Πολιτικός εκτσογλανισμός απέναντι στην ανθρώπινη ζωή: Καταγγελία


Στην εποχή που ζούμε με την κάθετη υποβάθμιση σε όλα τα επίπεδα ζωής αναρωτιέμαι με αυτά που ακούω στην καθημερινή ειδησεογραφία αν οι κυβερνώντες αντιλαμβάνονται το μέγεθος της καταστροφής που έχουν διαπράξει. Και αν το αντιλαμβάνονται τους νοιάζει; Αυτό δεν μπορώ να το πω. Αυτό που μάλλον συμβαίνει είναι ότι νοιάζονται για το πως θα ολοκληρώσουν την καταστροφή. Νοιάζονται για το τι θα γίνει στις εκλογές του Μαΐου, νοιάζονται για το κατρακύλισμα στις δημοσκοπήσεις, νοιάζονται για το αύριο των δανειστών και το αύριο το δικό τους.

Χθες λοιπόν βρέθηκε στα επείγοντα ενός δημόσιου νοσοκομείου ένας πολύ δικός μου άνθρωπος. Έκανε κάποιες εξετάσεις τις οποίες εξετάσεις όμως δεν υπήρχε γιατρός από ένα σημείο και μετά να τις αξιολογήσει για να βγάλει κάποια γνωμάτευση και να κρίνει αν είναι σοβαρό ή όχι το περιστατικό για να το αντιμετωπίσει. Δεν υπήρχε γιατρός στα ΕΠΕΙΓΟΝΤΑ. Δεν υπήρχε γιατρός στο νοσοκομείο να αντιμετωπίσει το περιστατικό και αντ’ αυτού μπήκε σε θάλαμο βραχείας νοσηλείας μήπως και συνεβαινε κάτι έκτακτο. Αυτό το συμβάν συμβαίνει κάθε μέρα στα νοσοκομεία όλης της χώρας. Άνθρωποι χάνουν από την ζωή τους ανθρώπους τους, τους γονείς τους, τα αδέρφια τους, τους συντρόφους τους στον βωμό ποιανού; Χάνονται ΖΩΕΣ την ίδια στιγμή που το κυβερνητικό επίτελείο ασχολείται επικοινωνιακά με τον αν ο κύριος Τσίπρας είναι άθεος ή αν έχει συμπαθούντες την τρομοκρατία στο κόμμα του. Αυτό λέγεται πολιτική αλητεία και πολιτικός εκτσογλανισμός (μια έκφραση του «κυρίου» Βενιζέλου). Εσείς κύριοι της κυβέρνησης έχετε ιδέα τι παέι να πει ανθρώπινη ζωή; Έχετε ιδέα τι πάει να πει απώλεια ενός δικού σου ανθρώπου; Συνέχεια

Όχι πια «πες μου τον φίλο σου!…»


Γιώργος Πιπερόπουλος

Οι αρχαίοι μας πρόγονοι έλεγαν «ο φίλος τον φίλο εν πόνοις και κινδύνοις ου λείπει…», ενώ εμείς οι σύγχρονοι Έλληνες συνήθως λέγαμε και λέμε «πες μου τον φίλο σου να σου πω ποιος είσαι…».

Θα σας ξαφνιάσω προτρέποντάς σας, φιλικά, «κοίτα τον φίλο σου για να δεις ποιος είσαι!…».

Στην εποχή μας, εγωπάθεια, κυνισμός και συναισθηματική ρηχότητα, συνεπικουρούμενα και από την οικονομική δυσπραγία, τη διάχυτη πλέον για όλους επαγγελματική και ψυχολογική ανασφάλεια και το υπαρξιακό άγχος, αντί να δρουν θετικά και να μας καθοδηγούν στη σύναψη φιλικών σχέσεων (που θα βοηθήσουν να μειωθεί η οδυνηρή μοναξιά και η αλλοτρίωσή μας), δυστυχώς δρουν ανασταλτικά, εντείνοντας την απομόνωσή μας, διογκώνοντας επικίνδυνα την εσωστρέφειά μας και τις εξαρτήσεις μας από το εντυπωσιακό μέσο μαζικής επικοινωνίας (προτιμώ τον τίτλο «Μαζικού Εκμαυλισμού»), την τηλεόραση.

Ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ον και η διαπίστωση του Αριστοτέλη για την «αγελαία φύση» μας έχει επιβεβαιωθεί με σύγχρονες έρευνες κοινωνιολόγων και ψυχολόγων ως επιστημόνων της συμπεριφοράς, για τους οποίους δεν αρκεί η διαπίστωση ούτε και η ανάλυση των απώτερων νοημάτων που περικλείονται στην παροιμιακή φράση «όμοιος ομοίω αεί πελάζει…».

Τρία επίμαχα πρόσθετα ερωτήματα σχετίζονται με τη διαχρονική ισχύ και τις προϋποθέσεις αυτής της θέσης, το γιατί, το πότε και το κάτω από ποιες συγκεκριμένες συνθήκες «ο όμοιος πηγαίνει στον όμοιο…».

Σε εργαστηριακά πειράματα «απομόνωσης των αισθήσεων» τα άτομα που συμμετέχουν αναφέρουν όχι μόνο επιθέσεις άγχους, αλλά – κι εδώ θα πω ότι απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή – και παραισθήσεις όμοιες με εκείνες που Συνέχεια

Σε οριακό επίπεδο η λειτουργία του ΟΚΑΝΑ


«Πόσο κοστολογεί η κυβέρνηση την ανθρώπινη ζωή» αναρωτήθηκε ο πρόεδρος του ΔΣ εργαζομένων ΟΚΑΝΑ (Οργανισμός Κατά των Ναρκωτικών) Γιάννης Κακλαμάνης, στη συνέντευξη Τύπου του Συλλόγου, με θέμα τις περικοπές χρημάτων από τον κρατικό προϋπολογισμό για τη συντήρηση και ανάπτυξη των μονάδων απεξάρτησης.

Ειδικότερα, στον προϋπολογισμό του 2012 προβλέπονται 20 εκατομμύρια ευρώ για τα λειτουργικά έξοδα του Οργανισμού και 21,5 εκατομμύρια για τη μισθοδοσία των εργαζομένων, ενώ για το 2013 ο κ. Κακλαμάνης υποστήριξε πως τα λειτουργικά έξοδα θα μειωθούν στα 13 εκατομμύρια ευρώ. Το 2011, τα αντίστοιχα νούμερα ήταν 32 εκατομμύρια για λειτουργικά έξοδα, με 31 λιγότερες μονάδες εν ενεργεία, Συνέχεια

Αναστάσιος: Η παγκόσμια διαπλοκή, η ανθρώπινη σκλαβιά και οι ευθύνες της Εκκλησίας


Ο αρχιεπίσκοπος Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας Αναστάσιος είπε πολλές αλήθειες στην Κεντρική Επιτροπή του Παγκόσμιου Συμβουλίου Εκκλησιών που συνεδριάζει στην Ορθόδοξη Ακαδημία Κρήτης στο Κολυμπάρι Χανίων. Ο λόγος του όπως πάντα καθαρός και ξάστερος. Συνέχεια

Όταν ό γάμος δεν είναι μυστήριο


Η Ιουλία ήταν μια λεπτή, όμορφη και δυναμική  γυναίκα, τριάντα δύο χρόνων. Έμοιαζε τόσο πολύ με  άγαλμα της Αφροδίτης, πού όταν ήταν στο Πανεπιστήμιο ήτανε πάντοτε επίκεντρο συζητήσεως. Στο Πανεπιστήμιο  ήταν ή καλύτερη φοιτήτρια και είχε βγει με τα πιο όμορφα  αγόρια. Δεν έκρυβε τις επιθυμίες της. «Εγώ θέλω το καλλίτερο απ’ όλα και τίποτε λιγότερο», συνήθιζε να λέει. Οι επιδόσεις της στο Πανεπιστήμιο αποδείκνυαν δύο πράγματα: Πρώτα, ότι είχε την ικανότητα για μάθηση κι’ έπειτα, ότι είχε όρεξη για δουλειά. Ή Ιουλία ήθελε να  πάρει το πτυχίο της με άριστα και αν ήταν ανάγκη να  αποστηθίσει ασήμαντες πληροφορίες για να το καταφέρει, θα το έκανε. Τελικά, αποφοίτησε αριστούχος και παντρεύτηκε την πρώτη εβδομάδα μετά την αποφοίτηση της.


Ό Γιώργος δεν ήταν «ό γόης» της παρέας, αλλά ήταν έξυπνος, αθλητικός και αρκετά φιλόδοξος. Είχε αποκτήσει ένα πτυχίο  Ανωτάτης  Εμπορικής. Σε σχέση με την Ιουλία όμως, ό Γιώργος δεν ήταν τόσο ανταγωνιστικός ούτε τόσο δυναμικός, αλλά και οι δύο τους βασικά ήθελαν τα ίδια πράγματα από τη ζωή: δύο παιδιά, ένα καλό αυτοκίνητο, ένα μεγάλο σπίτι και ένα αξιοπρεπές επάγγελμα. Ό Γιώργος ήταν αποφασισμένος να δουλέψει όπου χρειαζόταν για να Συνέχεια

Η Παρέλαση της 25ης Μαρτίου Θα Γίνει με Face Control και Σικέ Κοινό!


Τα έκτροπα που σημειώθηκαν στις παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου, με αποκορύφωμα το περιστατικό με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κάρολο Παπούλια, χτύπησαν «καμπανάκι» στο στρατιωτικό επιτελείο.

Με έγγραφό της Ανώτατης Στρατιωτικής Διοίκησης, σχεδόν δύο μήνες πριν από τη παρέλαση της 25ης Μαρτίου καθορίζονται πόσα και ποια άτομα θα βρεθούν στη παρέλαση! Συνέχεια

Εκδίδομαι…


Εκδίδομαι, γι’ αυτό θα προτιμήσω να γράψω αυτό το κείμενο διατηρώντας την ανωνυμία μου. Κάνω αυτή τη δουλειά περισσότερο από ενάμιση χρόνο κι όμως τώρα που έχω κάνει έναν πλήρη κύκλο, από Χριστούγεννα σε Χριστούγεννα, νιώθω όλο το βάρος και τη φθορά. Φθορά σωματική και ψυχική.

Για ένα χρόνο και οχτώ μήνες, δεν ξέρω πόσες εβδομάδες, έχω καθημερινές επαφές, «συνουσίες» που υποτίθεται ότι είναι συναινετικές, όμως κατά κύριο λόγο θυμίζουν επικίνδυνα βιασμούς. Οι επιλογές ή -Θεός φυλάξει- οι επιθυμίες μου, δεν έχουν ποτέ το ίδιο βάρος με αυτές του έτερου εμπλεκόμενου στο αλισβερίσι. Ίσως η λέξη αλισβερίσι να νομίζετε ότι δεν είναι αντιπροσωπευτική, κι όμως δεν ξέρω πώς αλλιώς μπορώ Συνέχεια