μετά από λίγο με κούρασε η μοναξιά μου, βλέποντας τις σκέψεις μου πάνω σε χαρτί και μόνο. Λαχταρούσα να δω τον φίλο μου που είχα αφήσει μαντρωμένο σπίτι, οπότε πήγα να τον απελευθερώσω και αυτόν από την μοναξιά του.

Κάθισα στον κήπο κοιτώντας το γεροδεμένο αστραφτερό τετράποδο σκοτάδι να τρέχει πάνω στο πράσινο ενώ εγώ ξάπλωνα κάτω σε ένα δροσερό πέτρινο σκαλοπάτι απορροφώντας τον ήλιο. Ήρθε σε μένα και ξάπλωσε και αυτός δίπλα μου, να με ακουμπάει. Και οι δυο μας ξαπλωμένοι στο φαρδύ σκαλοπάτι μαζεύαμε την ζεστασιά της λαμπρής σφαίρας αψηφώντας την ώρα, δυο άγρια πλάσματα, λερωμένα αλλά ευχαριστημένα με την ομορφιά αυτής της λιτής απόλαυσης. Ανίκανος να μείνει περισσότερο, με άφησε για να εξερευνήσει τον κήπο ξανά, και εγώ σήκωσα τα μπατζάκια της φόρμας μου ως τα γόνατα, έβγαλα τα γυαλιά ηλίου και την φούτερ ζακέτα μου, σήκωσα τα μανίκια. Αν ο ήλιος μπορούσε να μπει μέσα στο κορμί μου για πάντα, θα τον άφηνα.

Δεν με ένοιαζε τίποτα. Ας λερωθούν τα ρούχα μου. Ας περάσει η ώρα. Ας με φωνάζει το αμάξι μου, απαιτώντας να πλυθεί. Δεν πεινούσα αν και δεν είχα φάει απ’το πρωί. Ξέχασα όλες τις υποχρεώσεις και δουλειές. Τώρα ζω. Σε τέτοιες στιγμές στο σπίτι βρίσκω την γαλήνη, δεν είμαι μεγαλύτερη από ένα κοριτσάκι. Ενώνω την φωτιά μου με αυτήν του ήλιου.

Το γυαλιστερό σκοτάδι μου ήρθε σε μένα ξανά και ξανα ξάπλωσε δίπλα μου, γλείφοντας το μάγουλο μου, να με λέει ευχαριστώ που είμαι εκεί μαζί του. Η αφοσίωση του είναι ο λόγος που τον αγαπάω τόσο πολύ. Δίνει την καρδιά του σε αυτούς που αγαπάει πραγματικά και γι’αυτό είμαστε ίδιοι. Με χαμογελάει και όλες οι έγνοιες μου εξανεμίζονται.

Θέλω ο χρόνος να σταματήσει. Αυτό – αυτό που βιώνω αυτή την στιγμή – είναι το μόνο που ζητάω απ’την ζωή. Άσε με να πλαγιάζω στον ήλιο και να βλέπω το σκούρο πράσινο τον δέντρων να σκιαγραφείται στο γαλάζιο του ουρανού. Άσε με να έχω έναν πιστό σύντροφο δίπλα μού που να δίνει, γιατί δεν γνωρίζει τι είναι η απληστία και ο δόλος. Χάρισε μου αυτή τη μέρα του Μάρτη και δεν θα επιθυμώ τίποτα άλλο.

 


Creative Commons License
This work by https://mysatelite.wordpress.com/ is licensed under a Creative Commons Attribution-NoDerivs 3.0 Unported License.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s