ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ CD ΤΩΝ WITHIN TEMPTATION » THE UNFORGIVING»


ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ CD ΤΩΝ WITHIN TEMPTATION » THE UNFORGIVING»

Αναλυτικος απολογισμος Within Temptation μετα 3-4 φορες που το ακουσα ολο.

Δεν σχολιαζω το Why Not Me δεν ειναι καν τραγουδι.

Shot in the Dark: Απ τα αγαπημενα μου του αλμπουμ. Τελεια κουπλε (μιλαω παντα για μελωδια, οχι για στοιχους) και εκρηξη στα ρεφρεν. Και εκει που νομιζεις πως τελειωνει στο 3ο λεπτο, μπαινει και το μελο μερος και προσωπικα λιωνω.

In the Middle of the Night: Αρχιζει η μουσικουλα και λες ωραια, δυνατο κομματι. Και μετα τα κουπλε ειναι τιποτα το ιδιαιτερο οποτε πεφτεις λιγο και οταν λες παταω να το περασω το τραγουδι, ερχεται το ρεφρεν και ξελασπωνει, με σουπερ dark chords μετα και παλι στο σολο.

Faster: Το μονο που εχω να πω ειναι πως τα φωνητικα με θυμιζουν Chris Isaac Wicked Game υπερβολικα, δεν ξερω γιατι. Παντως εκρηξη και εδω στα ρεφρεν.

Fire and Ice: Αρχιζει η μουσικη και νομιζεις πως εισαι μεσα σε παραμυθι η σε κεινα τα σουβενιρ μπαλα με νερο μεσα που τα γυρνας και ξεσηκωνει νυφαδες χιονιου. Κουπλε ωραια, ρεφρεν τελειο. Περναει.

Iron: Πολυ καλο. Δεν μπορω να πω τιποτα αλλο. Απλα πολυ καλο.

Where is the Edge: Το πιο ολοκληρωμενο τραγουδι και αυτο που μ αρεσε πιο πολυ. Τα εχει ολα. Ξεσπασμα τρελο στο ρεφρεν που νομιζω οτι μ ακουσαν και οι γειτονες οταν το ξεπετουσα, αν και εδω νομιζω αισθανομαι την μεγαλητερη απογοητευση για την φωνη τις κυριας … ποσο πιο πολλα θα εδινε μια φωνη με μεγαλυτερο βαθος. Αν δεν βγαινει ο ηχος απ το στομαχι, δεν με καθεται καλα σε κατι τετοια κομματια που βγαζουν ψυχη. 2:32 με 2:53 κοβω φλεβες.

Sinead: Το χαζο τραγουδι του δισκου. Ανοστο. Βαλαμε ενα ακομα στο αλμπουν για να μην φανουν λιγα.

Lost: Ομορφο, ομορφο, ομορφο. Με θυμιζει Mike Oldfield σε καποια σημεια. Τρελο ξεσπασμα στο Help me I’m buried alive που με κανει να την παρω την κοπελα και να την στραγγαλισω. Μωρη, βγαλε φωνη απ τα πνευμονια και οχι απ το λαρυγγι!!!

Murder: Αλλο ενα αγαπημενο. Dark ετσι οπως μ αρεσει με ωραιες εναλλαγες στα chords.Τελικα αυτοι οταν φτανουν στο 3ο λεπτο, πεταν ενα bridge που σε κανει χαλια, και σ αυτο το κομματι ειναι αψογο.

A Demon’s Fate: Οσες πιο πολλες φορες το ακουω ολο και καλυτερο γινεται, αν και λιγο εξασθενει σε δυναμη στο ρεφρεν. Ενορχηστρωση πολυ καλη εχει παντως, οπως γενικα ολα τους τα κομματια.

Stairway to the Skies: Αλλο ενα αγαπημενο του δισκου.

Τελικος απολογισμος: Where is the Edge και Αγιος ο Θεος.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s