Η Άννα Ξένου γράφει: Συνεχίζουμε την απεργία μετά τις διαφημίσεις…


Ποτέ δεν πίστεψα στις 24ωρες απεργίες. Ποτέ μια τέτοια απεργία δεν έφερε το παραμικρό αποτέλεσμα. Πάντα θεωρούσα ότι αυτές οι κινητοποιήσεις είναι πλήρως εναρμονισμένες με το πολιτικό σκηνικό και λειτουργούν ως βαλβίδα ελεγχόμενης αποσυμπίεσης, πάντα προς όφελος του συστήματος.

Την άποψη αυτή την έχω εκφράσει και δημόσια, σε γενικές συνελεύσεις σε εργασιακούς χώρους, στο συνδικαλιστικό μας όργανο την ΕΣΗΕΑ. Το εκάστοτε διοικητικό συμβούλιο αντιδρούσε με αγωνία. «Μα τι λες συναδέλφισσα…δε χρειάζεται να φτάνουμε τα πράγματα στα άκρα.»

Όμως τα άκρα ήρθαν μόνα τους και μας βρήκαν.

Μια 24ωρη, ή και 48ωρη απεργία, το μόνο που μπορεί να προκαλέσει είναι μια μικρή αναστάτωση σε επαγγελματίες και κοινό. Οι κυβερνήσεις ουδόλως σκιάζονται από τη «μαζική» συμμετοχή των εργαζομένων, σε όποιον τομέα κι αν ανήκουν. Στην τελική, και ο δημόσιος και ιδιωτικός τομέας, γλιτώνουν και κάποια ημερομίσθια.

Απορούσα λοιπόν κι εγώ όλα αυτά τα χρόνια, γιατί δεν συντονίζονται οι συνδικαλιστικοί φορείς, από όλους τους κλάδους, όχι για μια απεργία ελάχιστης διάρκειας, αλλά για μια απεργία διαρκείας. Μια εβδομάδα, δέκα μέρες, όσο χρειαστεί. Να παραλύσει το σύμπαν! Να καταλάβουν ότι δεν αστειευόμαστε. Να νιώσουν στο σβέρκο τους την καυτή ανάσα των εργαζομένων. Με όποιο κόστος! Ούτως ή άλλως, χαμένοι για χαμένοι είμαστε.

Η μεγάλη απορία μου αφορούσε επίσης στο χώρο του Τύπου, στον οποίο και εργαζόμουν. Δεν μπορεσα ποτέ να καταλάβω, γιατί δημοσιογράφοι και τεχνικοί δεν μπορούν να συμφωνήσουν σε κοινές κινητοποιήσεις. Γιατί ο ένας κλάδος απεργεί τη μία ημέρα και ο άλλος την άλλη; Γιατί δεν μπορούμε ποτέ να κάνουμε κοινές συνελεύσεις; Γιατί κατά τη διάρκεια των απεργιών μας υπάρχει προσωπικό ασφαλείας, για να «παίζουν» οι διαφημίσεις σε ραδιόφωνο και τηλεόραση, ενώ στις εφημερίδες οι απώλεια εσόδων για τους εργοδότες είναι δεδομένη λόγω της μη έκδοσης των φύλλων; Τι είναι οι ραδιοφωνικοί και οι τηλεοπτικοί σταθμοί; Νοσοκομεία, για να έχουν τους γιατρούς stand by για έκτακτα περιστατικά; Και πώς είναι δυνατόν να ενοχληθούν οι ιδιοκτήτες των ραδιοτηλεοπτικών μέσων ενημέρωσης από τις όποιες κινητοποιήσεις μας, όταν έχουν λυμένο από εμάς το βασικό τους πρόβλημα των εσόδων; Η γλώσσα της επιρροής και του κέρδους είναι η μόνη που γνωρίζουν! Φανταστείτε μια απεργία, κατά την οποία θα σιγήσουν τα ραδιόφωνα και οι τηλεοράσεις θα «παίζουν» μαύρο. Όχι lifestyle εκπομπες, σε επανάληψη, μαζί με τις διαφημίσεις! Αυτή η απεργία θα έβαζε τους εργοδότες στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων; Θα είχαμε φτάσει άραγε στον ορυμαγδό των απολύσεων και στις εκβιαστικές ατομικές συμβάσεις; Θα ήταν ή όχι οι εργαζόμενοι στον Τύπο υπολογίσιμη δύναμη; Κι ας έκαναν μετά οι πληρωμένοι κονδυλοφόροι όσους τεμενάδες ήθελαν στα αφεντικά τους! Και η δική τους φωνή θα σιγούσε με την οργανωμένη δική μας απεργία.

Μια τέτοια απεργία όμως θέλει όραμα και έμπνευση και από τα συνδικαλιστικά σωματεία μας. Τα οποία, ειρρήσθω εν παρόδω, ακολουθούν τακτικές αποκομμένες από την πραγματικότητα του επαγγέλματός μας. Για παράδειγμα, η πάλαι ποτέ κραταιά ΕΣΗΕΑ, η οποία ακολουθεί τις εξελίξεις με ρυθμούς χελώνας. Αφού αρνήθηκε επί χρόνια να εντάξει στους κόλπους της τους εργαζόμενους στους ιδιωτικούς ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς, τώρα αφήνει απ’έξω τους εργαζόμενους στα portals του διαδικτύου. Το αποτέλεσμα είναι προφανές. Οι συνάδελφοι, επί χρόνια, εργάζονται σε αυτά τα μέσα σε συνθήκες γαλέρας,  με μισθούς εξευτελιστικούς, που απέχουν κατά πολύ από τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας. Παράλληλα, όμως, τόσο η ΕΣΗΕΑ, όσο και ο ΕΔΟΕΑΠ, χάνουν έσοδα από τις εισφορές που θα είχαν. Και όταν φτάνουμε στις απεργιακές κινητοποιήσεις, εννοείται πως οι εργαζόμενοι στα portals, ούτε που σκέφτονται να απεργήσουν, καθώς δεν έχουν την παραμικρή κάλυψη και – ούτως ή άλλως – οι διευθυντές των μέσων αυτών, που συνήθως είναι και ιδιοκτήτες τους, ξέρουν πολύ καλά, πως το χειρότερο που μπορεί να τους κάνει η ΕΣΗΕΑ είναι να τους διαγράψει προσωρινά, γιατί κράτησαν το «μαγαζί» ανοιχτό.

Νομίζω, πως η ηλικία και η εμπειρία μου δεν μου επιτρέπουν την πολυτέλεια της αυταπάτης. Εξάλλου, η πραγματικότητα γύρω μας αποδεικνύει και την αποτελεσματικότητα των επαγγελματικών σωματείων μας. ALTER, MEGA, ANTENΝA, ALPHA, Eλευθεροτυπία  και τόσα άλλα μέσα.  Και έπεται συνέχεια…

Παρ’όλα αυτά συμμετείχα στην απεργία της 24ης Σεπτεμβρίου, σεβόμενη, Κύριος οίδε γιατί, την απόφαση του συνδικαλιστικού μας οργάνου. Πιστεύω όμως, με όλη μου τη δύναμη, πως όσο αντιδρούμε με τις αναποτελεσματικές μεθόδους τους παρελθόντος, πολύ σύντομα η ΕΣΗΕΑ, από Ενωση Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών, θα μετονομαστεί σε Ενωση Στρατιάς Ανέργων Τύπου.

 

nocomments

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s