Προδότες της αριστεράς;


Σχόλιο MySatelite: Έπεσε αυτό το παλιό άρθρο στα χέρια μας σήμερα το πρωί καθώς πληκτρολογήσαμε τις λέξεις «προδότες» και «ΔΗΜΑΡ» σε μηχανή αναζήτησης. Ομολογουμένως γράφτηκε από φίλο-ΔΗΜΑΡίτη κάποια στιγμή του φετινού Ιουνίου.

Αναρωτιόμαστε αν αυτοί που ψήφισαν ΔΗΜΑΡ ακόμα πιστεύουν πως στη χθεσινή ψηφοφορία το κόμμα της επιλογής τους έδειξε αντίσταση στα μέτρα με το «παρόν» που ψιλοψιθύριζαν στη Βουλή.Το αφήνουμε στη κρίση σας να διαβάσετε και να σχολιάσετε την έλλειψη μνήμης και εφυΐας των Ελλήνων που με την ψήφο τους τον Ιούνιο καταδίκασαν ένα ολόκληρο έθνος.

ΥΓ: Γελάστε-κλάψτε ελεύθερα στην τελευταία παράγραφο.

Προδότες της αριστεράς;

Αν η απόφαση της ΔΗΜΑΡ να λάβει μέρος στη  διακυβέρνηση του τόπου ήταν μια απόφαση δύσκολη, μια απόφαση που συνοδεύτηκε από τις συνήθεις πλέον κραυγές για δεκανίκια,  προδότες της αριστεράς, κλπ, το έργο και ο ρόλος που καλείται  να διατελέσει η ΔΗΜΑΡ από εδώ και πέρα είναι ιδιαιτέρως δύσκολος. Προτού αναφερθώ σε αυτό, θα ήθελα να σχολιάσω τα περί δεκανικιού:

Περί δεκανικιού.

Το δεκανίκι λοιπόν το χρειάζεται κάποιος που δεν μπορεί να σταθεί όρθιος, χωρίς αυτό. Στην προκειμένη περίπτωση μια κυβέρνηση ΝΔ-Πασοκ θα μπορούσε να σταθεί και χωρίς «δεκανίκι».  Άρα άκυρος ο όρος «δεκανίκι».

Βεβαία ο συγκεκριμένος συλλογισμός προϋποθέτει ότι το ΠΑΣΟΚ θα συμμετείχε στη κυβέρνηση και χωρίς την παρουσία της ΔΗΜΑΡ , πράγμα καθόλου αυτονόητο. Σε αυτή τη περίπτωση η χώρα θα οδηγούνταν σε τρίτες (ή και τέταρτες) εκλογές, καταγράφοντας δύο ακόμη χαμένους κρίσιμους μήνες με πιθανόν καταστρεπτικές συνέπειες και σχεδόν σίγουρο αποτέλεσμα την αυτοδυναμία της ΝΔ ή ακόμη χειρότερα μια κυβέρνηση συνασπισμού αμιγώς δεξιών δυνάμεων.

Σε αυτή την περίπτωση λοιπόν, ναι η ΔΗΜΑΡ είναι δεκανίκι, αλλά όχι του Σαμαρά, είναι δεκανίκι που κρατά τη χώρα όρθια, είναι το δεκανίκι που κρατά τη δημοκρατία στα πόδια της, αποτρέποντας μια κυβέρνηση ισχυρής δεξιάς. Και πάμε τώρα στο δεύτερο τσιτάτο : Προδότες της αριστεράς.

 Προδότες της αριστεράς ;

 Το συγκεκριμένο τσιτάτο πηγάζει από την αντίληψη ότι η αριστερά πρέπει είτε να βρίσκεται στην αντιπολίτευση, είτε  να έχει την πρωτοκαθεδρία ή την αυτοδυναμία σε ένα κυβερνητικό σχήμα. Όσο επιθυμητό όμως και να ήταν μια κυβέρνηση με την αριστερά πρώτο βιολί, το αποτέλεσμα των εκλογών  δεν ήταν αυτό. Και η εμμονή με την ιδεολογική καθαρότητα της κυβέρνησης, περάν της ανακολουθίας με τη κρισιμότητα της κατάστασης που βρίσκεται η χώρα μας, έρχεται σε ευθεία αντιπαράθεση με ένα πάγιο αίτημα της αριστεράς : την απλή αναλογική  κι επομένως τις κυβερνήσεις συνεργασίας.

Στην περίπτωση λοιπόν όπου το εκλογικό σύστημα ήταν απλής αναλογικής εκτός της ΔΗΜΑΡ και του ΠΑΣΟΚ ακόμη ένα κόμμα (;)  θα έπρεπε να δώσει ψήφο εμπιστοσύνης/ανοχής στη νέα κυβέρνηση…

Γιατί τώρα και όχι τότε ; 

Τέλος, ένα ακόμη ερώτημα που τίθεται από διαφόρους είναι το γιατί η ΔΗΜΑΡ δεν παρείχε στήριξη στο ίδιο κυβερνητικό σχήμα στις 7 Μαΐου. Η απάντηση έχει τρία σκέλη:

α) Η ΔΗΜΑΡ, κατά την πρώτη προεκλογική περίοδο είχε δεσμευτεί ότι δεν θα συμμετάσχει σε σχήμα ΠΑΣΟΚ-ΝΔ , όπως κι έγινε,  εγκαινιάζοντας μια σχέση εμπιστοσύνης με τους ψηφοφόρους της.  Αντιθέτως στις δευτέρες εκλογές πορεύτηκε με το σύνθημα συμμετοχής σε κυβέρνηση με προγραμματικές συμφωνίες, σύνθημα όπου και πάλι υλοποίησε μετεκλογικά, εδραιώνοντας τη σχέση εμπιστοσύνης με τους πολίτες.

β) Στις 7 Μάιου η ΔΗΜΑΡ δεν παρείχε στήριξη στις δυνάμεις του τέως δικομματισμού γιατί η κέντρο- αριστερά είχε μια προοπτική και δυναμική να  αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας. Το πως χάθηκε ακούσια ή εθελούσια αυτή η προοπτική είναι άλλη κουβέντα. Το ζήτημα είναι ότι η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ  δεν έβαλε τέλος  (δεν πρόδωσε αν θέλετε) την προοπτική αυτή, επιτρέποντας στον ελληνικό λαό να επανατοποθετηθεί σχετικά με την διακυβέρνηση της χώρας.

γ) Η ΔΗΜΑΡ  στις 7 Μαΐου πάλεψε με όλες της τις δυνάμεις για μια οικουμενική κυβέρνηση στην οποία η συμμέτοχη της αριστεράς (ΔΗΜΑΡ και ΣΥΡΙΖΑ)  θα ήταν το 50%. Αντίθετα, η άρνηση του ΣΥΡΙΖΑ για συμμετοχή κατέβασε το ποσοστό συμμετοχής της αριστεράς  στην κυβέρνηση στο σημερινό 10%.  Μήπως λοιπόν πρέπει να ξανασκεφτούμε ποιος  για ίδιον κομματικό όφελος είναι στην πραγματικότητα ο προδότης του κόσμου της αριστεράς;  Ποιος μετέθεσε την ανάληψη ευθυνών σε άλλες καλύτερες εποχές ;

Ποιος ο ρόλος όμως που  καλείται  να διατελέσει η ΔΗΜΑΡ από εδώ και πέρα;

Διαβάζοντας τα κριτήρια συμφώνα με τα όποια οι πολίτες επέλεξαν το κόμμα που θα ψηφίσουν, τη ΔΗΜΑΡ επέλεξαν κατά κύριο λόγο οι πολίτες με σκοπό το σχηματισμό κυβέρνηση συνεργασίας, αλλά ένα σημαντικό κομμάτι την επέλεξε με σκοπό τη δημιουργία μιας ισχυρής αντιπολίτευσης.

Η ΔΗΜΑΡ θα πρέπει, για το καλό του τόπου, να ανταποκριθεί επιτυχώς και στις δυο προκλήσεις:

Πρόκληση 1) Στο κυβερνητικό κομμάτι θα πρέπει να προωθήσει με κάθε τρόπο την υλοποίηση του διαμορφωθέντος προγράμματος συμφωνίας.  Γιατί το συγκεκριμένο πρόγραμμα είναι πραγματικά προοδευτικό, διασφαλίζει την ύπαρξη κοινωνικού κράτους και τη σταδιακή απεμπλοκή από το μνημόνιο, έχει σφραγίδα  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ και είναι στο χέρι της ΔΗΜΑΡ να μη μείνει πρόγραμμα.

Επιπλέον, θα πρέπει εκτός από την τήρηση του  συμφωνηθέντος προγράμματος να αναλάβει πρωτοβουλίες, που θα δώσουν το στίγμα μιας αριστερής δύναμης διακυβέρνησης: θα πρέπει να ανοίξει μέτωπο με τον εκφασισμό της κοινωνίας και τις συντηρητικές δυνάμεις προωθώντας σκληρές νομοθετικές ρυθμίσεις για  την καταπολέμηση των πρακτικών βίας και εκφοβισμού της Χρυσής Αυγής και το σταμάτημα της ανόδου του ναζισμού. Θα πρέπει να προωθήσει εναλλακτικές πολιτικές αντιμετώπισης των ναρκωτικών και να επεκτείνει το σύμφωνο συμβίωσης στα ομόφυλα ζευγάρια. Θα πρέπει να προωθήσει την περαιτέρω φορολόγηση της εκκλησίας και την απλή αναλογική.

Ακόμη και αν δεν επιτύχει το 100% , καθώς  τόσο η κυβέρνηση , όσο και η κοινοβουλευτική πλειοψηφία  δεν είναι ούτε αριστερές, ούτε προοδευτικές , η ΔΗΜΑΡ θα έχει δώσει δείγματα γραφής μιας αριστερής διακυβέρνησης, την ώρα που η υπόλοιπη αριστερά «βολεύεται» στην άνεση της αντιπολίτευσης.

Πρόκληση 2) Εάν και η ΔΗΜΑΡ επέλεξε να δώσει ψήφο εμπιστοσύνης στον Α. Σαμαρά δεν σημαίνει ότι όντως τον εμπιστευόμαστε . Με το κόμμα της ΝΔ  μας χωρίζει ιδεολογικό χάος, και παρότι συνεργαζόμενοι  στην κυβέρνηση, παραμένουμε a priori αντίπαλοι.  Η ΔΗΜΑΡ θα παίξει το ρόλο της εσωτερικής αντιπολίτευσης προστατεύοντας στην πράξη το δημόσιο συμφέρον. Θα ασκήσει βέτο εκεί που χρειάζεται (η μη υπουργοποίηση Βορίδη- Αδωνι είναι ένα πρώτο δείγμα) και τα στελέχη της θα αποτρέπουν αλλά και θα καταγγέλλουν δημόσια τα όποια φαινόμενα κακοδιοίκησης.  Η ΔΗΜΑΡ είναι το ηθικό στοιχείο αυτής της κυβέρνησης και αυτόν τον τίτλο της θα κληθεί να επιβεβαιώσει στην πράξη.

Εάν αποτύχουμε, τότε ναι, θα είμαστε προδότες όχι της αριστεράς αλλά της χώρας. Γιατί αποτυχία αυτής της κυβέρνησης, στο σημείο που είμαστε, σημαίνει αυτόματα και αποτυχία  της χώρας. Αλλά αυτή τη στιγμή, στη ΔΗΜΑΡ δεν είμαστε οι προδότες, είμαστε οι πρωτοπόροι της αριστεράς.  Μια αριστεράς που βάζει το εθνικό συμφέρον πάνω από το κομματικό.  Μιας αριστεράς που συνειδητοποιεί τις ευθύνες της, αποδέχεται τις προκλήσεις και δηλώνει παρόν στα δύσκολα. Καλή μας τύχη και καλή μας επιτυχία.

palamid

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s