Γιατί η απεργία των εκπαιδευτικών «εκτελέστηκε» τόσο ακαριαία και ψυχρά;


Ίσως να μην υπάρχει στην ιστορία των εργατικών αγώνων τόσο ακαριαία, ψυχρή, αλλά και πανικόβλητη εκτέλεση μιας απεργίας, σαν και αυτή που έγινε με τους εκπαιδευτικούς. Δείχνει και αυτό ότι βρισκόμαστε σε μια μαύρη, κατοχική περίοδο που τα πάσης φύσεως και χρώματος ανδρείκελα ΕΚΤΕΛΟΥΝ, χωρίς ενδοιασμούς και περιστροφές τα «συμβόλαια θανάτου» που τους έχουν ανατεθεί από τα αφεντικά τους… Βεβαίως, οι συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες, αυτοί οι κατάπτυστοι εργατοπατέρες (όλων των χρωμάτων) πάντα έπαιζαν με κάποια επιτυχία το παιχνίδι του μεταμφιεσμένου Ιάγου: Υπονόμευαν και πρόδιδαν τους δυναμικούς εργατικούς αγώνες μέσα από ποικίλες μανούβρες, ελιγμούς και ντρίπλες…

Εξάλλου αυτός είναι και ο ουσιαστικός ρόλος της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, καθώς και της σοσιαλδημοκρατικής και σταλινικής: Από τη μια, ΦΩΝΑΧΤΑ και υστερικά να είναι με το μέρος των εργαζομένων και από την άλλη ΥΠΟΓΕΙΑ, με «κόλπα» και ελιγμούς να τους υπονομεύουν τους αγώνες τους.

Αυτή η διπλή υπόσταση των εργατοπατέρων (Ιάγοι) ήταν και το ρεφορμιστικό ατού τους στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης με τους εργοδότες και το κράτος.

ΣΗΜΕΡΑ έχουν απολέσει και αυτό το διαπραγματευτικό χαρτί που το έπαιζαν ΠΑΝΤΑ προς ίδιον όφελος.

ΣΗΜΕΡΑ δεν υπάρχει ΚΑΝΕΝΑ περιθώριο ρεφορμιστικής διεκδίκησης, συνακόλουθα διαπραγμάτευσης Συνέχεια