Δεξιά και Αριστερά και Κεντρώοι και Εξτρεμιστές ….. και παντού νεκροί και θύματα — Ελλαδίτσα μας, πότε θα βάλεις μυαλό;


γράφει η Εκάβη

Δεν θα σας απασχολήσω πολύ. Διαβασά 2 κείμενα και πάλι με έπιασε το παράπονο. Πάλι η ίδια ιστορία με τους μεν και τους δε. Όχι έτσι έγινε, όχι ψέμματα λένε, ο τάδε έιναι τέτοιος άρα αυτά που είπε είναι κάπως, κ.ο.κ. …. Ο καθένας τον χαβά του και η δημιουργία εντυπώσεων πάει σύννεφο. Εν τω μεταξύ, ο νεκρός ξεχάστηκε — o πραγματικός νεκρός. Όχι, δεν έχει ονοματεπώνυμο ούτε αστυνομική ταυτότητα. Και όχι, δεν θα σας πω ποιος είναι ο νεκρός. Καιρός είναι να σκεφτείτε και σεις λίγο απο μόνοι σας αντί να τα περιμένετε έτοιμα στο πιάτο.

Το κακό με μας είναι πως δεν μπορούμε να παραδεχθούμε κάποια πράγματα στον εαυτό μας ενώ ξέρουμε ποιο είναι το σωστό. Δεν θέλουμε να δούμε την ουσία των πραγμάτων γιατί δεν μας συμφέρει, γιατί «δεν πάει» με αυτό που υποστηρίζουμε. Στην πραγματικότητα, δεν καταλαβαίνουμε καλά καλά τι υποστηρίζουμε, μέχρι ποιο σημείο πρέπει να τραβήξουμε μια γραμμή όταν αυτό που θεωρούμε σωστό ξεπεράσει τα όρια που εμείς θέσαμε στον εαυτό μας.

Πιθανότατα το πρόβλημα είναι πως δεν καθίσαμε ποτέ να θέσουμε όρια ως προς το τι είναι επιτρεπτό, τι είναι επιτρεπτό σε μας ως άνθρωποι, ψυχές με σύνεση δηλαδή. Μάζι με την απλή λογική και την ανθρωπιά, έφυγε σκόπιμα απο μέσα μας και η στοιχειώδης καλοσύνη απ’ότι φαίνεται.

Σε όσους ψάχνουν να αυξίσουν ποσοστά, να πιάσουν μια καλή καρέκλα, να μας υποτάξουν σε άλλη μια αδιάλλακτη ιδεολογία πατώντας επι των πτωμάτων της Ηθικής, του Σεβασμού και της Ανθρωπιάς, σας εύχομαι καλή επιτυχία στη συνέχεια. Θα την χρειαστείτε όταν οι λίγοι λογικοί γίνουν πολλοί σ’αυτή τη χώρα.

Όσο για σένα, ακόμα ψάχνεις για τον νεκρό; Δεν πειράζει αν δεν τον βρήκες. Ούτως ή άλλως, ο καθένας μας ανακαλύπτει διαφορετικό νεκρό. Σαν εναλλακτική, ωστόσο, ο καθρέφτης δεν σου κάνει;

Εκάβη

18 Νοεμβρίου 1973, δολοφονείται απο τον Ντερτιλή έξω από το Πολυτεχνείο ο 20χρονος Μιχάλης Μυρογιάννης. Η επιστολή της μητέρας του Μυρογιάννη το 1983

18 Νοεμβρίου 1973, ο ταγματάρχης Ντερτιλής πυροβολεί με περίστροφο και σκοτώνει τον Μιχάλη Μυρογιάννη, 20 ετών, ηλεκτρολόγο από τη Μυτιλήνη, ο οποίος βρισκόταν στο Πολυτεχνείο (Πατησίων και Στουρνάρη) προσπαθώντας να ξεφύγει απο τους αστυφύλακες.

Για την δολοφονία, ο Ντερτιλής καταδικάστηκε στις 30 Δεκεμβρίου 1975 από το Πενταμελές Εφετείο Αθηνών σε ισόβια δεσμά και διαρκή στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων.

Επιστολή της μητέρας του Μυρογιάννη.

Η «Ελευθεροτυπία» , Νοέμβριος 1983 , δημοσίευσε επιστολή της μητέρας του Μιχάλη Μυρογιάννη :

«ΜΑΝΑ  ΔΕΝ  ΠΕΘΑΝΑ …»:

«Πριν 10 χρόνια , αυτή τη μέρα , είχα κι εγώ ένα παλικάρι , που έφυγε να πάει στο Πολυτεχνείο και από τότε δεν ξαναγύρισε . Θυμάμαι τα τελευταία του λόγια : « Μάνα , πόσο όμορφη είναι η ζωή . Μάνα , τι ωραία λόγια έχει ο Εθνικός μας Ύμνος»

Κι όταν του είπα , μη βγεις αγόρι μου σήμερα , μου απάντησε με το τραγούδι :

«Κράτα , μάνα , και θα γίνει το μεγάλο πήδημα , λευτεριά και ρωμιοσύνη είναι αδέρφια δίδυμα» .

Θυμάμαι και κάτι ακόμα : Εκείνο το πρωί όσες φορές έπαιρνα νερό , κι έβγαινα στην αυλή να ποτίσω τις γλάστρες με τα λουλούδια , έτρεχε και με φιλούσε . Τότε δεν μπορούσα να εξηγήσω το γιατί . Τα δεχόμουν όλα αμίλητη και περήφανη . Τώρα ξέρω γιατί . Τώρα που έχω μείνει με ένα χαρτί στο χέρι που λέει : «Διαμπερές τραύμα στο κεφάλι , βληθείς δια πυροβόλου όπλου , έξοδος εγκεφαλικής ουσίας» .

Κι όταν πια η μοναξιά , η πίκρα , ο πόνος , γίνονται αγανάκτηση , είναι σαν να ακούω τη φωνή του να μου λέει : « Μάνα , δεν πέθανα . Το αίμα μου σας ελευθέρωσε» .

Και τότε σκέπτομαι και ευχαριστώ όλους εκείνους που τον τίμησαν και τον τιμούν με οποιοδήποτε τρόπο . Και βλέπω τη μορφή της προτομής του , που βρίσκεται στη Μυτιλήνη , να μου χαμογελά» .

Βεβαίωση με ένορκη κατάθεση του Αντώνη Αγριτέλη, οδηγού του Ντερτιλή, την ημέρα της σφαγής του Πολυτεχνείου.


«Είδα τον Ντερτιλή να δολοφονεί το Μυρογιάννη»

Η ένορκη βεβαίωση που κατατέθηκε στο Δικαστήριο έχει ως εξής: «Ήμουνα προσωπικός οδηγός του Συνταγματάρχη Ντερτιλή. Την Παρασκευή το απόγευμα (16ης Νοεμβρίου) τον παρέλαβα από το σπίτι του και τον μετέφερα με το τζιπ στην Αστυνομική Διεύθυνση Αθηνών στην οδό Σταδίου 10, γύρω στις 7 το βράδυ. Κατά τις 10 η ώρα βγήκε ο Ντερτιλής μαζί με κάποιον ανώτερο αξιωματικό της Αστυνομίας και έφυγαν. Πότε επέστρεψαν δεν τους αντελήφθην.

Στις 4 ή 4:30 ξημερώνοντας Σάββατο παρέλαβα τον Ντερτιλή και τον μετέφερα από την ΑΣΔΕΝ στο Πολυτεχνείο με το τζιπ. Σταμάτησα κοντά στην κατεστραμμένη πύλη, ο Ντερτιλής κατέβηκε και συζητούσε με κάποιον αξιωματικό της Αστυνομίας. Ξαφνικά αντελήφθην φασαρία και φωνές προς τη μεριά της διασταύρωσης Πατησίων και Στουρνάρα. Παρετήρησα ότι αστυφύλακες έδερναν έναν νεαρό. Ξαφνικά αυτός κατόρθωσε να αποσπασθεί από τους αστυφύλακες. Τότε ο Ντερτιλής, που μόλις είχε αντιληφθεί το επεισόδιο, έβγαλε από το μπουφάν του το περίστροφό του και πυροβόλησε χωρίς να πολυσκεφθεί.

Ο νεαρός έπεσε σαν κοτόπουλο. Έμεινε επί τόπου ακριβώς στην διασταύρωση Πατησίων και Στουρνάρα, προς την πλευρά της Ομόνοιας. Εγώ φαντάστηκα ότι του έριξε στα πόδια και περίμενα να κινηθεί. Όταν όμως είδα να σχηματίζεται μια λίμνη από αίμα και μια μικρή άσπρη λιμνούλα από μυαλά, κατάλαβα ότι τον πυροβόλησε στο κεφάλι και ήταν ήδη νεκρός.

Μετά, σαν να μη συνέβαινε τίποτα, μπήκε στο τζιπ και κτυπώντας με στην πλάτη, μου είπε “με παραδέχεσαι ρε; Σαράντα πέντε χρονών άνθρωπος και με τη μια τον πέτυχα στο κεφάλι”. Εγώ τα είχα χάσει και ήμουνα φοβερά ταραγμένος και φοβισμένος. Συνεχίσαμε προς την Πατησίων και φθάσαμε στο Μουσείο. Εκεί κάποιος υπάλληλος των τρόλεϋ ήταν μπλοκαρισμένος και οι αστυφύλακες του φώναζαν και τον έσπρωχναν. Ο Ντερτιλής κατέβηκε απ’ το τζιπ, κόλλησε το περίστροφό του στο στομάχι του ανθρώπου και τον φοβέριζε ότι θα τον σκοτώσει αν δεν εξαφανιστεί.

Μετά προχωρήσαμε προς τον ΟΤΕ όπου ευρίσκοντο αρκετοί πολίτες.
Ο Ντερτιλής έβγαλε το περίστροφό του και άρχισε να πυροβολεί χωρίς να μπορώ να διαπιστώσω αν χτυπήθηκε κανείς. Από τον ΟΤΕ γυρίσαμε πίσω και φθάσαμε στα Χαυτεία ακριβώς έξω από τον
ΜΠΡΑΒΟ.

Ενώ δεν είχαμε σταματήσει ακόμη, ο Ντερτιλής αντελήφθη πάνω από τον Κινηματογράφο “Αλάσκα” πολίτες που είχαν αποκλεισθεί. Κατέβηκε αμέσως από το αυτοκίνητό του και διέταξε τους ΛΟΚατζήδες να κάνουν έφοδο και να τους πιάσουν. Ο ίδιος έδινε διαταγές με το περίστροφο στο χέρι λέγοντας: “Βαράτε στο ψαχνό, πέντε παληόπαιδα θα μας κάνουν ό,τι θέλουν;” Μετά από λίγο, οι ΛΟΚατζήδες κατέβασαν τριάντα περίπου άτομα και τους έβαλαν επάνω σε καμιόνια και τους πήραν.

Από το σημείο εκείνο φύγαμε και πήγαμε στην οδό Γ΄ Σεπτεμβρίου και Μάρνη, σε μια υπηρεσία της Χωροφυλακής. Το διεπίστωσα αυτό, γιατί μόλις κατέβηκε ο Ντερτιλής έτρεξαν οι Χωροφύλακες και τον υποδέχτηκαν.

Αυτός όμως τους είπε, σαν να τους μάλωνε, “τι φοβάστε ρε; Βαράτε στο ψαχνό, εγώ έκανα την αρχή.”. Τότε κατάλαβα ότι είχε μαθευτεί η πράξις του Ντερτιλή.
Μετά από μέρες με ρώτησε ο Ντερτιλής: “Θυμάσαι ρε, αυτόν που πυροβόλησα στο Πολυτεχνείο; Ε, τη γλύτωσε τελικά.”

Φυσικά ήταν προφανής ο σκοπός του, ήθελε να απαλύνει την τρομερή εντύπωση που μου είχε δημιουργήσει με τον φόνο που έκανε εν ψυχρώ και να τον λησμονήσω. Αλλά το φοβερό αυτό γεγονός θα το θυμάμαι σ’ όλη μου τη ζωή. Έκανα πως τον πίστεψα αλλά δεν είχα την παραμικρή αμφιβολία ότι ο νεαρός ήταν νεκρός. Πράγμα που το διάβασα αργότερα στις εφημερίδες.

Μετά από αρκετές μέρες μ’ έδιωχναν με δυσμενή μετάθεση στο Πολύκαστρο. Με κάλεσε ο Ντερτιλής και μου είπε: “Παιδί μου, δεν πρέπει να ξεχνάς ένα πράγμα, ότι στην Υπηρεσία μας ό,τι ακούμε και ό,τι βλέπουμε μένει για την Υπηρεσία, δεν το λέμε αυτό ούτε στην μάνα μας.”
Κατάλαβα τι εννοούσε. Η μετάθεσή μου στο Πολύκαστρο γινόταν επειδή ήμουν προσωπικός οδηγός του Ντερτιλή. Την δικαιολόγησαν όμως ότι είχα σπάσει τον καθρέπτη του αυτοκινήτου του και για τιμωρία έπαιρνα την μετάθεση αυτή.

Επίσης, θέλω να προσθέσω ότι κατά την διάρκεια των γεγονότων του Πολυτεχνείου ο Ντερτιλής έλεγε συνεχώς σε όποιον συναντούσε, “βαράτε στο ψαχνό”. Έλεγε ακόμη σε μερικούς άλλους ότι: “Όταν δείτε τέσσερα, άτομα τον έναν να τον σκοτώνετε και τους τρεις να τους βάζετε στο καμιόνι”.».

LEFTeria

 

 

Στρατηγός Ντερτιλής Νικόλαος: ΠΑΡΩΝ!

Τρίτη, 29 Ιανουαρίου 2013 – 18:35

Στρατηγός Ντερτιλής Νικόλαος: ΠΑΡΩΝ!

Από τις πρώτες απογευματινές ώρες της Δευτέρας 28 Ιανουαρίου 2013, η Ελλάς πενθεί την απώλεια ενός Ανδρός, του οποίου η ζωή και το έργο υπήρξε η τρανή απόδειξη της φυλετικής συνέχειας των ηρωικότερων μορφών της χαραγμένης με αίμα Ελληνικής Στρατιωτικής Ιστορίας. Ο Στρατηγός Νικόλαος Ντερτιλής, Έντιμος και Υπερήφανος, Μαχητής και Απροσκύνητος, καπνίζει πλέον ανέμελα και πάντοτε περιφρονητικά προς την δειλία των πολλών, το τσιγάρο του, καθήμενος αντικριστά του Χάροντος.

Καταγόμενος από στρατιωτική οικογένεια, ακολουθεί την οικογενειακή παράδοση και εισέρχεται στη Σχολή Ευελπίδων. Σε ηλικία 21 ετών, ο Αξιωματικός Νικόλαος Ντερτιλής, εντάσσεται εν μέσω γερμανικής κατοχής, στην Εθνική Αντίσταση. Συλλαμβάνεται από τους Γερμανούς και φυλακίζεται στο Χαϊδάρι, απ’ όπου δραπετεύει, δίνοντας συνέχεια στην αντιστασιακή του δράση. Η απελευθέρωση της Ελλάδος από τους Γερμανούς κατακτητές, τον βρίσκει στο στρατόπεδο των Εθνικών Δυνάμεων, που μάχονται κατά της κομμουνιστικής ανταρσίας. Από το 1946, συμμετέχει στο συμμοριτοπόλεμο λαμβάνοντας μέρος σε πλήθος μαχών ενάντια στους συμμορίτες, ως αξιωματικός του Εθνικού μας Στρατού. Το έτος 1950 τον βρίσκει εκπαιδευτή στη Σχολή Ευελπίδων. Το ανήσυχο και φιλοπόλεμο πνεύμα του Έλληνος Στρατιώτου όμως, τον ωθεί στην εθελοντική συμμετοχή μετά του Ελληνικού Εκστρατευτικού Σώματος, στον Πόλεμο της Κορέας. Για την δράση του στον πόλεμο εκείνο, θα λάβει τα πρώτα Παράσημα Ανδρείας, αποδεικνύοντας στην πράξη τις εξαιρετικές στρατιωτικές και στρατηγικές του ικανότητες. Εκεί βέβαια που θα λάμψει το άστρο του σπουδαίου Αξιωματικού, είναι το πολεμικό πεδίο της μαρτυρικής Μεγαλονήσου, της Κύπρου μας.

Το έτος 1964, μεταβαίνει εθελοντικώς στην Κύπρο με το βαθμό του Ταγματάρχη, χρησιμοποιώντας πλαστό διαβατήριο. Είναι η περίοδος κατά την οποία η τουρκική προκλητικότητα και επιθετικότητα καθιστά την κατάσταση στο νησί έκρυθμη. Ο Ταγματάρχης Ντερτιλής, έχει αποστολή να οργανώσει και να εκπαιδεύσει ειδικές μονάδες της Ελληνικής Δύναμης (ΕΛ.ΔΥ.Κ.) επί της νήσου. Κατά την κρισιμότατη για την πορεία των εξελίξεων, μάχη της Μασούρας, ο Ταγματάρχης Ντερτιλής κατόπιν διαταγών του Αρχηγού της ΕΟΚΑ, Γρίβα Διγενή, επιτίθεται με μικρή δύναμη ανδρών και εφ’ όπλου λόγχη, στο καλά οχυρωμένο χωριό, το οποίο ήλεγχαν Τούρκοι και Τουρκοκύπριοι. Η ένταση της επιθέσεως υπήρξε τέτοια, ώστε οι τουρκικές δυνάμεις αποδεκατίστηκαν, ενώ παράλληλα υπήρξε βαριά η τιμωρία των τουρκοκυπριακών εκείνων θυλάκων, οι οποίοι αποτελούσαν τις εστίες παραγωγής και εκκινήσεως της τουρκικής τρομοκρατίας προς τις ελληνοκυπριακές κοινότητες. Χαρακτηριστικό της σφοδρότητος των επιχειρήσεων της μονάδος του Ντερτιλή, υπήρξε η διαταγή του Αρχηγού Γρίβα προς τον Ταγματάρχη για παύση της επιθέσεως. Η απάντηση του Νικόλαου Ντερτιλή, θα παραμείνει μνημειώδης: αντί λόγων, «μιλούν» οι σφαίρες του όπλου του, οι οποίες διαλύουν τον ασύρματο! Η επιχείρηση συνεχίζεται ακατάπαυστα και έρχεται σε πέρας με την επίτευξη του αντικειμενικού της σκοπού και την καθολική εκκαθάριση των τουρκοκυπριακών θυλάκων.

Ο Νικόλαος Ντερτιλής μυείται στα σχέδια των κινηματιών που προηγήθηκαν της 21ης Απριλίου, το 1966, έτος που τον βρίσκει να υπηρετεί στο 16ο Σύνταγμα, στη Νιγρίτα του νομού Σερρών. Η συμβολή του στην επιβολή του στρατιωτικού καθεστώτος το 1967, υπήρξε καθοριστική. Ηγούμενος μικρής ομάδος στρατιωτών, κατορθώνει με ένα μηχανοκίνητο Τάγμα να ελέγξει αναίμακτα 28 στόχους, το σύνολο σχεδόν του κρατικού μηχανισμού. Η επιχείρηση ξεκίνησε λίγο μετά τα μεσάνυχτα της 21ης Απριλίου 1967, ενώ η λήξη της απόλυτα επιτυχημένης επιχείρησης δόθηκε στις 4 παρά 10 το πρωί. Ο αιφνιδιασμός είχε πετύχει. Κατά τη διάρκεια της επταετίας, ο Στρατηγός Ντερτιλής παρέμεινε μακράν των κέντρων λήψεως των πολιτικών αποφάσεων. Ο Ταξίαρχος πια Ντερτιλής, ως ο Αξιωματικός που διασφάλισε την κατάληψη όλων των νευραλγικών θέσεων της Αθήνας για λογαριασμό του στρατιωτικού πραξικοπήματος, εδέχθη το βάρος του μένους δημοκρατών και μπολσεβίκων.

Στις 30 Δεκεμβρίου του 1975, ο Νικόλαος Ντερτιλής καταδικάζεται σε ισόβια κάθειρξη και διαρκή στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων, με την κατηγορία της συμμετοχής σε ανθρωποκτονία από πρόθεση. Ο ίδιος ο Στρατηγός, ουδέποτε παραδέχτηκε την δολοφονία, ενώ καταδικάστηκε με βάση την κατάθεση του οδηγού του. Παρότι τα επίσημα πορίσματα του μεταπολιτευτικού καθεστώτος για το εν λόγω γεγονός φάσκουν κι αντιφάσκουν, εν τούτοις ο Νικόλαος Ντερτιλής έπρεπε να χλευαστεί, να ταπεινωθεί διά της στέρησης των βαθμών του και να τιμωρηθεί από το καθεστώς των διεφθαρμένων, για την απόλυτη προσήλωσή του στο στρατιωτικό καθεστώς και την πίστη του στο πρόσωπο του Γ. Παπαδόπουλου.

Ο Περήφανος, κατά δήλωσή του «Έλλην Εθνικιστής και Χριστιανός Ορθόδοξος» Στρατηγός, υπήρξε ο μακροβιότερος κρατούμενος των ελληνικών φυλακών, πληρώνοντας το τίμημα της αξιοπρεπέστατης -κατά τις στρατιωτικές αρχές- και ελληνοπρεπούς του στάσεως. Η καραμανλική Δεξιά δεν του συγχώρησε ποτέ το γεγονός της αυτοεξορίας του ηγέτη της στην Γαλλία, πολύ δε περισσότερο, την επί επτά έτη αποτροπή της λαφυραγώγησης του εθνικού μας πλούτου. Η Αριστερά με αιχμή της το ΠΑΣΟΚ απεδείχθη ηπιότερη, προτείνοντάς του να αιτηθεί χάρη, ώστε να αποφυλακισθεί για ανθρωπιστικούς λόγους. Πράγματι, αυτή ήταν η Δημοκρατία τους: ο «ανθρωπισμός» της, ήταν παράγοντας εξαρτώμενος από μια επαίσχυντη αίτηση χάριτος. Την χαρά όμως την οποία ανέμεναν διακαώς και με μαρξιστική μισανθρωπιά οι αριστεροί από μια πιθανή αίτηση χάριτος, ο Στρατηγός Ντερτιλής δε τους την έδωσε ποτέ. Παρέμεινε αγέρωχος, συνειδησιακά και ιδεολογικά ακμαίος στέλνοντας στους εχθρούς του αντί της αιτήσεως το μήνυμα: « είναι αδιανόητο εγώ ο οποίος ηγήθηκα μιας χούφτας ανδρών στην Κύπρο και έριξα τους Τούρκους στη θάλασσα, να ζητήσω χάρη από εσάς που υποστείλατε την Ελληνική Σημαία από τα Ίμια»!

Αυτός είναι ο Ήρωας Νικόλαος Ντερτιλής, τον οποίο το μεταπολιτευτικό ανθελληνικό καθεστώς επιχείρησε να καταβάλει διά της εκδικητικής τιμωρίας. Βράχος Ήθους και Τιμής, πάνω στον οποίο τσακίστηκαν με πάταγο οι μύχιες επιδιώξεις του Καθεστώτος των κοινοβουλευτικών προδοτών. Ο Στρατηγός, ασθενής και γέροντας ακόμη, στάθηκε πραγματικός Τιτάνας του Ελληνικού Εθνικισμού και της αληθούς Στρατιωτικής Τιμής, αυτής της Τιμής την οποία ντροπιάζουν οι σημερινοί ένστολοι παρατρεχάμενοι υπουργών και βουλευτών, αρνούμενος μετά πρωτόγνωρου πάθους να νομιμοποιήσει το καθεστώς της μεταπολίτευσης!

Σε αυτή την ηγετική και αγέρωχη μορφή του σύγχρονου Ελληνικού Εθνικισμού, τον Στρατηγό Νικόλαο Ντερτιλή, αποτίουμε Φόρο Τιμής. Το παράδειγμά του, θα στέκει ως φάρος απαρέγκλιτης συνειδησιακής και ιδεολογικής συνέπειας για κάθε ιδεολόγο πολεμιστή της Εθνικιστικής και Κοινωνικής Ιδέας, στα δύσκολα έτη του Αγώνος που απλώνονται εμπρός μας. Με την ακλόνητη πεποίθηση, πως η υπόθεση της Αποκατάστασης του ονόματός του δεν τελείωσε με τον θάνατο, παρά μόνον αναβλήθηκε για το κοντινό μέλλον, αποχαιρετούμε έναν Περήφανο και Αήττητο σε όλες τις μάχες Αξιωματικό, υποσχόμενοι να ακολουθήσουμε απαρέγκλιτα τον δικό του δρόμο, τον δρόμο που οδηγεί στο γκρέμισμα της ανθελληνικής μεταπολίτευσης και στην οικοδόμηση ενός πραγματικά Εθνικού Κράτους, το οποίο θα τιμά, ως οφείλει, τους Ήρωες οι οποίοι αναδείχτηκαν στα Πεδία των Μαχών.

xryshaygh

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s