Στοιχοι … (μερος 2ο)


Καθισμενη εκει, στο ξυλινο ξεφτισμενο παγκακι

περιμενε υπομονετικα τη γνωστη φιγουρα να εμφανιστει

μα δεν ηταν σιγουρο οτι θα ερχοταν

μπορει να δειλιαζε, μπορει να την ειχε και παλι κοροιδεψει

μπορει να φοβοταν ξανα οπως τοτε

οπως παντα

Ειχαν περασει περιπου σαρανταπεντε λεπτα.

Σαρανταπεντε ολοκληρα αποδεικτικα στοιχεια οτι την ειχε και παλι εξαπατησει

Τα ποδια της ομως, ολοκληρο το κορμι της, ειχαν πεισμωσει

σε μια ανουσια εφηβικη αρνηση που ανεσηρε η μνημη της

απο μια περασμενη σχεδον δεκαετια

«Θα ‘ρθεις!» Μουρμουριζαν τα σφιγμενα δοντια της

«Αυτην τη φορα θα ‘ρθεις γαμωτο, θα ‘ρθεις!», ουρλιαζε ο πληγωμενος της εγωισμος

Επρεπε να επανορθωσει γι’ αυτα που ειχε πει

αλλα ακομη περισσοτερο για οσα δεν ειπε

Επρεπε να δει για μια τελευταια φορα εκεινο το μισητο σαγηνευτικο προσωπο

και να ξορκισει οσα αδικα απωθημενα ειχε αφησει ζωντανα καποτε

Οι χουφτες της ειχαν σφιχτει σε γροθιες

και τα νυχια της αφηναν τα σημαδια τους

στις κρυες απο την αγωνια παλαμες της

«Θα ‘ρθεις…» ψιθυρησε με σμιγμενα φρυδια κοιτωντας το χωμα κατω απο τα ποδια της

Τα βηματα της γνωστης φιγουρας την ξαφνιασαν.

Δεν περιμενε πως θα ερχοταν τελικα,

δεν ηταν καν λογικο που ειχε εμφανιστει μια ωρα μετα

Ισως να μην περιμενε καν να τη βρει εκει.

Ισως οπλιστηκε με το «εκ του ασφαλους» της ηθελημενης αργοποριας.

Μα ηταν εκει. Η αμηχανη γνωστη φιγουρα την κοιταζε με το αμηχανο γνωστο χαμογελο

που ελεγε «δε συμβαινει τιποτε, δεν εγινε ποτε τιποτε»

Δεν ειπε ουτε γεια. Δε ρωτησε ουτε τι κανει, ουτε τιποτε τυπικο.

Τα ματια της κοιταζαν τη γνωστη φιγουρα επιμονα, γεματα ερωτηματα χρονων.

«Φοβηθηκα», ψελλισε η γνωστη φιγουρα «Τοτε φοβηθηκα…»

«Και τωρα;», ρωτησε εκεινη ψυχρα.

«Τωρα εχω αλλαξει. Δεν ειμαι πια παιδι, ξερω τι θελω…»

Ηταν η ιδια γνωστη αβεβαιη φωνη που δεν επειθε ουτε τον εαυτο της.

«Ναι…αλλα για κακη σου τυχη τωρα πια ξερω κι εγω τι θελω.»

Οι λεξεις βγηκαν απο το στομα της σαν φτυσιμο, σαν απαξιωση καταπιεσμενη.

Κοιταξε με αηδια τη γνωστη φιγουρα για τελευταια φορα πριν φυγει.

Δεν ενιωθε τιποτε πια. Κι ετσι ελευθερη γυρισε την πλατη της

κι εφυγε χαμογελωντας ειρωνικα στο παρελθον.

Πηγή:http://logosendrasei.blogspot.com/2011/04/blog-post_26.html

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s