Γιωργάκη… «ΟΧΙ» είπαμε! Το κατάλαβες ; του Διονύσης Τσιλιμιδός


«Με το χαμόγελο στα χείλη, παν’ οι φαντάροι μας μπροστά»…. Το θυμάται κανένας αυτό το τραγούδι ή μόνο εγώ είμαι ο… υπέργηρος του διαδικτύου?

Δεν σας βλέπω πρόθυμους ούτε να με διαψεύσετε, ούτε να με αντιμετωπίσετε με τον δέοντα σεβασμό, οπότε συνεχίζω απτόητος στην ίδια ρετρό διάθεση.

Αυτό λοιπόν, ήταν ένα από τα τραγούδια που εμψύχωναν τον ελληνικό στρατό. Παλιά λέμε. Όταν είχαμε πόλεμο. Όχι πόλεμο «τραβεστί» όπως σήμερα. Κανονικό. Κηρυγμένο. Επίσημα πράγματα.

Πήγε ο ιταλός πρέσβης Εμμανουέλε Γκράτσι (που τον σιχάθηκα περισσότερο όταν έτυχε ως ερώτηση το όνομά του σε ένα φίλο μου, δεν το ήξερε και όλες οι δεσμίδες των ευρώ, έπεσαν στον «γκρεμό» του Money drop) στον Μεταξά στις 3 τα ξημερώματα 28ης Οκτωβρίου 1940, τον ξύπνησε και του επέδωσε το τελεσίγραφο της Ιταλίας με… λήξη τρεις ώρες μετά.

Ο στόχος, προφανής. Να «πιάσουν στον ύπνο» τον έλληνα Πρωθυπουργό. Τελικά την πάτησαν. Η «νεκροψία» έδειξε, πως ο Μεταξάς (ως τρελός Κεφαλλονίτης), αποδείχθηκε περισσότερο… έλληνας από όσο τον περίμεναν. Αν συνυπολογίσουμε επίσης πως θα ήταν νευριασμένος για το… ακατάλληλο της ώρας, αλλά και πως ως στρατιωτικός, δεν σήκωνε και πολλά πολλά, είπε εκείνο το κλασσικό και ανυπέρβλητο «ΟΧΙ», μένοντας στην ιστορία (αν και δικτάτορας για να μην ξεχνιόμαστε) κάτι που μάλλον ζήλεψαν κάποιοι άλλοι (επίσης στρατιωτικοί και εντελώς δικτάτορες) το 1967 που κατέλαβαν την εξουσία κι έβαλαν όλη τη χώρα «στο γύψο»…

Για να μην τους συγκρίνω με τους σημερινούς που έβαλαν τη χώρα «υπό κηδεμονία» Ευρώπης και ΔΝΤ δηλαδή στην… εντατική.

Επίσης λέω να μην σταθώ και στο φιλμ «Αλίκη Δικτάτωρ», (που μου έρχεται συνειρμικά) γιατί το μόνο που άξιζε, ήταν ένα τραγούδι του Λοΐζου.

Ο Γκράτσι (για να επανέλθω) άρχισε τα «έλα τώρα, μη χαλάς την παρέα, εμείς που σας αγαπάμε, ξανασκέψου το», αλλά ο Ιωάννης αμετάπειστος. Τι να λέμε τώρα; Παλαιάς κοπής Πρωθυπουργός. Είχε τις… εμμονές του. Και (εκτός από τις προσωπικές του φιλοδοξίες) διέθετε και κάποιο πατριωτισμό. Μια σταλιά άνθρωπος ο δικτάτορας, αλλά μεγάλο τσαμπούκι.

Πως είναι ο Jeffrey μας; Καμία σχέση. Του λες «εθνικό συμφέρον» και νομίζει πως πρόκειται για τη νέα σπεσιαλιτέ του μάγειρα στο Μαξίμου. Ο δικός μας μόνο μπόι έχει, αλλά στη δύσκολη την ώρα, είναι παντελώς άχρηστο. Δεν τον ψηφίσαμε για να μας καθαρίζει τα πάνω ράφια στο σύνθετο. Να είχε στοιχειωδώς ένα ηθικό… ανάστημα θέλαμε, να μην χρειάζεται να ντρεπόμαστε όχι μόνο που τον ψηφίσαμε, αλλά και για λογαριασμό του.

Όσο «αρρωστημένη» φαντασία κι αν διαθέτει κανείς, δεν θα περίμενε ποτέ πως μετά από 71 χρόνια, το «ΟΧΙ» θα ερχόταν και πάλι στη «μόδα». Όσο κι αν γνωρίζουμε πως η ιστορία επαναλαμβάνεται και πως ο δολοφόνος, γυρίζει πάντα στον τόπο του εγκλήματος, δεν θα ποντάραμε ποτέ σ’ αυτό το déjà vu.

Το 1940 άνοιξαν την «πόρτα» οι Ιταλοί, ένα χρόνο αργότερα ήρθαν και οι Γερμανοί, γενικά προσελκύαμε (κι ενίοτε ψηφίζουμε) ως λαός, όλα τα κατακάθια! Μας τραβάει το άρρωστο, δεν βρίσκω άλλη εξήγηση. Μόνο τα πρόσωπα αλλάζουν.

Τότε ήταν ο μυστακοφόρος Αδόλφος, σήμερα η ζουμερή Άγκελα. Τότε δήλωναν (απροκάλυπτα και περήφανα) φασίστες, σήμερα άλλαξαν… ρεπερτόριο και κάνουν καριέρα ως οίκοι αξιολόγησης, δανειστές, τραπεζίτες, επιτηρητές. Τότε σήκωσαν στην Ακρόπολη τη σβάστικα το σύμβολο του Γ’ Ράιχ , σήμερα μας φέρανε τον Ράιχενμπαχ, για να μας συμβουλεύει μόνο (έτσι μας διαβεβαιώνουν) και να σβήνει κανένα πορτατίφ στα γραφεία των υπουργών, για να μειωθούν τα δημόσια έξοδα. Τότε ήταν τα πυροβόλα και οι σφαίρες , σήμερα είναι τα spread που «εκτοξεύονται» κι όποιον πάρει ο Χάρος (με μια προτίμηση στους έλληνες). Το πεδίο των μαχών κάποτε ήταν η Πίνδος, στις μέρες μας οι Βρυξέλλες. Τότε τελεσίγραφο, τώρα δανειακές συμβάσεις. Τότε αμπέχονα, τώρα κοστούμια. Τότε στόχος η υποδούλωση, τώρα η ολοκληρωτική εξαθλίωση.

Κι αν κάτι «πονάει» περισσότερο είναι η (αποδεδειγμένη) προδοσία των (δημοκρατικά) ψηφισμένων (και ακριβοπληρωμένων) αντιπροσώπων μας, που δεν φαίνεται να έχουν σκοπό να πουν (έστω κι αυτή την ύστατη ώρα) ένα βροντερό «ΟΧΙ» στη συνεχιζόμενη «επεκτατική» πολιτική των (ανά την υφήλιο) οικονομικών φασισταριών.

Μοιραία, η ευθύνη των εξελίξεων πέφτει σε μας. Έστω και χωρίς… «χαμόγελο στα χείλη» !!!

ΥΓ. Είναι 5 τα ξημερώματα και μόλις η (ελαφρώς νυσταγμένη) Λίζα Δουκακάρου, ανακοινώνει το ποσοστό του «κουρέματος». 100 δισεκατομμύρια αφαιρέθηκαν από το χρέος μας, ενώ 30 δις θα δοθούν στις ελληνικές τράπεζες για να μετριάσουν τη χασούρα τους. Το κυρίως έργο (κωμωδία) ήταν η συνέντευξη του Πρωθυπουργού μας, που αναφέρθηκε με ευγνωμοσύνη έξι (6) φορές στις «θυσίες του ελληνικού λαού», πέντε (5) φορές διέψευσε κατηγορηματικά πως έρχονται οι επιτηρητές για να αποφασίζουν και να διατάσσουν, πέντε (5) φορές κατακεραύνωσε «όσους επενδύουν στην αποτυχία της κυβέρνησης», τρεις (3) φορές δεσμεύτηκε πως δεν θα ληφθούν άλλα μέτρα, δύο (2) φορές μας χαμογέλασε (ψεύτικα) στην αρχή και στο τέλος και μία (1) φορά έχασε τα χαρτιά του και μαζί το… χρώμα του.

Συνοψίζοντας (επειδή μπορεί να μην είμαι οικονομολόγος αλλά φυσιογνωμιστής είμαι) θα σας έλεγα πως δεν μας τα είπε όλα. Μας είπε όσα είχαν προλάβει να του γράψουν οι «σύμβουλοι». Τα χειρότερα είναι μπροστά μας. Και καλό είναι να μας βρουν προετοιμασμένους κι ενωμένους.

Σας αποχαιρετώ με μια ευχή που συνήθιζε να λέει ο πατέρας μου στις εθνικές εορτές και που τότε, δεν εκτιμούσα το νόημα και την αξία της, αλλά ήρθε ο καιρός να αναθεωρήσω. «Χρόνια μας πολλά και πάντα ελεύθεροι»!!! (Θα δείξει πατέρα… Θα δείξει) !!!

http://www.mediasoup.gr/node/45211

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s