Η ΑΠΛΗΣΤΙΑ


Η Απληστία

του Κων. Α. Οικονόμου δασκάλου του 32ου Δ. Σχ. Λάρισας – συγγραφέα

“Οράτε καὶ φυλάσσεσθε απὸ πάσης πλεονεξίας” (Λουκ. Ιβ΄15)

ΓΕΝΙΚΑ:

Ένα από τα γνωρίσματα της ανθρώπινης συμπεριφοράς είναι και η  απληστία. Η λέξη παράγεται από το στερητικό «α» και το «πληστός» (πλήρης). Άπληστος σημαίνει πλεονέκτης, ακόρεστος, ανεκπλήρωτος επιθυμιών. «Επιθυμώ», σημαίνει αναδύω εκ του θυμικού της ψυχής μου μια θερμή ανάγκη. Ακολουθεί η «βούληση» που οδηγεί στο «θέλω και μπορώ». Η απληστία είναι παράλογη επιθυμία απόκτησης περισσότερων υλικών αγαθών απ’ αυτά που κανείς χρειάζεται ή δικαιούται. Πηγάζει από υπέρμετρο εγωισμό, μια ανικανοποίητη τάση συσσώρευσης πλούτου, ή από ανασφάλεια και φοβίες. Η απληστία είναι «αμαρτία όταν κανείς θυσιάζει αιώνιες αξίες για ν’ αποκτήσει εφήμερα αγαθά.» (Θωμάς Ακινάτης). Μερικοί, αντίθετα, ισχυρίζονται πως η απληστία είναι απαραίτητη κινητήρια δύναμη της έρευνας, των νέων εφευρέσεων, της προόδου. Αναμφισβήτητα, εντός λογικών πλαισίων, η υγιής φιλοδοξία είναι απαραίτητη για μια επιτυχημένη ζωή και για την εξέλιξη της ανθρωπότητας. Η ιστορία όμως διδάσκει πως η απληστία είναι βασική πηγή κακού όταν πυροδοτείται από υπέρμετρο εγωισμό, αχαλίνωτη φιλοδοξία και ανικανοποίητες επιθυμίες απόκτησης υλικών αγαθών ή εξασφάλισης υψηλής κοινωνικής θέσης με οποιοδήποτε κόστος.

ΑΠΛΗΣΤΙΑ ΚΑΙ ΜΥΘΟΣ:

Κατά το μύθο, η απληστία εμφανίζεται με τα παιδιά του Πρωτέα, Πολύγονο και ο Τηλέγονο, που ως άπληστοι, κατέλήξαν ληστές. Όταν τους σκότωσε ο Ηρακλής, ο Πρωτέας αποδέχθηκε την τιμωρία των γιων του δικαιώνοντας το φονέα τους. Η επιθυμία και η βούληση μυθολογικά συμβολίζονται με τις Συνέχεια

Η ανεξέλεγκτη κοινωνική έκρηξη πλησιάζει


Του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη

“Ρίκσα”, αν θυμάμαι καλά, το λένε οι Ινδοί. Είναι ένα είδος ανθρωποκίνητου ταξί. Κάθεσαι και ο οδηγός – υποζύγιο, συνήθως χλεμπονιάρης κα ξυπόλητος έχει ζευτεί το καρότσι και τρέχει να πάει τον πελάτη. Δεν είμαι ειδικός στα οικονομικά και πιθανώς οι σκέψεις μου να αγνοούν κάποιες πτυχές των σχετικών ζητημάτων. Κοινό νου όμως νομίζω πως έχω.

Μετά από δύο χρόνια περικοπών μισθών, συντάξεων κι επιδομάτων, γίνεται συζήτηση ότι πρέπει να κατεβεί κι άλλο ο κατώτατος μισθός στον ιδιωτικό τομέα. Είναι λέει έξωθεν απαίτηση.

Ήδη οι άνθρωποι που εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα βρίσκονται στα όρια της εξαθλίωσης. Δουλεύουν, αν δουλεύουν, τρεις άνθρωποι σ’ ένα σπίτι και ζήτημα είναι να μαζεύουν όλοι μαζί δυο χιλιάρικα. Συνήθως ούτε αυτά. Τετράωρα, ελαστική εργασία, «απασχολήσιμοι» και πάει λέγοντας. Τώρα και με νέες μειώσεις, Συνέχεια