Γράμμα από την Ελλάδα. Μάρτης 2013.


Apicalipsys111γραφει ο αρισταρχος

Πλησιάζει η μεγάλη γιορτή της παλιγγενεσίας η 25 Μαρτίου ημέρα κήρυξης της Ελληνικής επανάστασης για την ανεξαρτησία της πατρίδας μας από το τετρακοσίων ετών γονάτισμα πάνω από τα Τούρκικα τσαρούχια και το χατζάρι πάνω στο σβέρκο μας. Κάτι τέτοιες μέρες , δεν ξέρω, με πιάνει μια μελαγχολία σ’ αντίθεση με τα νεανικά μου χρόνια που τρελαινόμουν στην ιδέα πως θα γέμιζα με όλους αυτούς τους υπέροχους Έλληνες που έδωσαν με ανυπέρβλητη τόλμη τη ζωή τους για ένα όνειρο που ποτέ δεν έζησαν. Την ελευθερία! Περιδιαβαίνοντας στους ατέρμονες διαδρόμους του διαδικτύου έφτασα, ίσως εσκεμμένα, στο υπέροχο ποίημα του Πυθαγόρα απαγγελμένο/τραγουδισμένο από την εκφραστική φωνή της Μαρινέλλας. “Γράμμα από το μέτωπο” με αναφορά στο έπος του ’41(τι σημασία έχει το πότε;) .

Δεν μπορούσε το μυαλό μου κάτω από την συναισθηματική πίεση να μην πετάξει οπουδήποτε θα μπορούσε  να πάει ένα γράμμα μου. Ένα γράμμα από την Ελλάδα του 2013, έτσι όπως το στέλναμε παλιά πιτσιρικάδες να το διαβάσει ο Άγιος Βασίλης. Και κείνο πέταξε σαν πουλί μέσα σε αεροπλάνα πάνω από θάλασσες και ωκεανούς, μέσα σε αυτοκίνητα και τσάντες για να δοθεί από ανθρώπινα χέρια στον θείο που ποτέ δεν είχα εκεί στην μακρινή την Αμερική και που κόντευε τα ογδόντα πέντε. Να το ανοίξει, να το διαβάσει και από τα γερασμένα του μάτια να πέσει το δάκρυ για να το κιτρινίσει. Και μέσα σε κείνο τον λεκέ να κλείσει για πάντα τα συναισθήματα που το έλουζαν όταν γράφονταν και όταν διαβάζονταν. Ένα γράμμα που ποτέ δεν στάλθηκε, σε έναν θείο που ποτέ δεν υπήρξε. Συνέχεια

Σαν παραμύθι…


alexander[2]

γραφει ο αρισταρχος

Το σπίτι μας είχε ένα σαλονάκι που περνούσαμε το μεγαλύτερο μέρος της μέρας. Δυό υπνοδωμάτια και μια κουζινούλα. Στο σαλονάκι είχαμε μια ξυλόσομπα που της ρίχναμε τα κρύα βράδια του χειμώνα πολλά ξύλα και κοκκίνιζε από την μεγάλη θερμοκρασία. Ύστερα, αφού τρώγαμε, μαζευόμασταν στον μικρό καναπέ γύρω γύρω και πάνω στον πελώριο, με τις μεγάλες του μουστάκες παππού μας, και περιμέναμε με αγωνία τις όμορφες διηγήσεις του για χρόνια μακρινά και ξωτικά.

Έτσι και κείνη την βραδιά, στα μέσα του Γενάρη κι ενώ έξω το χιόνι έπεφτε πυκνό καθίσαμε και τα τέσσερα αδερφάκια, εγώ ό Δημήτρης ο πιο μεγάλος στα δώδεκα χρονών, η Μυρτώ εννιά, η Στέλλα έξη και ο Κωστάκης το χρυσόμαλλο μπιζουδάκι μας  στα τρεισήμισι. Λουφάξαμε στην ζεστούλα και κρεμαστήκαμε από τις τσιγκελωτές του μουστάκες. Και κείνος, με μάτια που γυάλιζαν και, με μαλακό το σκαμμένο του πρόσωπο κοίταξε προς το άπειρο για να ξεκινήσει με αργή και σταθερή, ζεστή και ζωντανή φωνή, την ιστορία του λες και ήταν μέσα στην πλοκή, λες και την ζούσε εκείνη την στιγμή. Συνέχεια

Ηγέτες με φόντα!


papadreouγραφει ο αρισταρχος

Παρακολούθησα στο Newsbomb μια συνέντευξη του πρώην πρωθυπουργού μας του Γ.Παπανδρέου προς το CCN και στην Κριστιάν Αμανπούρ. Δεν ήξερα τι να πρωτοθαυμάσω. Την ευφράδεια λόγου, τις απίθανες σκέψεις και διαπιστώσεις, την αυθεντικότητά του; Δεν νομίζω να είδατε τον εν λόγω κύριο σε τόσο στρωτό και εν είδη πολυβόλου λόγο χωρίς ένα κόμπιασμα. Και το κυριότερο ΧΩΡΙΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ!

Στην αρχή τόβλεπα και δεν το πίστευα. Ύστερα προσγειώθηκα “Μιλούσε την μητρική του γλώσσα, τα Αγγλικά!” Και χωρίς σημειώσεις; Αυτό είναι εγκεφαλικό, αποκλείεται να τούβαλαν chip εξυπνάδας. Τάμαθε απ’ έξω και μάλιστα φαρσί. Έτσι λειτουργεί η συνέντευξη στα… TV shops?

American style όλα επάνω του. Από την εμφάνισή του σαν κολεγιόπαις καλογυμνασμένος μέχρι την μονορούφι ομιλία του. Σας είπα, αν δεν βλέπετε εικόνα αποκλείεται να καταλάβετε ότι πρόκειται για γηγενή Έλληνα. Μάλλον για Αμερικανό καθηγητή οικονομικών μοιάζει. Συνέχεια

Βενιζέλου κουτουσού νέρντε;


Arsen-Gevorgyan-5γραφει ο αρισταρχος

“Ελλάς, η μόνη χώρα που δεν υπάρχει Αγγλικός αναλφαβητισμός”

Ζητάω προκαταβολικά συγνώμη από τους φίλους και αναγνώστες μου για την χρήση της γείτονος. Αλλά θυμήθηκα στην μικρή πόλη που γεννήθηκα και σε ηλικία δέκα ετών ένα περιστατικό. Εκλογές σκληρής ανταγωνιστικότητας και φέρνουν για ψήφο ότι φανταστεί ο νους σας. Και την γριά προσφυγοπούλα των 98 Μαίων. Στην πόρτα την παραλαμβάνει ο δικαστικός. Στα χέρια της κρατάει, τόσο δυνατά που κανείς δεν μπορεί να της τα αποσπάσει χωρίς την δική της θέληση, φάκελο και ψηφοδέλτιο έτοιμα για την κάλπη. Στην ακρογωνιαία διαδικασία της δημοκρατίας, την “ελεύθερη” ψηφοφορία για την εκλογή των εκλεκτών. Και ο εκλεκτός που υποδειγματικά κρατούσε στα χέρια της λεγόταν Χατζητέτοιος. Με το που μπαίνει η γριά στο εκλογικό κέντρο μιλάει. Και Ελληνικά δεν γνωρίζει. Αλλά είναι Ελληνίδα και μιλάει και λέει στα Τούρκικα “Χατζητέτιοιυ κουτουσού νέρντε;” Ό εστί μεθερμηνευόμενον “Το κουτί του Χατζητέτοιου που είναι;” Τόσος βιασμός στην λαϊκή θέληση. Υποθέτω πως ο Ελληναράς βουλευτής έτσι θα ρώτησε στον ψηφοσυλλέκτη των τεσσάρων καλπών “Βενιζέλου, Παπανδρέου, Παπαδήμου, Παπακωνσταντίνου το κουτί που είναι;” Αλλά ας γυρίσουμε πίσω στον ίδιο χώρο λίγο πριν όπου έκπληκτοι εμείς οι κομπαρσοθεατές παρακολουθούμε τα τεκταινόμενα της βουλής. Στο βήμα ο Βενιζέλος και η ατυχής ατάκα από το προγκάρισμα γιατί έχει στην κατοχή του ψηφιακές πληροφορίες για την άμυνα του τόπου. Συνέχεια

Οι “χαλασμένοι”, εμείς.


santoriniγραφει ο αρισταρχος

Όταν στις 28 Μαΐου του 1979 ο Καραμανλής υπέγραφε την συμφωνία ένταξης της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα κάποιος από εμάς που παρακολουθούσαμε ζωντανά από την τηλεόραση όλη την τελετή από το Ζάππειο πέταξε μια κακόηχη παρόλα “Τώρα θα τους χαλάσουμε κι αυτούς”.

Έτσι ήμασταν πάντα, “χαλασμένοι”. Τώρα το διαπιστώνουμε εξ αιτίας όλων αυτών των Ελλήνων δεύτερης και τρίτης γενιάς που γαλουχήθηκαν μεν με τα Ελληνικά ιδεώδη αλλά με νοοτροπίες εκτός Ελλάδας. Φέρνουν έναν νέο αέρα πολύ πιο τεχνοκρατικό απ’ ότι οι γηγενείς εντός των συνόρων μας. Συνέχεια

Φτάνει ρε, …


poorgirlγραφει ο αρισταρχος

Για τόνομα του Θεού, σταματήστε. Μια χούφτα μείναμε ανάμεσα σε ένα εκατομύριο αθλιοφουκαράδες που γαντζώθηκαν επάνω μας σαν τις ψείρες. Μια χούφτα που βολοδέρνουμε σε Σκύλλα και Χάρυβδη σε σατανάδες και δαιμόνια. Μια χούφτα μελλοθανάτων.

Παίρνετε, κόβετε, προσθέτετε και μας αδειάζετε την ύπαρξή μας. Μου φάγατε τους κόπους και τον ιδρώτα μιας ζωής και μου κόψατε τα όνειρα που έκανα για τα παιδιά μου. Ύστερα βγαίνετε στα μέσα μαζικής επίθεσης με κάτι ανεκδιήγητα μπουμπουκάκια και άνθη όλων των αποχρώσεων βαλμένα σε γλάστρες και μας αποτελειώνετε. Με ξεδιάντροπες δηλώσεις “φταίνε οι άλλοι που πήγαν τζάμπα τα μέτρα και βλέπουμε φώτα από πίσω από το τούνελ.” Ξέρετε τι είναι αυτά τα φώτα; Τα φώτα του νεκροταφείου μας. Τα φώτα του δικού σας νεκροταφείου. Συνέχεια

Το πετροφάγον τέρας


Imageγραφει ο αρισταρχος

Μάλλον μιλάμε για την Ελλάδα.

Ξέρετε εκείνη την ταινία που το ηφαίστειο σκάει κι ο πρωταγωνιστής(Μπρόσναν) με την πρωταγωνίστρια(Λίντα Χάμιλτον) και τα δυό της παιδιά μ’ ένα αυτοκίνητο της υπηρεσίας εγκλωβισμένοι στα μάγματα και σπρωγμένοι από το πυροκλαστικό κύμα παγιδεύονται σε μια σπηλιά ορυχείου παρέα μ’ ένα μηχάνημα, ευτυχώς γι αυτούς, που στέλνει δορυφορικά σήματα σχετικά με το στίγμα τους.

Βέβαια το έργο έχει happy end και τελικά σώζονται όλοι χάρη στο μηχάνημα εντοπισμού της ΝΑΣΑ, και μάλιστα ζήσαν καλά κι αφήσαν κι εμάς να ζήσουμε, καλά κακά δεν έχει σημασία, με μια γεύση περίεργα στυφή στο στόμα και να προσπαθούμε να προσαρμόσουμε αυτά που είδαμε, στην δική μας ζωή. Μια και δεν έχουμε εν ενεργεία ηφαίστεια να μας απειλούν.

Μάλλον έχουμε ένα ηφαίστειο, και δεν είναι τρύπα στο νερό

Έτσι κάπως μαντρώθηκε στο νταμάρι ο φουκαράς ο Έλληνας μαζί μ’ ένα τσούρμο εφιαλτικά φουκαράδες  -και ποιος ξέρει προγραμματισμένων, ίσως- που μπήκαν κάπως πολύ άνετα μέσα σ’ ένα παλιό –παμπάλαιο, αρχαιολογικό, πατερικό, γενέσεως- νταμάρι με πέτρες (λας=πέτρα και ελ=η). Δηλαδή εμείς, οι μαντρωμένοι κατά την ερμηνεία είμαστε οι “πετρωτοί”. Για να θυμίζουμε ότι το τέρας που τρώει πέτρες δυό μέτρα κάτω από την γη λέγεται …πετροφάγον τέρας. Δηλαδή εμείς.Η μεγάλη απειλή!   Συνέχεια

Απανθίσματα εφημερίδων


εφημεριδεςγραφει ο αρισταρχος

Γέλασα με δάκρυα μόλις τα διάβασα στις σημερινές πρωϊνές εφημερίδες

-Μόλις 1% ο πληθωρισμός τον Νοέμβριο. Πετρέλαιο θέρμανσης και βενζίνη τον κράτησαν σε θετικά επίπεδα!

Μόλις πάτε το πετρέλαιο στα 2ευρώ και την  βενζίνη στα 3ευρώ ο πληθωρισμός θα πάει -30%.

-Ενθαρρυντικά στοιχεία από τον προϋπολογισμό. Αυξήθηκαν τα έσοδα και μειώθηκαν οι δαπάνες. Μόλις 1.48δις το πρωτογενές έλλειμμα!

Απολύστε ακόμα 10χλδς και να δεις πόσο θα μειωθούν οι δαπάνες

-Αυξήθηκε 2% η βιομηχανική παραγωγή τον μήνα Οκτώβρη!

Αυξήστε τις ώρες απασχόλησης σε 18ημερησίως να δούμε που θα πάει η παραγωγή

-Ύστερα από έναν αιώνα ανοίγει η αγορά. Δουλειά και τις 52 από τις 54 Κυριακές!. Συνέχεια

Ο μάγκας και το Μαρικάκι


γραφει ο αρισταρχοςμαγκακι

Χτύπησε με δύναμη το διπλόσολο σεβρό με το δίπατο τακούνι δυό φορές κι ύστερα έκανε ένα λίκνισμα της μέσης σαν να χόρευε χούλα-χούπ. Έριξε με μια κίνηση του κεφαλιού το τσουλούφι στο δήθεν αφέλεια και τράβηξε μια μακρόσυρτη κραυγή σε στυλ αμανέ. “…σαν καμηλιέρηδες στην έρημο του Αμάν … ”

Έτσι το αισθάνονταν. Ύστερα έκατσε τον πισινό του πάνω στην ψάθινη καρέκλα και τράβηξε μια βαθιά φούμα από το Αμερικάνικο βραστό χαρμάνι. Γέμισε ο τόπος ντουμάνι καθ’ ότι είχε και μεγάλο πλεμόνι. Σήκωσε το ρετσινοπότηρο ψηλά και έβγαλε μια υπόκοφη “γειάααααα…..” Γουργούρισε το λαρύγγι από το υγρό και αμέσως καπάκωσε το ποτήρι τα μπρούμυτα. Συνέχεια

Μια ζωή λάθος πατήματα


flowerγραφει ο αρισταρχος

…διψάσαμε το μεσημέρι

μα το νερό γλυφό …

Έβαλε το κλειδί στην εξώπορτα και την άνοιξε. Όλη η οικογένεια μαζεμένη τον περίμενε για το μεσημεριανό φαγητό. Η όμορφη γυναίκα του και τα δυό του παιδιά. Η Ειρήνη δέκα πέντε χρονών κι ο Βασιλάκης στα δώδεκα, απόφοιτος του Δημοτικού. Τους χαιρέτησε όλους με την σειρά και αφού άλλαξε κάθισε στο στρωμένο τραπέζι.

-Να κάνουμε τον σταυρό μας πρώτα, είπε ζωηρά.

Τα παιδιά και η γυναίκα κοιτάχτηκαν μεταξύ τους. Δεν ξαναέγινε αυτό ποτέ. Προσευχή πριν το τραπέζι; Κάτι άλλαξε στον πατέρα και δεν πέρασε έτσι. Εν τάξει Χριστιανικό σπίτι είναι, αλλά αυτό με την προσευχή τους φάνηκε λίγο τραβηγμένο. Όχι ότι ήταν τίποτε κακό αλλά να, δεν είχε ξαναγίνει.

-Ξέρω τι σκέπτεστε. Όχι δεν τρελάθηκα, αλλά σήμερα έγινε κάτι στην δουλειά και με τρόμαξε πολύ.

Κρεμάστηκαν όλοι από πάνω του.

-Έδιωξαν από την δουλειά δύο άτομα με κλήρο. Ευτυχώς την γλύτωσα. Ο Δημήτρης και ο Στέλιος έχασαν την δουλειά τους, δυστυχώς. Και έχουν παιδιά υποχρεώσεις. Έτσι κι εγώ αποφάσισα να ανεβάσουμε λίγο την πίστη μας. Χρειαζόμαστε τώρα την βοήθεια του Θεού περισσότερο από άλλη φορά. Άλλωστε όταν ήμουν μικρός ποτέ δεν πετούσα μπουκιά ψωμί στα σκουπίδια, στον δρόμο. Έκανα τον σταυρό μου και ζητούσε από την Παναγία συγχώρεση. Ύστερα φιλούσα το κομμάτι το ψωμί και το πέταγα στα κεραμίδια να το φάνε τα πουλιά. Φοβάμαι πως θα πρέπει να αρχίσουμε να σεβόμαστε κάποια πράγματα γιατί τα πράγματα δεν πάνε καθόλου καλά. Συνέχεια

Ελεύθερα πεπραγμένα


ορεστηςγραφει ο αρισταρχος

Βραδιάζει, ξημερώνει. Κοιμάμαι και ξυπνώ. Ντυμένη στα μαύρα η ψυχή μόνη της περπατά σε δρόμους άγνωστους σε μένα. Σε μέρη ανήλιαγα, υγρά. Με σκοτεινούς ήλιους με σταχτιά χωρίς φύλλα δέντρα. Περπατά ξυπόλυτη ανάμεσα σε κουφάρια, σε άψυχα. Σέρνει μαζί της μιζέρια και πόνο, πίκρα και θλίψη. Και ούτε, στο τέλος, θυμάμαι. Ποιους συνάντησα, ποιους είδα τι άκουσα. Μόνο ένα βάρος μια κατήφια κι ένα στόμα πικρό από το νότισμα μιας βρωμερής ανάσας.

Καρφώνονται τα μάτια στο σκοτεινό ταβάνι, αργεί να πάρει μπροστά ο νους. Γεμάτος ασχήμια, αριθμούς και βλοσυρότητα. Είναι ακόμη νύχτα και το ξημέρωμα αργεί. Φοβάμαι πως δεν θάρθει σήμερα, θα μας λησμονήσει. Μας βαρέθηκε, δεν μας θέλει. Βαρέθηκε την ασχήμια μας. Συνέχεια

Τόσα δίνω, άμα θες!


securityγραφει ο αρισταρχος

Δεν άντεξα στον πειρασμό και επανέρχομαι στο ίδιο θέμα που έγραψα πριν μια βδομάδα. “Δουλειά ναι, δουλεία όχι”.

Πρωϊ πρωί και στήνομαι στην ΔΕΗ για διακανονισμό κομμένης παροχής. Ας μην συνεχίσω όμως με το τεχνικό μέρος της υπόθεσης γιατί δεν αντέχω άλλη σύγχιση. Άλλωστε με τόσο κόσμο που είδα εκεί, και περνούν πολλοί από αυτό το εξαίσιο μαγαζί, θα γνωρίζετε περίπου τα τεκταινόμενα.

Ένας νεαρός σεκιουριτάς αγωνίζεται φιλότιμα να βάλει μια τάξη στον κόσμο που φορτωμένος με τα εκατοντάδες προβλήματα έρχεται στο ιερό τέμενος της ΔΕΗ. Δεν γυρίζει από τα μπουζούκια ούτε έρχεται για είσπραξη χρημάτων. Έρχεται μήπως και γλυτώσει το κατέβασμα του διακόπτη -άμα δεν έχεις λεφτά …ψόφα!- και άρα κατσούφαρος, ευερέθιστος και δυσκολοχειραγώγητος. Φανταστείτε την υπομονή του νεαρού.  Στην δύσμοιρη Ελλάδα του 2012. Συνέχεια

Ότι φας κι ότι πιείς την πρώτη ‘βδομάδα


oldwomanγραφει ο αρισταρχος

Δεν μπορώ να πω πως τα λεφτά περισσεύουν. Φτάνουν, αλλά δεν φτάνουν  για φαγητό και καλύπτουν ένα μέρος από  το φως, το νερό και το τηλέφωνο. Για εφορία ακόμη δεν αποφάσισα γιατί δεν φτάνει το χρήμα μέχρι την πόρτα τους. Σταματάω μέχρις εκεί με πενήντα ευρώ τον μήνα αλλά αυτοί αρνούνται πεισματικά τις 48 δόσεις.

Με ένα εικοσάρικο βγαίνω για ψώνια. Τώρα τι ψώνια να κάνεις με  ένα εικοσάρικο; Ας είναι, εγώ είμαι χαρούμενος και μάλιστα σιγοτραγουδάω στον δρόμο. Με κοιτάζουν περίεργα, βλοσυρά σαν φαινόμενο. Τους κοιτώ χαρούμενα, τραγουδώντας. Δεν θα χαλάσω την διάθεσή μου για τίποτε. Φτάνει η στεναχώρια και τα νεύρα. Σήμερα είναι του Άϊ-Ανδρέα και της χαράς.

Ο φούρνος είναι κοντά. Το ψωμί ζεστό και το τσουρεκάκι φρέσκο. Οι μυρουδιές ουράνιες και το χαμόγελο της μικρής φουρνάρισας Θεϊκό. Να που δεν είναι όλοι σκεφτικοί και βλοσυροί. Συνέχεια

Τα ξεράδια σας ξέρετε!


γραφει ο αρισταρχος

Βενιζέλος 28/11/2012: “… γνωρίζουμε τι θα πει νάσαι άνεργος, να χάνεις την δουλειά σου …”

Αλήθεια; Ξέρεις;

Ξέρεις,

…τι θα πεί να σου φωνάζει το αφεντικό για να σου δώσει τα παπούτσια στο χέρι;

…ότι η δική μου απόλυση του μεροδούλη/μεροφάη προκαλεί την θανατηφόρα αγωνία σε μένα, τα παιδιά μου και την γυναίκα μου;

…λόγω έλειψης χρημάτων τρέχω στον μπαμπά και του ζητώ μερίδιο από την κομμένη(από σένα) σύνταξη των 700 ευρώ; Δηλαδή ζητώ από τον πατέρα μου να με γηροκομήσει εμένα και την οικογένειά μου. Το ξέρεις κι αυτό;(χαχαχαχαχαχαχα … ωχ! Κρατήστε με!)

… με τι δύναμη ψυχής θα στείλω το εννιάχρονο μουτράκι νηστικό στο σχολείο; Συνέχεια

Της πατόζας η …βίδα


γραφει ο αρισταρχος

Της πατόζας η …βίδα

Τώρα τι μούρθε και θυμήθηκα τον φίλο μου τον Παύλο. Ήταν μάρτυρας, μαρτυριάρης του Ιεχωβά. Παρ’ ότι ο πατέρας του ήταν ιερέας ή κάτι τέτοιο αυτός μόνο κατ’ όνομα “γιαχο(υ)βάς”.Για να παίρνει κάποιο επίδομα. Ήταν πολύ ξύπνιος για να τον συνεπαίρνουν κάτι τέτοια.

Μηχανικός αυτοκινήτων και καλός. Περιζήτητος! Όταν είσαι αστέρι όλοι σε μαθαίνουν. Αλλά δεν μπορούσε να συγκρατήσει την γλώσσα του. Τον εξέθετε πάντα ο αυθορμητισμός του. Τον πλησίασαν από ένα συνεταιρισμό να τους επισκευάσει μια τρισάθλια πατόζα. Πατόζα;

-Και τι εστί πατόζα ωρέ Αρίσταρχε;

-Sorry, ωρέ τζόβανα.

Πατόζα είναι ένα πράμα σαν βαγόνι που εξέχουν σφόνδυλοι και ιμάντες. Έχει τέσσερις ρόδες και κίνηση παίρνει από τον σφόνδυλο (με ιμάντα) ενός τρακτέρ σαν κι αυτό που ισοπεδώνει το τσίου, τσίου. Ρίχνουμε, δηλαδή έριχναν, από πάνω τα στάχυα που θέριζαν οι θεριστάδες με τα δρεπάνια( καμιά σχέση με τον εξ αποδώ με το ένα αλλά κοφτερό δρεπάνι) και όπως κουνιόντουσαν όλα τα κινητά μέρη χώριζαν το στάρι από τα τσόφλια και την ήρα. Δηλαδή μια κινητή αλωνιστική μηχανή. Και το σημείο της επιλογής για εργασία λεγόταν “γκλαμπάτσα”. Συνέχεια

Κάτω από την κληματαριά της πατρίδας


γραφει ο αρισταρχος

Μια φορά και κάποιον καιρό βρέθηκα σε μια πόλη, πύλη εισόδου σε μια χώρα απ’ αυτές που είχαν οι Ρωμαίοι για την είσπραξη των φόρων. Μεσοκαλόκαιρο με αφόρητη ζέστη.

Ένας καφενές και μια κληματαριά απ’ έξω να δροσίζει κάθε θερμόπληκτο που δεν πήγαινε στην θάλασσα. Είχε σύνορα και με την θάλασσα και με το βουνό. Και με τον Βούδα και με τον Αλλάχ, που λένε. Κάτω από την κληματαριά πέντε άνθρωποι πίνουν και συζητάν, κι εγώ …, τι θέλει η αλεπού στο παζάρι.

-Καλησπέρα αφεντάδες. Είπα και χαμογέλασα.

Άλλος είπε γειά σου, άλλος καλησπέρα , άλλος κάτι ακατάληπτο κι ο τελευταίος τίποτα. Οι τρεις με κοιτάζαν ίσια και οι υπόλοιποι με γερμένο το κεφάλι και τα μάτια ανασηκωμένα. Τουρκοκρατικό κατάλοιπο μιας καταραμένης εποχής.

-Να μπω στην παρέα σας να πιω κάτι γιατί στέγνωσα;

Και μπήκα. Καταδεκτικοί οι άνθρωποι και ξύπνιοι. Με το που κάθισα άρχισε το ξεψάχνισμα. Ούτε ο καφετζής έφευγε να μου φέρει την παραγγελιά. Αυτιά τεντωμένα να ακούσουν ποιος είμαι από πού έρχομαι, που πηγαίνω, τι δουλειά κάνω και πόσα παίρνω. Κι άλλα πολλά μέχρι να ανοιχτούν και ν’ αρχίσουν να μιλούν σαν να μην ήμουν εκεί, ή τουλάχιστον σαν νάμουν δικός τους. Συνέχεια

Να θυμηθούμε ποιοί είμαστε;


γραφει ο αρισταρχος

Μήπως έφτασε η ώρα να συνειδητοποιήσουμε τι κρύβουμε στα βρακιά μας; Και δεν εννοώ τα οπίσθια, αυτά τα έμαθαν οι φίλοι μας δανειστές με όλες τις λεπτομέρειες. Να δούμε τι έχουμε, μήπως και νιώσουμε λίγο άντρες με τις Ελληνογκομενάρες δίπλα μας και σταματήσουμε το παρακαλετό και το σκύψιμο.

Πάντα ήμασταν λαός που σκεπτόμασταν με το πνεύμα που μας μοίρασε πλούσια το DNA της φυλής και η περιούσια πέτρα που πάνω της κατοικούμε. Κι ας μας το χαλάνε λίγο μ’ αυτά τα chemtrails που μας ραντίζουν δήθεν για την προστασία του πλανήτη. Η κουτοπονηριά και η οσφυοκαμψία ήταν το τίμημα  για τα τετρακόσια χρόνια συμβίωσης με αγάδες, ντερβισάδες, πασάδες και εξωμότες. Πληρώσαμε/νουμε και θα πληρώνουμε, και μάλιστα πολύ ακριβά τον χαμό από την άλωση του 1453.

Με κουτοπονηριά και ζητιανιά το μόνο που θα καταφέρουμε είναι η πληρωμή σε είδος να πάρει στροφή για εξεζητημένα πράγματα. Άκου, το χρέος θα πάει στα ίδια επίπεδα του 2009, πότε; Το 2022! Και η επιμήκυνση των δύο ετών που ζητάμε θα το στείλει πολλά χρόνια πίσω. Συνέχεια

Ξανθό …μποτιλιάρισμα.


Προσθέστε ἐδῶ τὰ δικά σας… (προαιρετικό)

αἰέν ἀριστεύειν

γραφει ο αρισταρχος

Δεν πολυχρησιμοποιώ το ταξί αλλά προχθές κατ’ ανάγκη σταμάτησα ένα. Δηλαδή σταμάτησε αυτό κι εγώ μπήκα στην μπροστινή θέση να αντικαταστήσω αυτόν που βγήκε. Πίσω θρονιασμένες τρεις κοπέλες από είκοσι μέχρι τριάντα χρονό. Αυτή που καθόταν στην μέση είχε πλημμυρίσει το κάθισμα. Οι άλλες δύο στριμωγμένες κι ευτυχώς αδυνατούλες. Η μια ξανθή και η άλλη καστανή.

Η κίνηση μεγάλη και οι ρυθμοί αργοί. Την ησυχία έσπαζε το θορυβώδες τικ-τακ του μετρητή και μια υποψία μουσικής που ερχόταν μάλλον κάτω από τα πόδια μου. Κρεμασμένα τα μάτια του γέρου οδηγού σαν να κοιμόταν. Και με την πελώρια μουστάκα πάνω στο σκελετωμένο κρανίο έμοιαζε μάλλον σαν καρικατούρα. Μεγάλος στην ηλικία θάπρεπε να είχε βγεί από καιρό στην σύνταξη αλλά δούλευε ακόμη, προς τέρψιν του ταμείου και της “φιλεργατικής” μας κυβέρνησης.

Δείτε την αρχική δημοσίευση 648 επιπλέον λέξεις