Καλή Χρονιά!


γραφει ο αρισταρχος

Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά… Καλή χρονιά. Χρόνια Πολλά!

DSC00408

Μουντός, βροχερός ο καιρός, παραμονή πρωτοχρονιάς! Από πολύ νωρίς το πρωί στο πόδι, η μάνα μου τόλεγε “από τα ζωντάνια”. Ξεκλείδωσα την αυλόπορτα και ετοιμάστηκα για τα κάλαντα. Κάποια ψιλά στην άκρη και δεν άργησε… νά με το πρώτο φως. Δυό νιούτσικα παλικαράκια καλοντυμένα κοντά στα δέκα τρία με τα τριγωνάκια τους. Το χτύπημα στο κουδούνι σταθερό και ασυνήθιστα ζεστό, ίσως λόγω της μέρας.

-Να τα πούμε; Συνέχεια

Ανάξιοι για Λύτες!


Γράφει ο ΙΩΑΝΝΗΣ

Τις τελευταίες μέρες άρχισαν πάλι τα παπαγαλάκια τα ίδια παραμυθάκια που λένε εδώ και τρεισήμισι χρόνια.

Ότι υπάρχουν βουλευτές που απειλούν για τους πλειστηριασμούς. Ότι δεν θα ψηφίσουν κλπ, κλπ.

Μ@λακίες. Οι ίδιες μ@λακίες από τα ίδια σκύβαλα.

Στην όλη παραφροσύνη που ζούμε ως πολίτες η ευθύνη διαχωρίζεται σε τρία μερίδια.

Στο μερίδιο της κυβέρνησης.

Στο μερίδιο της αντιπολίτευσης.

Στο μερίδιο των πολιτών. Συνέχεια

Η ανταπόδοση της αξίας του…


Γράφει ο ΙΩΑΝΝΗΣ

Έχουν γραφτεί πολλά για όλα αυτά που ζούμε τα τελευταία χρόνια. Πάρα πολλά. Κι έχουν ειπωθεί άλλα τόσα.

Ίσως να έχουν γραφτεί και ειπωθεί τα πάντα.

Αλλά για να μην είμαι απόλυτος, θα αφήσω μια περίπτωση να μην  έχουν.

Ίσως για να μη σταματήσει η ελπίδα. Γιατί αν έχουν γραφτεί και ειπωθεί τα πάντα, τότε αυτό θα γυρίσει εναντίον όλων μας επειδή  θα έχουμε φτάσει ακόμα και σε τέλμα σκέψης.

Πολλοί έχουν διατυπώσει την άποψη ότι το Σύνταγμα πρέπει να αλλάξει. Συνέχεια

Τη ζωή που λατρεύω…


Γράφει ο ΙΩΑΝΝΗΣ

Πεθαίνω…

Ναι πεθαίνω. Και το έχω πάρει απόφαση.

Με ενοχλεί μερικές φορές πλέον. Όχι συνέχεια. Πιο παλιά δεν μπορούσα να κλείσω μάτι το βράδυ από τις σκέψεις. Ίσως επειδή δεν ήξερα πότε θα πεθάνω ακριβώς.

Και τώρα δεν ξέρω, αλλά είπαμε… το πήρα απόφαση.

Τα άφησα όλα στον Θεό. Έτσι κι αλλιώς δεν κάνω κουμάντο εγώ πλέον.

Άλλα ήθελα, άλλα μου βγήκαν.

Ξέρετε πως το πήρα απόφαση; Όταν σταμάτησα να είμαι εγωιστής. Εκείνο το «γιατί σε μένα;» έδωσε τη θέση του  στο « δεν είσαι ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος. Πολλοί έχουν φύγει από τη ζωή χωρίς να έχουν κάνει λιγότερα από όσα εσύ. Οπότε μη χαλιέσαι τζάμπα». Συνέχεια

ΠΡΟΔΟΔΥΣΣΕΙΑ


Μετά τη  ΔΟΣΙΛΟΓΙΑΔΑ

ἄνδρα μοι ἔννεπε, μοῦσα, πολύτροπον, ὃς μάλα πολλὰ

 πλάγχθη, ἐπεὶ Τροίης ἱερὸν πτολίεθρον ἔπερσεν

……………..

ΡΑΨΩΔΙΑ Ω

Ματάκια μου πότε θα ’ρθεις; Και πότε θα γυρίσεις;

Είκοσι έτη σε θωρώ, στον ύπνο μου μονάχα

Δέκα απ’ αυτά στον πόλεμο, κομματικών γραφείων

Και άλλα δέκα στο νερό, έγλυφες τους δελφίνους

Και τώρα που’σαι ζήτουλας, με άφησες μονάχη!!!

Όταν με τα μαλλάκια μου, σου  σκούπιζα τα σάλια

Τότε γλυκά με κοίταζες, όσο λεφτάς  κι αν ήσουν

Γύρνα λατρεία μου κοντά , γύρνα πάλι σε  μένα

Γιατί ποτέ δε στήθηκα σε ξένο χωρίς ρούχα

Γυμνή κανείς δεν θώρησε, το σφριγηλό κορμί μου

Μόνο εσύ αγάπη μου που δεν μιλάς καθόλου

Έλεγε η Πενέλοπε – όχι η Κρουζ – κι έκλαιγε με πόνο. Συνέχεια

Αντωνάκη μου…


1821.2γραφει ο αρισταρχος 

Ρε Αντώνη είσαι σίγουρος; Δε λέω, καλό το πρωθυπουργιλίκι αλλά είσαι σίγουρος πως το καράβι το πας εκεί που σου δείχνει η πυξίδα; Πήρες υπ’ όψιν σου την παράλληλη μετατόπιση εξ αιτίας των παρανεοδημοκρατών ρευμάτων ή φύγαμε μερικές χιλιάδες μίλια και συ κοιτάς τον μπούσουλα που παίζει καρτίνι με καρτίνι. Ο αντιπλοίαρχος τι λέει; βλέπει καθόλου με το πράσινο κιάλι ή το ρίξαμε στο περίπου. Ξέρεις, ο αξιωματικός βάρδιας του Τιτανικού δεν είχε κιάλι και τον έφαγε το παγόβουνο.

Αυτοί οι σύμβουλοί σου με τις θεωρίες περί δύο άκρων και κάποιοι με γλώσσα λιμανιού σε εκθέτουν ανεπανόρθωτα, και συ τους κρατάς. Εκτός και τους έβαλες εκεί σαν τα παιχνιδάκια που βάζουμε για να απασχολείται η γάτα. Στο λέω όμως εντίμως. Αυτό δεν είναι κράτος, αυτό δεν είναι δημόσιο κι αυτοί δεν είναι ούτε καν σύμβουλοι αλλά κακοσύμβουλοι. Συνέχεια

Απλά υπάρχει…


Ο  Γελωτοποιός είχε γράψει στο τελευταίο του βιβλίο  « Η Λεγεώνα των Ψυχών»,  «Άλλο η επανάσταση και άλλο η μαγκιά».

Σοφή κουβέντα…

Η επανάσταση γίνεται πρώτα στις ψυχές. Γίνεται όταν τα όνειρα ζητούν την πραγμάτωση τους. Γίνεται όταν η ανάγκη για καλό είναι παντοδύναμη και σίγουρα πολύ πιο δυνατή από από την ανάγκη για καταστροφή.

Αυτό έχουν μπερδέψει πολλοί από τους σημερινούς νεοέλληνες τσιφτετελάδες. Αυτοί που μέχρι πριν από τρία χρόνια έριχναν τα ψηφοδέλτια του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ με τα χέρια και τα πόδια στο εκλογικό παραβάν. Αυτοί που έπαιρναν τα σημαιάκια και γυρνούσαν με τα αυτοκίνητα κρεμασμένοι από τα παράθυρα. Αυτοί που έδιναν 90% στα δύο αυτά κόμματα και το υπόλοιπο 10% στο ΚΚΕ, στο ΛΑΟΣ και το ΣΥΡΙΖΑ. Συνέχεια

«Εκλογές Ή Θάνατος» – Η Δημοκρατία Των Χιλήων Ημερών


του Γελωτοποιού

Η Χιλή είναι μια χώρα όπου τα πάντα μπορούν να συμβούν. Και συμβαίνουν.

Σ’ αυτή τη χώρα, για πρώτη φορά στο δυτικό πολιτισμό, εκλέχτηκε μαρξιστής πρόεδρος.

Ήταν την 4η Σεπτεμβρίου του 1970 όταν η «Ουνιδά Ποπουλάρ», η Λαϊκή Ένωση του Σαλβαδόρ Αλιέντε, πήρε την εξουσία. Συνέχεια

Με το δάχτυλο στην σκανδάλη.


ανταρτεςγραφει ο αρισταρχος

Ζούμε τελευταία το άκρον άωτον της παραλογίας, της υποκρισίας. Παρακολουθούμε μια παράσταση με θύματα αθώους ανθρώπους. Γονατισμένα νέα παιδιά κι από πάνω βλοσυρά γελαστοί οι άλλοι, οι “συνάνθρωποι”, με τα όπλα στα χέρια. Και κει στην αποτύπωση της φωτογραφίας θερίζουν την νιότη λες κι ήταν στάχυα. Θεριστάδες, υπηρέτες του κακού. Εκτελεστές μιας εντολής με αντάλλαγμα χρήματα και εσώψυχο χάδι στο μαρασμό.

Ένα εργαλείο διαστρεβλωμένης αποβλάκωσης εναντίον “συνανθρώπων”. Χημικά! Ανυπολόγιστη η σιχαμερή βλακεία έστειλε με οδυνηρό τρόπο  στον τάφο υπερχίλιες αθώες ψυχές. Γιατί; Για να γίνει επέμβαση και να ευοδωθούν κάποια σχέδια.

Και τώρα μια χώρα καθημαγμένη απ’ τον εμφύλιο ετοιμάζεται να δεχτεί το “δίκαιο” ράπισμα/τιμωρία για την χρήση ανεπίτρεπτων όπλων που τα προμηθεύτηκε από τους ίδιους. Μαζεύτηκαν και μαγάρισαν την ανοιξιάτικη θάλασσα του Νότου. Στήθηκε το ετερόκλητο πλήθος από καράβια λογής λογής και με διαφορετικές σημαίες να κυματίζουν στον ιστό. Λάδωσαν τα κανόνια τους, ίσιωσαν τις ρουκέτες τους και σημάδεψαν ο καθένας τον δικό του στόχο και με σταθερό το δάχτυλο περιμένουν τοις κείνων ρήμασι! Συνέχεια

… και που Θεός!


sunsetγραφει ο αρισταρχος

Θέλεις να γράψεις αμέτρητες λέξεις. Ότι σου βγαίνει από την ψυχή και ανεβαίνει στον εγκέφαλο. Εκεί όμως καταλυμένος ο χώρος από περίεργα πράγματα και περίεργες φάτσες που σε μπλοκάρουν και δεν αφήνουν να περάσει τίποτε. Πάλι μπλέκει σε χιλιόκυκλους και εκπομπές θήτα που βάζουν το συνονθύλευμα σε κατάσταση ύπνου. Δεν αντιδρώ, δεν αναπτύσσω συναισθήματα, δεν σκέπτομαι. Απλά ψάχνω ένα μαξιλάρι να γύρω το κουρασμένο μου κεφάλι.

Αλήθεια φταίει η ζέστη; Φταίει η έλλειψη ενδιαφέροντος για ζωή. Φταίει η Ελληνικής προέλευσης και διάθεσης μελαγχολία. Πείτε ότι θέλετε. Εγώ έπαψα να νιώθω δυνατός και ικανός κατηγορίας Ι1. Σάμπως δεν βλέπω γύρω μου να κινείται τίποτε καλύτερο.

Μια πλήρη αποχαύνωση, μια αποδοχή. Αποδοχή σε ότι μας συμβαίνει σαν φυσικό επακόλουθο μιας ανεπίτρεπτης λαχτάρας για λίγη ανθρώπινη ζωή. Άνοιξε, λέει, ο ΓΑΠ το καπάκι και γέμισε ακαθαρσίες ο τόπος. Ποιανού στ’ αλήθεια; Δικές μας; Έτσι φαίνεται, για να καλυφθούν οι πραγματικές δικές τους. Συνέχεια

Η επινόηση και η θεραπεία της ομοφυλοφιλίας


αρχείο λήψης

(του Γελωτοποιού)

Όσο παράξενο κι αν σας φαίνεται, ομοφυλοφιλία δεν υπήρχε πριν το 1869. Όχι πριν την επινοήσει ο Ούγγρος γιατρός Benkert. Μέχρι τότε υπήρχαν μόνο οι σοδομίτες.

Η σοδομία ήταν μια «ασαφής κατηγορία» που περιλάμβανε σεξουαλικές σχέσεις –όχι απαραίτητα πρωκτικές- μεταξύ ανδρών, ανδρών και ζώων, ανδρών και γυναικών, γυναικών και γυναικών (η κλειτορίδα θεωρείτο ακόμα ένα ατροφικό πέος), με σκοπό την αποφυγή της αναπαραγωγής. Η σοδομία απαγορευόταν για λόγους θρησκευτικής τάξης. Τη χαρακτήριζαν «αποτρόπαιο αμάρτημα».

Η σοδομία ποτέ δεν χαρακτηρίστηκε ιδιάζουσα ταυτότητα –όπως θεωρείται στις ημέρες μας η ομοφυλοφιλία. Ήταν μια πρόσκαιρη παρέκκλιση και τίποτα περισσότερο.

Κατά τον 18ο αιώνα, το έγκλημα αποσπάστηκε από τη δικαιοδοσία της Εκκλησίας, έγινε ποινικό αδίκημα και το λεξιλόγιο άλλαξε. Πιο συχνή ήταν η χρήση των λέξεων «παιδεραστία» και «ατιμία» (στη διάλεκτο της αστυνομίας), χωρίς να υπάρχει διάκριση ανάμεσα σε ανήλικους και ενήλικους.

Ο Γαλλικός Ποινικός Κώδικας του 1791 (μετά την Επανάσταση) δεν καταδίκαζε πλέον τη σοδομία καθ’ εαυτήν. Μόνο η παιδοφιλία ήταν έγκλημα. Συνέχεια

Ζήσε και άσε τους άλλους να… κουρεύονται


OLYMPUS DIGITAL CAMERAγραφει ο αρισταρχος

 «Προχθές ήρθε η αστυνομία και πήρε μαζί της τσιγγάνους. Κι εγώ δεν είπα τίποτα. Χθες ήρθε η αστυνομία και πήρε τους Εβραίους. Κι εγώ δεν είπα τίποτα. Υστερα ήρθε η αστυνομία και πήρε τους πρόσφυγες. Κι εγώ δεν είπα τίποτα. Αργότερα ήρθε η αστυνομία και πήρε τους ομοφυλόφιλους. Κι εγώ δεν είπα τίποτα. Σήμερα ήρθε η αστυνομία και πήρε εμένα. Και κανείς δεν είπε τίποτα». Μπρεχτ(Ημερολόγιο)

Πήγα στη θάλασσα και είδα με κόσμο γεμάτη την παραλία.

Πήγα στην εξοχική την ταβέρνα και δεν βρήκα άδειο τραπέζι.

Πήγα στο supermarket και περίμενα ώρα ατέλειωτη στην ουρά στο ταμείο

Πήγα στο εμπορικό κέντρο και ο κόσμος ήταν πατείς με πατώ σε!

Πήγα  σε γνωστό παιδικό supermarket και όλοι ψωνίζαν με καρότσια!

Βγήκα στην λεωφόρο και το μποτιλιάρισμα μ’ έκανε να μετανιώσω που έχω αυτοκίνητο

Είπα να πιω ένα καφέ και στο μαγαζί  δεν υπήρχε τραπέζι.

Όπου κι αν πάω όλα είναι γεμάτα, κι εγώ; Ένας ονειροπαρμένος που βλέπει παντού δυστυχία; Μήπως όλα είναι ένα success story κι εγώ ένας αιθεροβάμων ιδεαλιστής; Συνέχεια

Το παράδοξο του Ζήνωνα και το γοργοπόδαρο χρέος


αρχείο λήψης

του Γελωτοποιού

Από τα σαράντα παράδοξα του Ζήνωνα του Ελεάτη το πιο γνωστό είναι εκείνο με τον Αχιλλέα και τη χελώνα.

Βλέπετε η χελώνα, αφού νίκησε τον λαγό, πίστεψε ότι είναι η πιο γρήγορη δρομέας του αρχαίου κόσμου. Και προκάλεσε τον γοργοπόδαρο Αχιλλέα για έναν αγώνα δρόμου στο στάδιο της Αρχαίας Ολυμπίας.

Εκείνος, που ως ήρωας ήταν και αγαθός, της παραχώρησε ένα προβάδισμα εννέα μέτρων, νομίζοντας ότι με την εύνοια των θεών πολύ εύκολα θα μπορούσε να το καλύψει.

Ο αγώνας ξεκίνησε. Ο Αχιλλέας πολύ γρήγορα κάλυψε τα εννιά μέτρα. Μέχρι όμως να το κάνει αυτό η χελώνα είχε προχωρήσει 90 εκατοστά.

Αυτήν την απόσταση ο Αχιλλέας την κάλυψε με μια δρασκελιά. Αλλά σε αυτόν τον χρόνο η χελώνα είχε προχωρήσει άλλα 2,5 εκατοστά.

Αστεία υπόθεση για τον ταχύτερο των ηρώων αυτά τα 2,5 εκατοστά. Αλλά μέχρι να τα καλύψει η χελώνα είχε προχωρήσει λίγο ακόμα. Συνέχεια

Συνάντησα το Θεό! Ήταν στο τρένο των 5:15!


«Για όσα δεν μπορεί να μιλάει κανείς, γι’ αυτά θα πρέπει να σωπαίνει»

Λούντβιχ Βιτγκενστάιν – Tractatus Logico-Philoshophicus

αρχείο λήψης

 του Γελωτοποιού

Ένας Ινδός σοφός είχε πει: «Ο μόνος τρόπος να εξηγήσεις το Θεό είναι η σιωπή».

Και ο Πρωταγόρας εξορίστηκε από την Αθήνα το 415 π.Κ.Ε. επειδή έγραψε την πρώτη αγνωστικιστική πραγματεία.

«Για τους θεούς», άρχιζε, «δεν μπορώ με βεβαιότητα να γνωρίζω ούτε ότι υπάρχουν ούτε ότι δεν υπάρχουν ούτε ποια γνωρίσματα έχουν. Γιατί υπάρχουν πολλά που εμποδίζουν τη γνώση γι’ αυτούς –και η απουσία σαφών δεδομένων και η συντομία της ανθρώπινης ζωής.»

Ο Νίτσε, ο μανιακός φιλόσοφος-ποιητής, δεν ήταν τόσο ευγενικός.

«Ο Θεός πέθανε!» έγραφε στο Τάδε Έφη Ζαρατούστρα, στο τέλος του 19ου αιώνα, ορίζοντας με αυτόν τον τρόπο την αποθέωση του ανθρώπου και τη σφαγή του, όπως αυτή πραγματώθηκε τον 20οαιώνα –και μετά.

Ο άνθρωπος πέθανε στο Άουσβιτς, ο άνθρωπος πέθανε στη Δρέσδη, ο άνθρωπος πέθανε στη Χιροσίμα, ο άνθρωπος πέθανε στην Μπιάφρα, ο άνθρωπος πέθανε λίγα τετράγωνα πιο πέρα από το σπίτι μου -επειδή δεν πρέπει να πεθάνουν οι τράπεζες. Συνέχεια

Άπαν… Άγαν!


δελφοιγραφει  ο αρισταρχος

Και ήρθε το 1923, η μεγάλη Μικρασιατική καταστροφή. Ξεριζώθηκε ο Ελληνισμός ύστερα από περίπου δυόμιση χιλιάδες χρόνια. Μαζεύτηκαν τα σύνορα και συρρικνώθηκε μαζί και η περηφάνια μας. Γέμισε η ψαρού προσφυγιά, παράγκα και θλίψη. Μέρα νύχτα το ραδιόφωνο έκανε ανακοινώσεις για χαμένους συγγενείς.  Ένα συνονθύλευμα Ελλήνων με περίεργη ιδιωματική γλώσσα  και έθιμα. Καινούρια χωριά με ονόματα από τις χαμένες πατρίδες, καινούριος πληθυσμός που πάσχιζε να ομογενοποιηθεί μέσα σε μια κολυμβήθρα σαν μια εθνότητα με τα ίδια χαρακτηριστικά, την ίδια γλώσσα και την ίδια  ιστορία.

Και μέχρι σ’ ένα σημείο τα κατάφερε βάζοντας τις ιδιαιτερότητές στην άκρη σαν ιστορικά απολιθώματα  μιας πάλαι ποτέ ακμάζουσας Ελληνικής φυλής. Τα βλέπουμε να αναβιώνουν σε γιορτές και πανηγύρια. Μία φολκλόρ πολύχρωμη Ελλάδα (ethnic!) που μόλις ένιωσε την οικονομική άνεση να μπαίνει στην καθημερινότητά της αναπτύχθηκε προς όλες τις μεριές. Ξεσάλωσε, και η εγκεφαλική χρυσή του Χείλωνα ρήση “Μηδέν Άγαν” πήγε περίπατο, έγινε “Άπαν Άγαν”. Και ότι έξω από τις σταθερές στον γεωμετρικό αυτό κόσμο οδηγείται μοιραία στην καταστροφή. Ξέρετε πως ο λεξάριθμος της παραπάνω ρήσης είναι 162; Εκατό φορές μεγαλύτερος από την χρυσή σταθερά φ=1.62! Παραβιάστηκε η σταθερά, έτσι ήρθε η αστάθεια και εκείθεν η καταστροφή . Συνέχεια

Culicidae το δίπτερο έντομο, κοινώς κώνωψ.


teras4γραφει ο αρισταρχος

Περάσαμε αισίως στην εποχή του… κουνουπιού. Και να θέλεις να ξεχάσεις δεν μπορείς. Στο θυμίζουν πρώτα πρώτα τα ίδια τα τζερτζεβούλια που έχουν χάσει και τις αρχές τους πια. Κάποτε είχαν μια δεοντολογία και εμφανίζονταν από το απόγευμα σε φουλ-επίθεση και συνέχιζαν όλη την νύχτα με κάπως πιο μειωμένη απόδοση. Σ’ άφηναν όμως όλη την μέρα ήσυχο εκτός από κάτι ξενερωμένα δίπτερα culicidae που έκαναν την επανάστασή τους.

Τώρα… ΔΕΝ έχουν ωράριο! Εξορθολογίστηκαν με ορολογίες σημερινές και η επίθεση γίνεται όλο το εικοσιτετράωρο με περίσσεια  θρασύτητα και αναίδεια. Είναι μια σταλιά ανεμοπτεράκια με κάτι μακριά ποδαράκια πιο ψιλά κι από τρίχα και μόνο να τα ακουμπήσεις τα λιώνεις κανονικότατα. Αλλά, έτσι και το δείτε σε ηλεκτρονική μικροσκοπική ανάλυση θα διαπιστώσετε πως είναι μια φοβερή πτητική μηχανή που μπορεί να πετάει ταχύτατα αλλάζοντας κατεύθυνση σε ότι γωνία γουστάρει αστραπιαία.  Μπορεί να πετάει σαν γιο-γιο μπρος στο πρόσωπό σου και να σου σπάει τα νεύρα αλλά εσύ παραδόξως δεν ασχολείσαι μαζί του παρά μόνο για να το… διυλίσεις και να καταπιείς κάτι μεγαλύτερο ή να το διαλύσεις παίρνοντας έτσι το αίμα σου πίσω! Συνέχεια

Τραγωδία στα σουβλατζίδικα της Επιδαύρου


images (του Γελωτοποιού)

Η Αργολίδα ψήνεται στον ήλιο. Εκεί –κάτω από το χαντάκι του Ισθμού- ο ήλιος ο ηλιάτορας είναι πιο βάναυσος και οι σκιές τόσο σπάνιες. Κυριαρχούν οι βράχοι και οι μεγαλιθικές κατασκευές του μυκηναϊκού πολιτισμού. Καθώς και οι ευκάλυπτοι, ανάμεσα σε ελαιώνες και πορτοκαλεώνες, όπου τα δέντρα δύσκολα ξεπερνάνε το μπόι ενός μπασκετμπολίστα.

Μάλλον ο Μυκηναϊκός πολιτισμός παράκμασε εξαιτίας του ήλιου. Λίγες ηλιακές κηλίδες παραπάνω, μια ηλιακή καταιγίδα και η Κλυταιμνήστρα δεν άντεξε άλλο, πήρε το μαχαίρι φωνάζοντας: «Πήγαινε με διακοπές!». Αυτό ήταν το τέλος του Αγαμέμνονα και της ηρωικής εποχής.

Μετά ήρθε η τραγωδία και η κωμωδία, το διττό πρόσωπο του Ιανού, αναλόγως πάντα από την απόσταση που κρατάς από τη ζωή. Από κοντά όλα είναι τραγικά, από μακριά τίποτα παραπάνω από κωμωδία.

Καθώς οδηγούσαμε προς το αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου αναρωτιόμουν πως τους ήρθε να χτίσουν ένα τόσο μεγάλο θέατρο στη μέση του πουθενά. Χίλιους πεντακόσιους θεατές δεν χωράει ούτε το Δελφινάριο. Και την ίδια στιγμή αντιλαμβανόμουν πόσο μεγάλη σημασία έδιναν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι σε αυτή την τέχνη. Συνέχεια

Δυστυχώς, γίναμε δυστυχισμένοι!


daoulierisγραφει ο αρισταρχος

Ήταν νέος, λεπτός, ψηλός με νευρικά χέρια και γυρτούς ώμους. Φαινόταν το κατείχε το… άθλημα. Ένα μεγάλο νταούλι κοντά στους πενήντα πόντους και μ’ ένα άσπρο μαντήλι να κρέμεται απ’ τον χορδιστή. Περασμένο στον αριστερό ώμο και γερμένο στ’ αριστερά. Έπεφτε με δύναμη ο κόπανος πάνω στην μεβράνη κι ακολουθούσε η βίτσα απ’ την άλλη να ξεσούρνει τον ίσο στην ίδια τονικότητα με το κλαρίνο και πάνω στο δυνατό μοτίβο  “Ωραία πούναι η νύφη μας”. Γλυκύτατο το κλαρίνο με δυο δυνατά πνευμόνια και μεγάλο πείσμα για την μουσική.

Περνούσε το σόι μπροστά από τη νύφη να σύρει το χορό. Να στριφογυρίσει την χαρτούρα πάνω από το πέπλο της νυφούλας και ύστερα να το πετάξει στου δυο οργανοπαίχτες. Σωστά τα βήματα και ρυθμικός ο χορός αλλά… κάτι λείπει. Κάτι λείπει και, είναι βαριά τα πόδια σοβαρά τα πρόσωπα. Λείπουν οι ψυχές. Καθισμένες πίσω από τα μάτια τους απλά παρακολουθούν, περισσότερο με περιέργεια. Λείπει η συμμετοχή, η μια ψυχή του κόσμου σ’ όλο το χωριό. Λείπει εκείνη η περιρρέουσα μοσχοβολιστή απ’ τα προικιά μυρουδιά και τα κουρασμένα φωτεινά, χαμογελαστά πρόσωπα. Λείπει η δύναμη κι ας ακούγεται ο κόπανος που χτυπά μέχρι το κοντοχωριό.

Ούτε καν μια ρετσίνα “νταουλτζίδικη”, στο πόδι. Μόνο κάτι λίγα κουφέτα να γλυκαίνουν την πίκρα από τους ξεσηκωτικούς ρυθμούς. Εκεί μαζεμένο όλο το χωριό, παρακολουθεί όρθιο με θλιμμένο χαμόγελο τις προσπάθειες για χαρές των γονιών της νύφης. Συνέχεια

Τα παιδιά της ομίχλης


σοιμπλεγραφει ο αρισταρχος

Ήλθε, είδε και απήλθε! Τι έδωσε, λάθος. Αυτός δεν δίνει ποτέ! Τι συζήτησε, ποτέ δεν θα το μάθουμε. Τι ζήτησε, ούτε αυτό θα το μάθουμε. Αλλά σίγουρα θα το νιώσουμε. Κι αν είναι και χοντρό, βοήθα Παναγιά! Τα τελευταία τρία χρόνια τι να λέμε. Αρχίσαμε, είναι η αλήθεια, να συνηθίζουμε…

Ο λόγος για τον υπερυπουργό μας πέραν, στην Γερμανική καγκελαρία. Τον περίφημο Σόϊμπλε. Τι κι αν είναι ανάπηρος, είναι αποτελεσματικός. Ξεπερνάει τους υφάλους και τους σκοπέλους με μοναδική ευκολία και με σταράτες κουβέντες “Το θέμα λύθηκε οριστικά το ’53 και δεν απασχολεί την Γερμανία” Τώρα, το τι λέμε εμείς για 500 τόσα δις δεν έχει και πολύ σημασία όταν η υπεύθυνη ηγεσία μας δεν το θέτει ρητά μπροστά στις παγκόσμιες κάμερες . Μπροστά στα παγκόσμια μέσα ενημέρωσης. Ακόμα και καλά για το δεδικασμένο του Διστόμου. Όμως…

Γιατί; Συνέχεια

Νάταν ψέματα…


wishγραφει ο αρισταρχος

Δεν ξέρω, νομίζω πως μέσα σε τρία χρόνια μειώθηκε το προσδόκιμό μου καταλυτικά. Αισθάνομαι σαν γέρος εκατό χρονών με κλεμμένες τις αναμνήσεις μου και οι προσδοκίες μου, τα όνειρα των παιδιών μου, ριγμένα αποκαΐδια στης απόγνωσης το τέλμα.

Προδομένος από τις ίδιες μου τις επιλογές τους ίδιους μου αγώνες για ανθρώπινη προοπτική.

Και πως τα ξεφορτώνεσαι, πως τα διορθώνεις τώρα, στην δύση της ζωής νιώθοντας αδύναμος, ανήμπορος ακόμα και γι αγώνες. Άλλωστε όλη η ζωή ήταν ένας αγώνας. Ένας αγώνας που προδόθηκε όπως πάντα από μέσα.

Αν μπορούσα και γύριζα το ρολόι κάπου στο ’74 τότε, που άρχιζε η μεταπολίτευση ,δεν ξέρω τι θάκανα. Θα πήγαινα άραγε σ’ εκείνη την θρυλική έξω από  το Μακεδονία Παλλάς συγκέντρωση με ομιλητή τον Κων/νο Καραμανλή. Διψασμένος μετά επτά χρόνια Χούντας για δημοκρατία και για την αποκατάσταση μιας ειρήνης που τελικά δεν μετουσιώθηκε σε πόλεμο, παρά την εδώ γενική επιστράτευση. Συνέχεια