Το μουλάρι είναι γένους θηλυκού – Το γυναικείο μεροκάματο του τρόμου και της πανανθρώπινης ντροπής


Το μουλάρι είναι γένους θηλυκού – το γυναικείο μεροκάματο του τρόμου και της πανανθρώπινης ντροπής»

Κάθε πρωί στον 21ο αιώνα, στην ισπανική πόλη Μελίγια, που βρίσκεται στο βορειοαφρικανικό έδαφος, εκατοντάδες γυναίκες περιμένουν, μέσα σε ένα σύννεφο σκόνης, να πιάσουν δουλειά στον κλάδο των εισαγωγών-εξαγωγών. Να μεταφέρουν εμπορεύματα από την Μελίγια στο μαροκινό έδαφος, κουβαλώντας τα στην πλάτη τους. Τα εμπορεύματα αυτά είναι συσκευασμένα σε μπόγους (ρούχα από δεύτερο χέρι, κατσαρολικά, υφάσματα), στερεωμένους με σχοινιά και κολλητική ταινία, και μπορούν να περάσουν από τα ισπανομαροκινά-σύνορα μόνο με τη μορφή χειραποσκευών. Αν μεταφερθούν με αυτοκίνητο, θα πρέπει να καταβληθεί δασμός.

Παραδοσιακά, η δουλειά του μουλαριού είναι γυναικεία όμως τα τελευταία χρόνια, λόγω της ανεργίας, νεαροί Μαροκινοί πηγαίνουν κι αυτοί στη Μελίγια στερώντας τις συμπατριώτισσές τους από το μοναδικό μέσο επιβίωσης.

Οι γυναίκες αυτές, οι porteadoras, όπως τις αποκαλούν οι ντόπιοι, κατοικούν στη γειτονική επαρχία Ναδόρ του Μαρόκου και δεν έχουν άδεια παραμονής στην παραλιακή αυτή πόλη, μπορούν όμως να μπαινοβγαίνουν από τα Συνέχεια

Οι Παραδόσεις του γένους και η δύναμη της Βυζαντινής Μουσικής


Στρατής Μυριβήλης

Δεν υπάρχει αμφιβολία, πως ο αιώνας που περνάμε είναι ένας αιώνας ακατανοησίας.   Αν ήμουνα ιστορικός, θα τον ονόμαζα «Αιώνα του Βαβέλ».  Oι άνθρωποι έχουν μπερδέψει το νόημα των λέξεων, που επί πολλούς αιώνες εξέφραζαν μιαν ορισμένη έννοια και δεν γίνεται πια να συνεννοηθούν.  Όλοι κουβαλάμε πέτρες για τον νέο πύργο της Βαβέλ, που είναι ο μηχανικός πολιτισμός μας.  Μεγαλοφυής και θρασύς πολιτισμός, που χτίζει τον πύργο του ενάντια στο Θεό.  Τον πύργο τον πελώριο και τρομερό, που είναι έτοιμος να σωριαστεί πάνω στα υπεροπτικά κεφάλια των κτητόρων του, και όλοι ακούμε από τώρα να τρίζουν τα ατσαλένια θεμέλια του.  Ζούμε σε μιαν εποχή φουρτουνιασμένη από γεγονότα, ιδέες και πράξεις αντιφατικές, που συνταράζουν την ανθρώπινη ψυχή και την γιομίζουν πότε με φρίκη και πότε με αυτοθαυμασμό.  Η ζωή και ή ευτυχία των ανθρώπων είναι πια έρμαιο και παιχνίδι στα χέρια των φοβερών δυνάμεων, που ο ανθρώπινος νους αποσπά μια…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 2.347 επιπλέον λέξεις