Το κομπρομί που βρώμισε και οι κωλομπαρεμένοι


tsipras2

Γράφει το Παρατηρητήριο του Lykavitos.gr

Μάθανε πως πηδιόμαστε πλακώσανε κι οι γύφτοι.

Μπεζ κοστουμάκι και κανονικό ξεβράκωμα για τον Αλεξάκο στον ΣΕΒ.

Κωλομπαρεμένοι και κρυμμένοι στις βιλάρες τους στα ΒΠ και τη Βουλιαγμένη τα χρόνια της Μεταπολίτευσης, οι βιομήχανοι δεν τολμούσαν να ξεμυτίσουν στην δημόσια πιάτσα. Τα κόμματά τους είχαν κράξει ως Χούνες (παράδειγμα ο παππούς Καραμανλής που πήρε τράπεζα και ναυπηγεία από τον Ανδρεάδη) και η 17Ν ήξερε καλό σημάδι.

Η θρασύτητα των τελευταίων ετών (με δημόσιες υποδείξεις προς κυβερνήσεις και κανονική Παράγκα με την τρόικα και κάτι ξεβρακωμένους όπως ο Παναγόπουλος της ΓΣΕΕ) δείχνει πόσο έχει φέρει τα πάνω – κάτω το Μνημόνιο.

Συνέχεια

ΟΛΙ ΡΕΝ: ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΠΑΙΤΗΣΗ ΤΗΣ ΤΡΟΪΚΑΣ ΟΙ ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΑΣΙΑΚΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ


«Οι Ελληνες βιομήχανοι πίσω από τον εργασιακό Μεσαίωνα»

 Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΑΛΤΗ

«Εγχώρια κέντρα» φαίνεται να φωτογραφίζει ο Ολι Ρεν, ως εμπνευστές των ειδήσεων που θέλουν αλλαγές στους εργασιακούς νόμους με στόχο τον περιορισμό του δικαιώματος των απεργιών, αλλά και απελευθέρωση των απολύσεων.

Συνέχεια

Η έκθεση ΠΟΡΤΕΡ: Το ΔΝΤ του 1947


Μεγάλη γοητεία μου ασκούν κείμενα που έρχονται από το παρελθόν, έχουν όμως αντίκρυσμα και στο σήμερα. Κι αυτή η γοητεία ενισχύεται όταν το περιεχόμενο των κειμένων αφήνει μια ευχάριστη επίγευση για τα τωρινά, μια ελπίδα. Πολλές φορές όμως, αντί να γοητεύουν, απογοητεύουν, όταν δηλαδή φανερώνουν ακατάπαυστα κακώς κείμενα σ’ αυτόν τον τόπο ή σου προκαλούν μια δυσθυμία, καθώς βλέπεις ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει προς το καλύτερο ή – πόσω μάλλον – όταν τα στραβά της Ιστορίας επαναλαμβάνονται δίχως τα παθήματα να έχουν γίνει μαθήματα. Στη δεύτερη κατηγορία ανήκει ένα κείμενο από το πρόσφατο παρελθόν, από μια ταραγμένη περίοδο που προκάλεσε φοβερά πάθη στους Έλληνες και ίσως μόνο οι τωρινές γενιές να φαίνονται έτοιμες να τα αφήσουν πίσω: στην περίοδο του εμφυλίου 1946 – 1949.

Μετά τη λήξη του β’ παγκοσμίου πολέμου, οι νικήτριες Δυνάμεις μοίρασαν τον κόσμο. Η Ελλάδα σύρθηκε στο άρμα της Μ. Βρεττανίας του Τσώρτσιλ. Αρχές του 1947 όμως, κι ενώ μαίνεται ο εμφύλιος, καταφθάνει στην Αθήνα ο Πωλ Πόρτερ, επικεφαλής της Αποστολής Οικονομικής Έρευνας, απεσταλμένος του αμερικανού προέδρου Τρούμαν, ως προάγγελος της αλλαγής φρουράς: από τον βρεττανικό έλεγχο, θα περνούσαμε στον αμερικάνικο. Μάλιστα, στην κυβέρνηση που σχηματίζεται, μετέχει για πρώτη φορά ως Υπουργός Εργασίας, ο Κ. Καραμανλής.

Η αποστολή του Πόρτερ ήταν να ελέγξει κατά πόσο θα σύμφερε στις ΗΠΑ μια επέμβαση (στρατιωτική – οικονομική) στην Ελλάδα. Μέσα σε δυο μήνες (28 Μαρτίου 1947), ο Πόρτερ κατέθεσε την έκθεσή του στη Βουλή των ΗΠΑ, την οποία δημοσίευσε λίγο αργότερα, τον Μάιο, η αθηναϊκή εφημερίδα Ελευθερία. Αυτή η έκθεση είναι το εν λόγω κείμενο, από το οποίο παραθέτω κάποια αποσπάσματα: Συνέχεια

«Εγώ θα κάνω ό,τι πρέπει κι ας μην επανεκλεγώ»!



ΚΩΣΤΑΣ ΧΑΤΖΙΔΗΣ

ΒΕΡΟΛΙΝΟ

Με αυτά τα λόγια ολοκλήρωσε την ομιλία του ο κ. Παπανδρέου στους Γερμανούς Βιομηχάνους.

Αν οι Έλληνες ψηφοφόροι ήταν Γερμανοί, τότε ο Πρωθυπουργός κ. Γιώργος Παπανδρέου θα είχε Συνέχεια