Θολούρα στον Παράδεισο … by Lit Maiden


Καθώς κάθομαι εδώ στην αναπαυτική πολυθρόνα μου, ο ηλιόλουστος θρόνος μου με θέα τον όμορφο αυτόν κόλπο του Θερμαϊκού, αγναντεύω το τοπίο αλλά διακρίνω μια θολούρα στον ορίζοντα. Ζεστασιά, εποχιακή πανδαισία χρωμάτων, μελωδικότητα ήχων, μα ο παράδεισος μου μουδιασμένος απ’αυτή την αχνή, γκρίζα, ανήσυχη, νεκρική θολούρα στον ορίζοντα. Κάτι μέσα μου σκίρτησε ενώ την κοιτούσε, η ανησυχία μεταδοτική, το ψεγάδι καθρεφτίζονταν στις σκέψεις μου. Κάτω απ’τον ήλιο υπήρχε το κενό όπως και η ενοχλητική ερώτηση που σκιαγραφόταν μέσα στο νου μου. Κάτι λείπει από αυτόν τον παράδεισο, μα τι;

Μέσα μου άκουσα την ψιθυριστή απάντηση που μου’δινε το σαραντάχρονο πεύκο που στεκόταν περήφανα όχι και τόσο μακριά από κει που λιαζόμουν.

-Δύναμη.

Το πανύψηλο άκαμπτο πεύκο δεν κουνιόταν στον άνεμο. Είχε βαθιές ρίζες. Δεν θα λύγιζε ποτε. Οι ψίθυροι συνέχισαν.

-Δύναμη σας λείπει. Η δύναμη στο γέλιο ενός παιδιού, μέσα στην κατανυκτική φλόγα ενός κεριού σε μανουάλι.

-Η δύναμη που αισθάνεσαι μέσα σου όταν βοηθάς έναν ξένο στη μέση του δρόμου, όταν διαβάζεις απρόοπτα συγκινητικές λέξεις σ’ένα βιβλίο.

-Δύναμη που εισέρχεται στο σώμα σου όταν στέκεσαι μόνος σε λιβάδι με ορθάνοιχτα χέρια, αφήνοντας τον ισχυρό άνεμο να εκπνέει πάνω σου.

-Σας λείπει η δύναμη του σαραντάρη παραπληγικού που προσπαθεί να προχωρήσει με το αναπηρικό καροτσάκι του κόντρα σε ένα απρόσωπο πλήθος στον εμπορικότερο δρόμο μιας μεγαλούπολης.

-Δεν έχετε την δύναμη μιας καλοπροαίρετης, ακριβής κριτικής γιατί βουλιάξατε κάτω από εγκωμιασμούς και ψευτοευγένειες.

-Σας λείπει η δύναμη που έρχεται ένα βροχερό φθινοπωρινό απόγευμα, καθισμένοι στην αγαπημένη σας γωνιά, μόνοι μ’ένα ζεστό ρόφημα, ατενίζοντας τις ψιχάλες που κυλάνε σαν μικρά ποταμάκια στο παράθυρο.

-Η δύναμη που αντλείται μ’ένα απαλό άγγιγμα στον ώμο του συζύγου έχει χαθεί. Δεν αισθάνεται κανείς το στήριγμα μιας ύπαρξης που είναι εκεί δίπλα του, που βαδίζει στο ίδιο μονοπάτι της ζωής μ’αυτόν.

-Λείπει η δύναμη της αγνής, ανιδιοτελής αγάπης.

Ο ήλιος κρύφτηκε πίσω από πυκνή συννεφιά, αλλά η αντηλιά υπήρχε. Δεν ξεφορτώνεσαι τον ήλιο τόσο εύκολα. Η θολούρα στον ορίζοντα μετακινούταν σταδιακά προς τ’ανατολικά αφήνοντας πίσω της μια λάμψη που χοροπηδούσε πάνω στα παιχνιδιάρικα νερά του Θερμαϊκού. Ένα μικρό μοναχικό ιστιοφόρο έπλεε.

Ψυχρό αεράκι φύσηξε.

Το πεύκο σταμάτησε να με μιλά. Έκλεισα τα μάτια μου ψάχνοντας να βρω την δικιά μου φωνή. Τι μας λείπει; Πότε θα ξαναβρούμε την δύναμη να διώξουμε την θολούρα από τον παράδεισο που λέγεται Ελλάδα;

Creative Commons License
This work by https://mysatelite.wordpress.com/ is licensed under a Creative Commons Attribution-NoDerivs 3.0 Unported License.

3 σκέψεις σχετικά με το “Θολούρα στον Παράδεισο … by Lit Maiden

  1. ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ΚΑΙ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΚΑΘΑΡΑ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΠΟΥ ΛΕΓΕΤΕ ΕΛΛΑΔΑ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΤΑΞΟΥΜΕ ΤΟ ΕΓΩ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΟΒΑΛΟΥΜΕ ΤΟ ΕΜΕΙΣ ΓΙΑΤΙ ΜΕΣΑ ΣΕ ΑΥΤΟ ΚΡΥΒΕΤΕ Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΚΑΙ ΑΔΟΛΗ ΑΓΑΠΗ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s