Οχιά: Άσε τους Ρωμιούς να σκοτώνουνται αναμεταξύ τους


Θα μπορούσατε να μου πείτε παρακαλώ προς τα πού πρέπει να πάω από εδώ;
Αυτό εξαρτάται κατά μεγάλο μέρος από το πού θέλεις να φτάσεις» είπε η γάτα.
Η Αλίκη στη χώρα των Θαυμάτων.

-Η Άνγκελα-Δωροθέα έκλεισε το αγαπημένο της βιβλίο. Αλήθεια ως πού μπορούσε να φτάσει;; Μα φυσικά ως την κορυφή. Η κορυφή ήταν το μοναδικό της όριο και η διατήρηση της κυριαρχίας της. Όλοι το ήξεραν….. Πήρε το ποτήρι με τη μαύρη μοναστηριακή μπύρα στα χέρια της και ήπιε μια μεγάλη γουλιά. Της άρεσε να χαλαρώνει τα βράδια. Ειδικά τώρα τελευταία που οι μέρες ήταν κουραστικές. Συνομιλίες, συζητήσεις, διαπραγματεύσεις…..οι σοσιαλδημοκράτες φαίνονται »σκληρά καρύδια». Στο τέλος θα υπέκυπταν, το ήξερε!! Εξάλλου δεν μπορούσαν να της προσάψουν κάτι. Όλα τα έκανε για την κυριαρχία της Γερμανίας. Αυτό τουλάχιστον της το αναγνώριζαν. Μέχρι κι ο ειδικός απεσταλμένος του ΟΗΕ, να δεις πώς τον έλεγαν, α Μάθιου, της το αναγνώρισε μετά τη συνάντησή τους.

-Βυθισμένη στις σκέψεις της δεν άκουσε το τηλέφωνο να χτυπάει. Ο γραμματέας το σήκωσε: »Είναι ο Έλληνας gauleiter » της είπε καθώς της έδινε το ακουστικό.

»Gauleiter nein….ένας απλός διοικητής είναι» τον διόρθωσε η Άνγκελα. Ο Γκάουλάιτερ (γερμ. Gauleiter) ήταν, επί ναζιστικού καθεστώτος, ο επικεφαλής μιας διοικητικής περιφέρειας (Gau). Η λέξη προέρχεται από το Gau (γερμ. Περιφέρεια, πληθ. Gaue) και το leiter (γερμ. ηγέτης, αρχηγός). Η διοικητική διαίρεση σε Γκάου υπήρχε από την εποχή του Μεσαίωνα στη Γερμανία, αλλά έκτοτε δε χρησιμοποιήθηκε εκ νέου, μέχρι το 1926, οπότε την επανέφερε σε χρήση, με σχετικό νομοθετικό διάταγμα, το κόμμα του Αδόλφου Χίτλερ. Ο διοικητής ενός Γκάου διοριζόταν από το κόμμα και είχε πολύ μεγάλες αρμοδιότητες στο Γκάου που διοικούσε.Ο Αντώνης τη μόνη αρμοδιότητα που είχε,σκέφτηκε, ήταν να διατηρεί την ηρεμία στους ιθαγενείς.

-Στην Αθήνα ο Αντώνης έκλεισε το τηλέφωνο. »Εντάξει, συμφώνησε» είπε στον κοντοκουρεμένο άνδρα απέναντι του. »Δεν θα καταλήξουμε σε συμφωνία με την τρόικα μέχρι να σχηματιστεί Συνέχεια

Ζήσε και άσε τους άλλους να… κουρεύονται


OLYMPUS DIGITAL CAMERAγραφει ο αρισταρχος

 «Προχθές ήρθε η αστυνομία και πήρε μαζί της τσιγγάνους. Κι εγώ δεν είπα τίποτα. Χθες ήρθε η αστυνομία και πήρε τους Εβραίους. Κι εγώ δεν είπα τίποτα. Υστερα ήρθε η αστυνομία και πήρε τους πρόσφυγες. Κι εγώ δεν είπα τίποτα. Αργότερα ήρθε η αστυνομία και πήρε τους ομοφυλόφιλους. Κι εγώ δεν είπα τίποτα. Σήμερα ήρθε η αστυνομία και πήρε εμένα. Και κανείς δεν είπε τίποτα». Μπρεχτ(Ημερολόγιο)

Πήγα στη θάλασσα και είδα με κόσμο γεμάτη την παραλία.

Πήγα στην εξοχική την ταβέρνα και δεν βρήκα άδειο τραπέζι.

Πήγα στο supermarket και περίμενα ώρα ατέλειωτη στην ουρά στο ταμείο

Πήγα στο εμπορικό κέντρο και ο κόσμος ήταν πατείς με πατώ σε!

Πήγα  σε γνωστό παιδικό supermarket και όλοι ψωνίζαν με καρότσια!

Βγήκα στην λεωφόρο και το μποτιλιάρισμα μ’ έκανε να μετανιώσω που έχω αυτοκίνητο

Είπα να πιω ένα καφέ και στο μαγαζί  δεν υπήρχε τραπέζι.

Όπου κι αν πάω όλα είναι γεμάτα, κι εγώ; Ένας ονειροπαρμένος που βλέπει παντού δυστυχία; Μήπως όλα είναι ένα success story κι εγώ ένας αιθεροβάμων ιδεαλιστής; Συνέχεια

Εδώ πάει το πολύ σοφό γνωμικό: «Άσε μας ρε κουκλίτσα μου!»


Και ο… Νίκος Παπανδρέου κατά του ΔΝΤ

Κάλλιο αργά παρά ποτέ. Τις «συντηρητικές εμμονές» του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου κατέκρινε ο Νίκος Παπανδρέου σε άρθρο του στο περιοδικό «Οικονομική Επιθεώρηση», κι ενώ έχουν περάσει πάνω από 2,5 χρόνια από την προσφυγή της κυβέρνησης του αδελφού του, Γιώργου Παπανδρέου στις «ευεργετικές» παροχές του Ταμείου.
Στο άρθρο του ο Ν. Παπανδρέου, σύμφωνα με το protothema.gr, τονίζει ότι «η φιλοσοφία του ΔΝΤ είναι πίσω από την πραγματικότητα», κάνοντας λόγο για «δογματισμό» που κυριαρχεί στους κόλπους του Ταμειου και αντανακλά άκρως υφεσιακά στις χώρες όπου εφαρμόζονται τα προγράμματά του. Παράλληλα, επισημαίνει ότι η συνταγή του ΔΝΤ είναι γνωστή σε όλους αφού «αν διαβάσει κανείς τις εκθέσεις του διαχρονικά, θα γνωρίζει ότι διέπονται από μία άκρως συντηρητική φιλοσοφία-δηλαδή ότι το νοικοκύρεμα και η μείωση κρατικών δαπανών είναι πάντα το παν».

Ο κ. Παπανδρέου, προσθέτει ότι «με τόσα στοιχεία, με τόσο μεγάλο πλούτο ιστορικής εμπειρίας για την Συνέχεια