«Υποστηρικτές της κυβέρνησης μαχαιρώνουν τον κόσμο»


Της Ζήνας Καρκαλά

Εκτός ελέγχου παραμένει η κατάσταση στην Τουρκία. Τα επεισόδια δεν σταματούν και ο τρόμος όσο πάει και μεγαλώνει. Θύματα πέφτουν όμως και άνθρωποι που δεν παίρνουν μέρος στις διαδηλώσεις. Απλοί πολίτες που φοβούνται για τη ζωή τους κάθε μέρα όλο και περισσότερο.

Ο Matthew Kamara είναι ένας 22χρονος αμερικανός πολίτης, ο οποίος τέλειωσε το Πανεπιστήμιο και έχει επιλέξει να ζήσει για ένα χρόνο στη Σμύρνη. Χωρίς να έχει λάβει μέρος σε κάποια διαδήλωση, βίωσε κάποια άσχημα γεγονότα στην πόλη όπου ζει. Ο ίδιος μέσα από την προσωπική του σελίδα στο Facebook, θέλησε να μοιραστεί με τους φίλους του την περιπέτεια που έζησε και έτσι έγραψε ένα γράμμα με σκοπό να βγει η αλήθεια στο φως και να βοηθήσει έτσι ώστε όλος ο κόσμος να μάθει τι γίνεται στην Τουρκία. Διαβάστε αναλυτικά τα όσα έγραψε:

Γράμμα από την Τουρκία

«Είμαι ένας αμερικανός πολίτης και έχω επιλέξει να ζήσω για ένα χρόνο σε μια άλλη χώρα για να γνωρίσω μια διαφορετική κουλτούρα.  Πρόσφατα έχουν υπάρξει πολλές διαμαρτυρίες κατά της κυβέρνησης.

Αισθάνομαι ότι δεν έχω κανένα δικαίωμα να βρεθώ αντιμέτωπος τους λόγω της έλλειψης γνώσεων για την ιστορία της τουρκικής κυβέρνησης, από τη στιγμή που είμαι απλά ένας τουρίστας. Ζώντας κανείς στη Σμύρνη αυτή την περίοδο, μπορεί να αντιμετωπίσει κάποιες άσχημες καταστάσεις. Παρακάτω είναι η ιστορία μου στις 2 Ιουνίου 2013. Μετά από τρεις μέρες διαδηλώσεων στην Τουρκία, με δακρυγόνα και φωτιές, η κατάσταση στη Σμύρνη ήταν τεταμένη όπως και στις υπόλοιπες μεγάλες πόλεις της χώρας. Οι φυλακές γέμισαν με διαδηλωτές. Μία φίλη μου τραυματίστηκε κατά τη διάρκεια μιας διαδήλωσης.

Ήταν βράδυ λοιπόν καθώς γυρίζαμε από το Νοσοκομείο και επειδή δεν ήθελα η φίλη μου να επιστρέψει μόνη της στο σπίτι, προσφέρθηκα να τη συνοδεύσω. Την άφησα στο σπίτι της και έφυγα προς το σταθμό του ΜΕΤΡΟ για να επιστρέψω στο σπίτι μου. Περπατώντας, παρατήρησα κάποιον ο οποίος φάνηκε να με ακολουθεί. Περπάτησα πιο γρήγορα, το ίδιο και αυτός. Φοβήθηκα. Υπήρχε δακρυγόνο και φωτιές σε όλη τη Σμύρνη.

Στο δρόμο προς το ΜΕΤΡΟ, ήμουν μόνο εγώ και ο άντρας που με ακολουθούσε. Ξεκίνησα να τρέχω, το ίδιο έκανε κι αυτός. Έπειτα άρχισα να τρέχω για να σώσω τη ζωή μου. Έτρεχε κι εκείνος αλλά δεν μπορούσε να με πιάσει. Σε λίγη ώρα κι άλλοι άντρες εμφανίστηκαν πίσω του και κρατούσαν ρόπαλα. Κάποιος ήρθε από άλλη πλευρά του δρόμου αλλά κατάφερα να φύγω. Είδα ένα περιπολικό και έτρεξα προς αυτό, άνοιξα διάπλατα την πόρτα, μπήκα μέσα και έκλεισα αμέσως την πόρτα. Προς μεγάλη μου έκπληξη, οι άντρες που με κυνηγούσαν, με πέταξαν έξω από το περιπολικό, με έριξαν στο έδαφος και μου πέρασαν χειροπέδες. Οι υπόλοιποι φώναζαν και άρχισαν να με χτυπούν με γκλομπ. Είχα συλληφθεί για να μπω στη φυλακή, όπως οι υπόλοιποι διαδηλωτές.

Δεν μπορούσα να καταλάβω τίποτα. Η Αστυνομία πήρε το κινητό και το διαβατήριό μου και με ρωτούσανε ξανά και ξανά αν έχω λεφτά. Δεν είχα όμως χρήματα παρά μόνο την κάρτα του ΜΕΤΡΟ. Τριάντα λεπτά αργότερα, το κινητό μου άρχισε να χτυπά ασταμάτητα. Ένας αξιωματικός απάντησε σε μια κλήση και άρχισε να μιλάει στα τούρκικα σε αυτόν που με είχε καλέσει. Έβαλε το κινητό στο αυτί μου. Ήταν η φίλη μου που είχε ανησυχήσει επειδή δεν την είχα καλέσει να την ενημερώσω πως έφτασα στο σπίτι. Με ρώτησε αν είμαι εντάξει και μου είπε πως θα ερχόταν στο Αστυνομικό Τμήμα όσο το δυνατόν γρηγορότερα.

Μετά από λίγο ένας αξιωματικός ήρθε προς το μέρος μου και μου φώναξε: Φύγε, φύγε, το έκανα! Μου επέτρεψε να καθίσω έξω από το κελί, την ώρα που η φίλη μου είχε έρθει στο Τμήμα και μιλούσε με τους αστυνομικούς. Ποιοι ήταν οι άντρες που με κυνηγούσαν; Οι φίλοι μου λένε ότι είναι οι μυστικές υπηρεσίες που χρειάζονται για να διαλύουν τις διαδηλώσεις, αλλά στην ουσία χτυπάνε όποιον βρουν μπροστά τους.

Η Αστυνομία συλλαμβάνει άτομα συνεχώς, έχουν φτάσει σε σημείο να πετάνε ανθρώπους στη θάλασσα. Όλη την ώρα ρίχνουν χημικά, μπαίνουν σε όποιο σπίτι θέλουν και χτυπάνε ανυπεράσπιστο κόσμο. Υπάρχουν υποστηρικτές της κυβέρνησης οι οποίοι κυκλοφορούν ανεξέλεγκτα στην πόλη με μαχαίρια και κυνηγάνε κόσμο. Μας συμπεριφέρονται λες και είμαστε ζώα. Φοβόμαστε ακόμη και μέσα στα σπίτια μας. Η Αστυνομία έφτασε σε σημείο να κλείσει το δρόμο προς το Νοσοκομείο και κανείς δεν μπορούσε να πάει. Δεν το έχουμε ξαναζήσει αυτό. Ζούμε έναν πόλεμο».

 

hassapis-peter

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s