Θύμος, κενό και ακρότητες: Θα σφαχτούμε στο τέλος


Lit Maiden

Αποστασιοποιούμαι. Κάνω ένα βήμα πίσω και κοιτάω τα πράγματα αντικειμενικά και ρωτώ, που πάμε ως κοινωνία, ως άνθρωποι;

Αφορμή για αυτά τα ερωτήματα ήταν το χθεσινό κλείσιμο της σελίδας της Χρυσής Αυγής που στεγαζόταν στο WordPress (xryshaygh.wordpress) και πέρα απο τα επιχειρήματα αξιοπρέπειας, τίμηση μνήμης των νεκρών, πολιτισμένης κοινωνίας κτλ,  αναρωτιέται κανείς:

  • γιατί οι μεν να λέγονται φασίστες και η χθεσινή πράξη φίμωσης όχι;

  • ποιός έχει το δικαίωμα να κρίνει ποιός έχει δικαίωμα στον λόγο και ποιός όχι;

  • απο τη στιγμή που μπήκε η Χ.Α. στη Βουλή, το κλείσιμο της σελίδας τους (εφόσον άλλη επίσημη σέλιδα δεν φαίνεται να είχε) αποτελεί λογοκρισία στην ίδια την (φαινομενική) δημοκρατία στην οποία ζούμε;

  • που πρέπει μια κοινωνία να πει το «φτάνει, ως εδώ «;

  • τι εστί ελευθερία λόγου και έκφρασης;

Αν σήμερα καταδικάζουμε μια πολιτικοποιημένη οργάνωση με νεοναζιστική ροπή, γιατί να μην καταδικάσουμε και το ΚΚΕ για τις σφάγες χιλίαδων κάτα τη διάρκεια του συμμοριτοπόλεμου (μη ξεχνάμε πως διοικούσαν έναν ολόκληρο στρατό που ονομαζόταν και Δημοκρατικός απο πάνω – να θυμίσω σκήνες συνοπτικού εκτελεστικού αποσπάσματος που διαδραματίζονταν στα ορεινά χωριά γιατί οι χωριανοί δεν δεχόντουσαν να πολεμήσουν γι’αυτούς;);

Γιατί να είναι αποδεκτό ενα ριζοσπαστικό κίνημα (το ΡΙ στο ΣΥΡΙΖΑ ξεχάσαμε τι σημαίνει;) που εκ φύσεως προτρέπει σε επανάσταση, στην αφαίρεση δικαιωμάτων οπως αναμφισβήτητα επιθημούν και οι νεοναζί; Οι συνιστώσες του Συνασπισμού κατανοεί κανείς τι ευαγγελίζουν; Κατ’αρχάς, ξέρει κάποιος να κατονομάσει τις συνιστώσες και να εξηγήσει την ιδεολογία τους;

Η αλήθεια είναι πως στην Ελλάδα το πρόβλημα είναι η έλλειψη λογικής, ακεραιότητας  και δικαιοσύνης. Η χάβρα των πολιτικών έχει αφήσει ένα μεγάλο κενό που έρχονται και το γεμίζουν νέοι σωτήρες, Συνέχεια

Γιατί πρέπει ένας Μακεδόνας να προσδιορίσει αν είναι Έλληνας ή όχι, κύριε «οικολόγε»;


Αρκετά ψέματα τρώμε εδώ και δεκαετίες απο τον κάθε πολιτικό και ειλικρινά τους έχω σιχαθεί ΟΛΟΥΣ. Βαρέθηκα να βλέπω πως σκεπάζουν κομματικές θέσεις προεκλογικά (αλλά να πιάνονται στα πράσα που και που, κάτι που φυσικά δεν σχολιάζουν τα πληρωμένα δελτία ειδήσεων).

Μια απο τις μεγαλύτερες μεταμφιέσεις των τελευταίων χρόνων είναι και η τάση των «πράσινων» κομμάτων ανά τον κόσμο. Δεν φτάνει που οι μεγαλοβιομηχανίες και μεις οι ίδιοι βιάζουμε  το περιβάλλον ακατάπαυστα, δεν φτάνει που γεννιέται η μόδα να σώσουμε τον κόσμο μας απο εταιρείες  που έχουν σακατέψει ανεπανόρθωτα τη φύση, ήρθαν τώρα και μπήκαν στο παιχνίδι της περιβαλλοντολογικής εγρήγορσης και οι πολιτικάντες.

Καπηλευόμενοι το συναίσθημα ευθύνης όσων πραγματικά νοιάζονται για το μέλλον τούτου του πλανήτη, οι Οικολόγοι Πράσινοι προωθούν μια ατζέντα που δεν αρμόζει γεοπολιτικά στην Ελλάδα. Όσο χρυσές, Συνέχεια

Πριν σβήσει τα ίχνη μας το κύμα και ο αέρας


Πριν λίγο πέταξα από πάνω μου την κουβέρτα την φλις και σηκώθηκα από τον καναπέ. Είχε τελειώσει η ταινία που έβλεπα και δεν άντεχα άλλο να κάθομαι εκεί, με την βαριά σκέψη που θόλωνε το μυαλό μου. Ακόμα και η ίδια η κουβέρτα μου με έπνιγε, μου ήταν ανυπόφορη.

Κατέληξα στο συμπέρασμα πως δεν έχει σημασία τελικά αν μια ταινία είναι καλογυρισμένη, έχει καλούς ηθοποιούς, άψογη παραγωγή και σκηνοθέτη ιδιοφυΐα. Μια ταινία αξίζει μόνο αν οι εμπειρίες του θεατή το επιτρέψουν. Και εμένα, πριν λίγο, η ταινία που είχα δει με έκανε να δω ένα κομμάτι της ζωής μου που το είχα παρατήσει. Και δυστυχώς με πόνεσε λίγο που το συνειδητοποίησα. Ή για να είμαι πιο ειλικρινής, με πόνεσε πιο πολύ η ιδέα πως δεν είμαι όσο ανεξάρτητη και δυνατή όσο νόμιζα.

Έχω αμελήσει τον εαυτό μου, όπως όλοι έχουν αμελήσει λίγο πολύ τον εαυτό τους μέσα στον ανεμοστρόβιλο που ζούμε. Πάω κόντρα σε ένα κομμάτι του εαυτού μου που νομίζω με γεμίζει, αν και η πλάκα είναι πως δεν ξέρω καλά καλά αν είναι όλα μια οφθαλμαπάτη, μια απελπισμένη ιδέα μέσα σε μια απελπισία που μας καταδιώκει όλους, μας περιμένει στο κατώφλι της πόρτας μας κάθε πρωί σαν Κέρβερος, και μας ξεπροβοδίζει το βράδυ με ένα γλυκό γρύλισμα καθώς βγάζουμε τις κάλτσες μας πριν σκεπαστούμε πάλι με μια αβάσταχτα βαριά κουβέρτα, ένα πάπλωμα που αν το αφήσουμε να μας σκεπάσει για πολλές ώρες, γίνεται αποπνικτικό.

Πως τα αφήσαμε τα πράγματα έτσι; Πως γίνεται να έχουμε ναρκωθεί τόσο που βλέπουμε τον διπλανό μας Συνέχεια

Κοιμήσου και μη νοιάζεσαι, μάγκα Νεοέλληνα


Lit Maiden

Φωτό απο άλλες εποχές …. όταν οι άντρες είχαν αρχίδια, δεν θέλαν να μοιάσουν σαν έναν μετροσέξουαλ Μπέκαμ,  δεν τους ένοιαζε αν στα μαλλία τους ειχαν βάλει αρκετό ζελέ, αν τα ρούχα τους ήταν τρέντυ. Ήταν και γαμώ τους άντρες γιατί δεν κάθονταν να αισθάνονται άντρες μπινελικιάζοντας τις αδερφές Συνέχεια

Ο Μπουτάρης το βιολί του ….. το ζήτημα είναι οι Θεσσαλονικείς τι κάνουν;


«Εκείνο που ξέρω είναι ότι ο εορτασμός του 2012 πρέπει να ξεφύγει από το κλασικό μοτίβο των εθνικοαπελευθερωτικών ιαχών και να κάνει την πόλη γνωστή ανά τον κόσμο. Θεωρώ δηλαδή, πιο σημαντικό το ότι πήραμε τη διάκριση της πρωτεύουσας της νεολαίας της Ευρώπης για το 2014 ή ότι θα γίνει το μουσικό φεστιβάλ Womex στη Θεσσαλονίκη τον Οκτώβριο του 2012 από τις όποιες εορταστικές εκδηλώσεις δεν θα γίνουν, διότι δεν θα γίνουν, για την απελευθέρωση».

Τάδε έφη ο κυρ Μπουτάρης, αυτός ο μικρός ανθρωπάκος που όταν τον βλέπεις να περπατάει έξω λες «κρίμα, τον παράτησαν οι δικοί του στον δρόμο, τον παππούλη, τον άστεγο». Έχει πρόσωπο η πόλη παντώς, δεν μπορεί κανείς να αντιλέει — πρόσωπο που δεν έχει καμία σχέση ούτε με την Θεσσαλονίκη, ούτε με την Ελλάδα.

Τα Χριστούγεννα δεν είχαν δέντρο (οι αχινοί δεν μετράνε), η παραλία ξαναφτιάχνεται γιατί η προηγμούμενη σπατάλη δεν έφτανε, ο αγιασμός των Φώτων δεν θεωρείται επίσημη τελετή. Το δημαρχιακό μέγαρο που έχει φέτος μια αφίσα απο πάνω ως κάτω να λέει απλά οτι ο Δήμος γιορτάζει θα στοίχισε μια μικρή περιουσία αλλά δεν αφορά κανέναν γιατί όλα τα προβλήματα της πόλης έχουν εξαλειφθεί. Κυκλοφοριακό χάος τέλος, σκουπιδομάνι τέλος, χρέη δήμου τέλος, στήριξη προς όλους τους Συνέχεια

Όταν Εύχεσαι στα Ελληνικά ….. by Lit Maiden


Νέο έτος, νέα σελίδα, ευχές, χαρά, ελπίδα. Ως Έλληνες πρέπει να είμαστε από τους λιγοστούς λαούς που χαιρόμαστε με το παραμικρό, βρίσκουμε την ευκαιρία να γιορτάσουμε αργίες όπως πρέπει. Το φαγητό δεν σταματάει, το ποτό ρέει, γέλιο μεταξύ φίλων ακούγεται ως το διπλανό διαμέρισμα, μιλάμε για όσα μας πονάνε, όσα δεν μας περισσεύουν αν και βρίσκουμε τρόπο να τα μοιραζόμαστε.

Όπως είναι φυσιολογικό, τις τελευταίες μέρες ζούμε μια συνεχή ανταλλαγή ευχών. Γενικά όμως, έχουμε μάθει να ευχόμαστε σαν να λέμε ένα γειά. Ενώ όλοι οι λαοί έχουν το καλημέρα έτοιμο, σπάνια βλέπεις να εύχονται καλή εβδομάδα ή καλό μήνα. Έφτασε ο χειμώνας, ευχόμαστε καλό χειμώνα. Πόσους Άγγλους βλέπετε να λένε «Have a nice winter»;

Καλές διακοπές, καλή Σαρακοστή, καλές γιορτές, καλό σαββατοκύριακο, καλό μεσημέρι, καλησπέρα, καλό Συνέχεια

Θα βγει κανείς να ενημερώσει τους κατοίκους της συμπρωτεύουσας για το δένδρο; Τα 5 καυτά ερωτήματα


Lit Maiden

Όλοι αναμετέδωσαν την ξεφτίλα στην Θεσσαλονίκη — όχι για το δέντρο το ίδιο που δεν είναι καν δέντρο αλλά γεωμετρικό τρισδιάστατο σχήμα (αλήθεια, απορώ αν κανείς σκέφτηκε να δει αυτή την κατασκευή μέσα από τα μάτια ενός 7χρονου, γιατί στην ουσία τα παιδιά είναι αυτά που θα μαγέψουμε με την διακόσμηση, οι ενήλικες έχουν ντέρτια αυτόν τον καιρό με τα 8 χαράτσια σε 30 μέρες).

Η ξεφτίλα δεν είναι μόνο το δέντρο, αλλά η ίδια η προχειρότητα με την οποία σχεδιάστηκε και εκτελέστηκε το όλο έκτρωμα. Οι ξένοι μας κοροϊδεύουν εδώ και καιρό για ανοργανωσιά, τεμπελιά και επιπολαιότητα. Αποδείχθηκαν σωστοί στην συγκεκριμένη περίπτωση. Πως αλλιώς να εξηγήσεις το φιάσκο αυτό;

Ανοργανωσιά: Δεν φαντάστηκαν ποτέ εκεί στον Δήμο να ζυγίσουν το ρίσκο πριν ξοδέψουν τα χρήματα των φορολογουμένων; Ζούμε στην Θεσσαλονίκη, κυρίες και κύριοι. Φυσάει Βαρδάρης στην Θεσσαλονίκη, κυρίες και κύριοι. Είναι Δεκέμβριος, αγαπητοί μου. Εδώ Νοέμβριος ήταν, και κόντεψε ο Συνέχεια