Γράμμα από την Ελλάδα. Μάρτης 2013.


Apicalipsys111γραφει ο αρισταρχος

Πλησιάζει η μεγάλη γιορτή της παλιγγενεσίας η 25 Μαρτίου ημέρα κήρυξης της Ελληνικής επανάστασης για την ανεξαρτησία της πατρίδας μας από το τετρακοσίων ετών γονάτισμα πάνω από τα Τούρκικα τσαρούχια και το χατζάρι πάνω στο σβέρκο μας. Κάτι τέτοιες μέρες , δεν ξέρω, με πιάνει μια μελαγχολία σ’ αντίθεση με τα νεανικά μου χρόνια που τρελαινόμουν στην ιδέα πως θα γέμιζα με όλους αυτούς τους υπέροχους Έλληνες που έδωσαν με ανυπέρβλητη τόλμη τη ζωή τους για ένα όνειρο που ποτέ δεν έζησαν. Την ελευθερία! Περιδιαβαίνοντας στους ατέρμονες διαδρόμους του διαδικτύου έφτασα, ίσως εσκεμμένα, στο υπέροχο ποίημα του Πυθαγόρα απαγγελμένο/τραγουδισμένο από την εκφραστική φωνή της Μαρινέλλας. “Γράμμα από το μέτωπο” με αναφορά στο έπος του ’41(τι σημασία έχει το πότε;) .

Δεν μπορούσε το μυαλό μου κάτω από την συναισθηματική πίεση να μην πετάξει οπουδήποτε θα μπορούσε  να πάει ένα γράμμα μου. Ένα γράμμα από την Ελλάδα του 2013, έτσι όπως το στέλναμε παλιά πιτσιρικάδες να το διαβάσει ο Άγιος Βασίλης. Και κείνο πέταξε σαν πουλί μέσα σε αεροπλάνα πάνω από θάλασσες και ωκεανούς, μέσα σε αυτοκίνητα και τσάντες για να δοθεί από ανθρώπινα χέρια στον θείο που ποτέ δεν είχα εκεί στην μακρινή την Αμερική και που κόντευε τα ογδόντα πέντε. Να το ανοίξει, να το διαβάσει και από τα γερασμένα του μάτια να πέσει το δάκρυ για να το κιτρινίσει. Και μέσα σε κείνο τον λεκέ να κλείσει για πάντα τα συναισθήματα που το έλουζαν όταν γράφονταν και όταν διαβάζονταν. Ένα γράμμα που ποτέ δεν στάλθηκε, σε έναν θείο που ποτέ δεν υπήρξε. Συνέχεια

Advertisements

Σαν παραμύθι…


alexander[2]

γραφει ο αρισταρχος

Το σπίτι μας είχε ένα σαλονάκι που περνούσαμε το μεγαλύτερο μέρος της μέρας. Δυό υπνοδωμάτια και μια κουζινούλα. Στο σαλονάκι είχαμε μια ξυλόσομπα που της ρίχναμε τα κρύα βράδια του χειμώνα πολλά ξύλα και κοκκίνιζε από την μεγάλη θερμοκρασία. Ύστερα, αφού τρώγαμε, μαζευόμασταν στον μικρό καναπέ γύρω γύρω και πάνω στον πελώριο, με τις μεγάλες του μουστάκες παππού μας, και περιμέναμε με αγωνία τις όμορφες διηγήσεις του για χρόνια μακρινά και ξωτικά.

Έτσι και κείνη την βραδιά, στα μέσα του Γενάρη κι ενώ έξω το χιόνι έπεφτε πυκνό καθίσαμε και τα τέσσερα αδερφάκια, εγώ ό Δημήτρης ο πιο μεγάλος στα δώδεκα χρονών, η Μυρτώ εννιά, η Στέλλα έξη και ο Κωστάκης το χρυσόμαλλο μπιζουδάκι μας  στα τρεισήμισι. Λουφάξαμε στην ζεστούλα και κρεμαστήκαμε από τις τσιγκελωτές του μουστάκες. Και κείνος, με μάτια που γυάλιζαν και, με μαλακό το σκαμμένο του πρόσωπο κοίταξε προς το άπειρο για να ξεκινήσει με αργή και σταθερή, ζεστή και ζωντανή φωνή, την ιστορία του λες και ήταν μέσα στην πλοκή, λες και την ζούσε εκείνη την στιγμή. Συνέχεια

Ηγέτες με φόντα!


papadreouγραφει ο αρισταρχος

Παρακολούθησα στο Newsbomb μια συνέντευξη του πρώην πρωθυπουργού μας του Γ.Παπανδρέου προς το CCN και στην Κριστιάν Αμανπούρ. Δεν ήξερα τι να πρωτοθαυμάσω. Την ευφράδεια λόγου, τις απίθανες σκέψεις και διαπιστώσεις, την αυθεντικότητά του; Δεν νομίζω να είδατε τον εν λόγω κύριο σε τόσο στρωτό και εν είδη πολυβόλου λόγο χωρίς ένα κόμπιασμα. Και το κυριότερο ΧΩΡΙΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ!

Στην αρχή τόβλεπα και δεν το πίστευα. Ύστερα προσγειώθηκα “Μιλούσε την μητρική του γλώσσα, τα Αγγλικά!” Και χωρίς σημειώσεις; Αυτό είναι εγκεφαλικό, αποκλείεται να τούβαλαν chip εξυπνάδας. Τάμαθε απ’ έξω και μάλιστα φαρσί. Έτσι λειτουργεί η συνέντευξη στα… TV shops?

American style όλα επάνω του. Από την εμφάνισή του σαν κολεγιόπαις καλογυμνασμένος μέχρι την μονορούφι ομιλία του. Σας είπα, αν δεν βλέπετε εικόνα αποκλείεται να καταλάβετε ότι πρόκειται για γηγενή Έλληνα. Μάλλον για Αμερικανό καθηγητή οικονομικών μοιάζει. Συνέχεια

Βενιζέλου κουτουσού νέρντε;


Arsen-Gevorgyan-5γραφει ο αρισταρχος

“Ελλάς, η μόνη χώρα που δεν υπάρχει Αγγλικός αναλφαβητισμός”

Ζητάω προκαταβολικά συγνώμη από τους φίλους και αναγνώστες μου για την χρήση της γείτονος. Αλλά θυμήθηκα στην μικρή πόλη που γεννήθηκα και σε ηλικία δέκα ετών ένα περιστατικό. Εκλογές σκληρής ανταγωνιστικότητας και φέρνουν για ψήφο ότι φανταστεί ο νους σας. Και την γριά προσφυγοπούλα των 98 Μαίων. Στην πόρτα την παραλαμβάνει ο δικαστικός. Στα χέρια της κρατάει, τόσο δυνατά που κανείς δεν μπορεί να της τα αποσπάσει χωρίς την δική της θέληση, φάκελο και ψηφοδέλτιο έτοιμα για την κάλπη. Στην ακρογωνιαία διαδικασία της δημοκρατίας, την “ελεύθερη” ψηφοφορία για την εκλογή των εκλεκτών. Και ο εκλεκτός που υποδειγματικά κρατούσε στα χέρια της λεγόταν Χατζητέτοιος. Με το που μπαίνει η γριά στο εκλογικό κέντρο μιλάει. Και Ελληνικά δεν γνωρίζει. Αλλά είναι Ελληνίδα και μιλάει και λέει στα Τούρκικα “Χατζητέτιοιυ κουτουσού νέρντε;” Ό εστί μεθερμηνευόμενον “Το κουτί του Χατζητέτοιου που είναι;” Τόσος βιασμός στην λαϊκή θέληση. Υποθέτω πως ο Ελληναράς βουλευτής έτσι θα ρώτησε στον ψηφοσυλλέκτη των τεσσάρων καλπών “Βενιζέλου, Παπανδρέου, Παπαδήμου, Παπακωνσταντίνου το κουτί που είναι;” Αλλά ας γυρίσουμε πίσω στον ίδιο χώρο λίγο πριν όπου έκπληκτοι εμείς οι κομπαρσοθεατές παρακολουθούμε τα τεκταινόμενα της βουλής. Στο βήμα ο Βενιζέλος και η ατυχής ατάκα από το προγκάρισμα γιατί έχει στην κατοχή του ψηφιακές πληροφορίες για την άμυνα του τόπου. Συνέχεια

Οι “χαλασμένοι”, εμείς.


santoriniγραφει ο αρισταρχος

Όταν στις 28 Μαΐου του 1979 ο Καραμανλής υπέγραφε την συμφωνία ένταξης της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα κάποιος από εμάς που παρακολουθούσαμε ζωντανά από την τηλεόραση όλη την τελετή από το Ζάππειο πέταξε μια κακόηχη παρόλα “Τώρα θα τους χαλάσουμε κι αυτούς”.

Έτσι ήμασταν πάντα, “χαλασμένοι”. Τώρα το διαπιστώνουμε εξ αιτίας όλων αυτών των Ελλήνων δεύτερης και τρίτης γενιάς που γαλουχήθηκαν μεν με τα Ελληνικά ιδεώδη αλλά με νοοτροπίες εκτός Ελλάδας. Φέρνουν έναν νέο αέρα πολύ πιο τεχνοκρατικό απ’ ότι οι γηγενείς εντός των συνόρων μας. Συνέχεια

Φτάνει ρε, …


poorgirlγραφει ο αρισταρχος

Για τόνομα του Θεού, σταματήστε. Μια χούφτα μείναμε ανάμεσα σε ένα εκατομύριο αθλιοφουκαράδες που γαντζώθηκαν επάνω μας σαν τις ψείρες. Μια χούφτα που βολοδέρνουμε σε Σκύλλα και Χάρυβδη σε σατανάδες και δαιμόνια. Μια χούφτα μελλοθανάτων.

Παίρνετε, κόβετε, προσθέτετε και μας αδειάζετε την ύπαρξή μας. Μου φάγατε τους κόπους και τον ιδρώτα μιας ζωής και μου κόψατε τα όνειρα που έκανα για τα παιδιά μου. Ύστερα βγαίνετε στα μέσα μαζικής επίθεσης με κάτι ανεκδιήγητα μπουμπουκάκια και άνθη όλων των αποχρώσεων βαλμένα σε γλάστρες και μας αποτελειώνετε. Με ξεδιάντροπες δηλώσεις “φταίνε οι άλλοι που πήγαν τζάμπα τα μέτρα και βλέπουμε φώτα από πίσω από το τούνελ.” Ξέρετε τι είναι αυτά τα φώτα; Τα φώτα του νεκροταφείου μας. Τα φώτα του δικού σας νεκροταφείου. Συνέχεια

Το πετροφάγον τέρας


Imageγραφει ο αρισταρχος

Μάλλον μιλάμε για την Ελλάδα.

Ξέρετε εκείνη την ταινία που το ηφαίστειο σκάει κι ο πρωταγωνιστής(Μπρόσναν) με την πρωταγωνίστρια(Λίντα Χάμιλτον) και τα δυό της παιδιά μ’ ένα αυτοκίνητο της υπηρεσίας εγκλωβισμένοι στα μάγματα και σπρωγμένοι από το πυροκλαστικό κύμα παγιδεύονται σε μια σπηλιά ορυχείου παρέα μ’ ένα μηχάνημα, ευτυχώς γι αυτούς, που στέλνει δορυφορικά σήματα σχετικά με το στίγμα τους.

Βέβαια το έργο έχει happy end και τελικά σώζονται όλοι χάρη στο μηχάνημα εντοπισμού της ΝΑΣΑ, και μάλιστα ζήσαν καλά κι αφήσαν κι εμάς να ζήσουμε, καλά κακά δεν έχει σημασία, με μια γεύση περίεργα στυφή στο στόμα και να προσπαθούμε να προσαρμόσουμε αυτά που είδαμε, στην δική μας ζωή. Μια και δεν έχουμε εν ενεργεία ηφαίστεια να μας απειλούν.

Μάλλον έχουμε ένα ηφαίστειο, και δεν είναι τρύπα στο νερό

Έτσι κάπως μαντρώθηκε στο νταμάρι ο φουκαράς ο Έλληνας μαζί μ’ ένα τσούρμο εφιαλτικά φουκαράδες  -και ποιος ξέρει προγραμματισμένων, ίσως- που μπήκαν κάπως πολύ άνετα μέσα σ’ ένα παλιό –παμπάλαιο, αρχαιολογικό, πατερικό, γενέσεως- νταμάρι με πέτρες (λας=πέτρα και ελ=η). Δηλαδή εμείς, οι μαντρωμένοι κατά την ερμηνεία είμαστε οι “πετρωτοί”. Για να θυμίζουμε ότι το τέρας που τρώει πέτρες δυό μέτρα κάτω από την γη λέγεται …πετροφάγον τέρας. Δηλαδή εμείς.Η μεγάλη απειλή!   Συνέχεια