Το «Do it yourself» των Γερμανών (Δε θα τους συνηθίσω ποτέ – μέρος 4ον)


Με όση αντικειμενικότητα διαθέτω (εντάξει είμαι λίγο Πορτοκάλος), θα σας μεταφέρω τις διαφορές και τις ομοιότητες Ελλήνων και Γερμανών, ώστε αν δεν διδαχθούμε κάτι από όλο αυτό, τουλάχιστον να γελάσουμε. Στο κείμενο ενδέχεται να περιέχονται ψήγματα υπερηφάνειας και προκατάληψης σε ελεγχόμενες δόσεις. Καταναλώστε άφοβα. (Άλλωστε, στη Γερμανική τηλεόραση, μάς κοροϊδεύουν ολημερίς στα πλαίσια της σάτιρας. Δεκτό με χαμόγελο. Αφού κι η σάτιρα γεννήθηκε στην Ελλάδα!)

 

Λοιπόν που λέτε, την πρώτη φορά που χρειάστηκε στη Γερμανία να βάλω εγώ βενζίνη στο αυτοκίνητο πήγα όλο καμάρι σε ένα βενζινάδικο στη γειτονιά μας και έκατσα δίπλα από την αντλία και περίμενα με ευρωπαϊκή υπομονή, να έρθει ο κύριος που ήταν μέσα στο ταμείο να μου βάλει βενζίνη. Εν τω μεταξύ έριχνα μια ματιά στο βιβλίο που είχα μαζί μου.

Μετά από 7-8 σελίδες, άρχισα να τα παίρνω. Οχι μόνο δεν εμφανιζόταν κανείς, αλλά ο τύπος ούτε καν κοιτούσε έξω από το παράθυρο να δει τι γίνεται, ενώ τα αυτοκίνητα σχημάτιζαν ουρές! Εντάξει, έχουμε πει για την παροιμιώδη υπομονή την Γερμανών, αλλά δεν μπορεί να μην τσαντίζεται και κανείς!

Αρχίζω να παρατηρώ τους γύρω μου. Και τότε συνειδητοποιώ ότι όλοι έβγαιναν από το αυτοκίνητό τους, έπαιρναν την αντλία, έβαζαν βενζίνη μόνοι τους, κάποιοι έπλεναν και το τζαμάκι τους και μετά πήγαιναν μέσα να πληρώσουν…

“Α,” σκέφτηκα, “θα έπεσα σε σελφ σέρβις βενζινάδικο. Χμ, συμβαίνουν αυτά. Δεν πειράζει”. Οπότε, βάζω κι εγώ τη βενζινούλα μου, κοιτάω το νούμερο της αντλίας, και πάω να πληρώσω μέσα. Θα το προσέξω την άλλη φορά.

  • “Που υπάρχει πλυντήριο αυτοκινήτων, παρακαλώ;” ρωτάω τον βενζινά.

  • “Εχουμε κι εδώ, μου λέει, αλλά αν θέλετε μέσα έξω να πάτε στην τάδε διεύθυνση.”

  • “Ευχαριστώ πολύ” του λέω και σκέφτομαι να πάω εκεί που μου είπε όταν θα ξαναχρειαζόμουν βενζίνη, να πλύνω και το αυτοκίνητο.

Ετσι κι έγινε. Πάω μετά από μια βδομαδα στο άλλο βενζινάδικο με το μεγάλο πλυντήριο και περιμένω πάλι στη γραμμή. Τίποτα. Κανείς. Μας δουλεύετε ρε παιδιά; Πάλι μόνοι τους βάζανε τη βενζίνη, μόνοι τους πλένανε τα τζαμάκια τους, μόνοι τους πηγαίνανε και πληρώνανε…

Αϊντε πάλι… Τέλος πάντων, βάζω το αυτοκίνητο για πλύσιμο, βγαίνει από τα βουρτσάκια και ρωτάω που θα πρέπει να το πάω για να πλυθεί από μέσα. Τότε, ο τύπος που η βαριά και κουραστική εργασία του ήταν να πατάει το κουμπί να πέσει το σαπούνι, μού δείχνει μια στήλη που κατέληγε σε ηλεκτρική σκούπα, και μου λέει ότι με την καταπληκτική τιμή του ενός (1) ευρώ το δεκάλεπτο, μπορώ να το καθαρίσω!!!

Τι να κάνω; Πάω. Εκεί πάλι διάφοροι άνθρωποι σκούπιζαν και καθάριζαν μόνοι τους τα αυτοκίνητά τους. Εσκυβαν από δώ, γυάλιζαν από κεί, σκούπιζαν από παραπέρα. Καλά ρε φίλε, αυτό μπορώ να το κάνω και στο σπίτι μου, τι διαφορά έχει με εδώ δηλαδή;

Θα μου πεις, δεν μπορείς να το πλύνεις μόνη σου; Φυσικά και μπορώ μια χαρά. Οταν όμως πάω ΓΙΑ ΝΑ ΜΟΥ ΤΟ ΠΛΥΝΟΥΝ ΕΞΩ θέλω να το κάνει κάποιος άλλος, όχι να μου δώσουν το σκουπάκι και να κάνω κατακόρυφο κάτω από την καρέκλα του συνοδηγού για να πιάσω το Lego που έπεσε του μικρού.

Τελικά για να μην μακρυγορώ και σας κουράζω (και βιδώνεται κι η φίλη μου η Εvi) το είπα στον άντρα μου.

  • Δε μου λες, οι βενζινάδες εδώ κάθονται στο ταμείο και δεν κουνιούνται όλη μέρα και οι πελάτες τα κάνουν όλα μόνοι τους;

  • Ναι! Είδες; Δεν παίζονται οι άνθρωποι! Τρομερό σέρβις! Κάντο μόνος σου!

  • Πάλι καλά που δε μας βάζουν να εξορύξουμε και το πετρέλαιο και να το κουβαλάμε με τους τενεκέδες να γεμίσουμε τις αντλίες…

  • Μπορεί να μην το σκέφτηκαν.

  • Καλά λες. Μη μιλάς δυνατά και τους βάλουμε ιδέες.

Το “κάντο μόνος σου” είναι μια πρακτική που ανθεί στην Ευρώπη σε πάρα πολλούς κλάδους. Αγοράζεις έπιπλα και τα συναρμολογείς μόνος σου. Αλλιώς χρεώνεσαι εξτρα. Πας για φαγητό και πρέπει μετά να σηκώσεις τους δίσκους σου σαν καλό παιδί και να τους πας μέσα. Να αδειάσεις το τραπέζι σου. Επίσης πρέπει μόνος σου να πας να διαλέξεις και να μεταφέρεις το φαγητό στο τραπέζι σου περιμένοντας σε ουρές. Και όχι μόνο στα φαστφουντάδικα.

Φυσικά σε πολλά εστιατόρια σε σερβίρουν οι σερβιτόροι (όχι με πολλή χαρά παντα) και παίρνουν μεσα και τα πιάτα. Δεν μπορώ να πω. Αλλά πάντα έχεις το φόβο να δεις τι παίζει και αν πρέπει να κάνεις κάτι κι εσύ για να είσαι εντάξει.

Που λες Evi μου (είπαμε, είναι η φίλη που διαφωνεί με αυτά που λέω και μου τη λέει σε διάφορα σχόλια στα προηγούμενα μέρη, ενημερωθείτε επιτέλους) μπορεί να σου ακούγεται αυτό σαν “επαρχιωτισμός” κάποιου που δεν έχει βγει από το σπίτι του. Σε πληροφορώ ότι έχω ταξιδέψει πάρα πολύ. Αλλά όταν βγω να φάω εξω, βγαίνω γιατί θέλω να με σερβίρουν και να με περιποιηθούν. Και γενικά όταν πάω στο μαγαζί του άλλου θέλω να μου κάνει κωλοτούμπες. Οχι να με βάλει να σκουπίσω και να πλύνω τα πιάτα. Κι η Ευρώπη, βάσει στατιστικών και όχι δικής μου διαπίστωσης μόνο, πάσχει σοβαρά στο θέμα του σέρβις. Κι αυτή είναι μια διαφορά που δεν μπορείς να αρνηθείς.

Ο αντίλογος εδώ, θα μπορούσε να είναι: “Στην Ελλάδα είναι καλύτερα; Δεν κοιτάς το χάλι σας;” Κι απαντώ. Οχι. Στην Ελλάδα (και όχι μόνον) αυτή τη στιγμή γίνεται σφαγή. Πλήρης καταπάτηση όποιου εργασιακού κεκτημένου με αίμα κι αγώνες και επιστροφή στον Μεσαίωνα. Χαμηλά έως ανύπαρκτα ημερομίσθια, καμμιά ουσιαστική κάλυψη και μόνο φόροι και υποχρεώσεις.

Μα κάποτε υπήρχε ευημερία. Και θεσπισμένος κατώτατος μισθός και θέσεις εργασίας για πάρα πολλούς ανθρώπους. Από αυτές που θεωρούνται “περιττές πολυτέλειες που ανεβάζουν το κόστος”.

Σε όλες τις μεγάλες επιχειρήσεις εδώ, είναι αναρτημένες τεράστιες εκπαιδευτικές ταμπέλες που γράφουν:

Με το να το κάνετε μόνοι σας, μάς βοηθάτε να κρατάμε χαμηλά το λειτουργικό κόστος και να έχετε καλύτερες τιμές κι εκπτώσεις.”

Τι πραγματικά σημαίνει όμως αυτή η φράση;

Σημαίνει ότι κάνοντας μεγάλο μέρος μόνοι σας από τη δουλειά που απαιτείται για να ολοκληρωθεί η υπηρεσία την οποία πληρώνετε, απασχολούμε ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ άρα και λιγότεροι άνθρωποι έχουν δουλειά. Οι διαθέσιμες εργασίες, σέρβις, καθαρισμός, πώληση, εξυπηρέτηση, τακτοποίηση κλπ είναι όλο και λιγότερες, άρα οι ενδιαφερόμενοι θα πρέπει, προκειμένου να εργαστούν να κάνουν όλο και περισσότερες υποχωρήσεις. Οι 4ωρες θέσεις εργασίας, εδώ δίνουν και παίρνουν. Κι έχουν τεράστια διαφορά στα δικαιώματα και στις παροχές προς τον εργαζόμενο. Καταλαβαίνουμε λοιπόν, ότι τα πάμφθηνα προϊόντα και υπηρεσίες είναι βέβαιο ότι κάπου αλλού έχουν μετακυλήσει το κόστος. Κάποιοι άλλοι άνθρωποι πληρώνουν ακριβά το τίμημα να αγοράζουμε εμείς φθηνά. Κι αυτό, σε μια παγκόσμια κλίμακα κάτι πρέπει να λέει. Στην Ελλάδα όμως, έχουμε μία σοφή παροιμία: “Αύριο κλαίνε, εδώ…”

Αννυ Λιγνού για το www.e-fungus.gr

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s