Το «Do it yourself» των Γερμανών (Δε θα τους συνηθίσω ποτέ – μέρος 4ον)


Με όση αντικειμενικότητα διαθέτω (εντάξει είμαι λίγο Πορτοκάλος), θα σας μεταφέρω τις διαφορές και τις ομοιότητες Ελλήνων και Γερμανών, ώστε αν δεν διδαχθούμε κάτι από όλο αυτό, τουλάχιστον να γελάσουμε. Στο κείμενο ενδέχεται να περιέχονται ψήγματα υπερηφάνειας και προκατάληψης σε ελεγχόμενες δόσεις. Καταναλώστε άφοβα. (Άλλωστε, στη Γερμανική τηλεόραση, μάς κοροϊδεύουν ολημερίς στα πλαίσια της σάτιρας. Δεκτό με χαμόγελο. Αφού κι η σάτιρα γεννήθηκε στην Ελλάδα!)

 

Λοιπόν που λέτε, την πρώτη φορά που χρειάστηκε στη Γερμανία να βάλω εγώ βενζίνη στο αυτοκίνητο πήγα όλο καμάρι σε ένα βενζινάδικο στη γειτονιά μας και έκατσα δίπλα από την αντλία και περίμενα με ευρωπαϊκή υπομονή, να έρθει ο κύριος που ήταν μέσα στο ταμείο να μου βάλει βενζίνη. Εν τω μεταξύ έριχνα μια ματιά στο βιβλίο που είχα μαζί μου.

Μετά από 7-8 σελίδες, άρχισα να τα παίρνω. Οχι μόνο δεν εμφανιζόταν κανείς, αλλά ο τύπος ούτε καν κοιτούσε έξω από το παράθυρο να δει τι γίνεται, ενώ τα αυτοκίνητα σχημάτιζαν ουρές! Εντάξει, έχουμε πει για την παροιμιώδη υπομονή την Γερμανών, αλλά δεν μπορεί να μην τσαντίζεται και κανείς!

Αρχίζω να παρατηρώ τους γύρω μου. Και τότε συνειδητοποιώ ότι όλοι έβγαιναν από το αυτοκίνητό τους, έπαιρναν την αντλία, έβαζαν βενζίνη μόνοι τους, κάποιοι έπλεναν και το τζαμάκι τους και μετά πήγαιναν μέσα να πληρώσουν… Συνέχεια

Όσο και να πλύνει κανείς τα χέρια, η βρώμα δε λέει να καθαρίσει. Τι θα κάνουμε;


Κοιτάζοντας για πολλοστή φορά τις φωτογραφίες των τοξικοεξαρτημένων του Δημήτρη Μπούρα που έκαναν το γύρο του κόσμου, πιάνω τον εαυτό μου να κατρακυλά σε απύθμενα ψυχολογικά βάθη. 

Πρόκειται για εικονοποιία που συγκλονίζει, που σφαδάζει και βρυχάται.

Ας αποστρέψω το βλέμμα, σκέφτομαι, δεν μου αρέσουν διόλου αυτές οι ασύλληπτα ωμές λήψεις.

Και μετά σκύβω ξανά στην οθόνη και τις αφήνω να με πλακώσουν σαν κουβέρτες λουσμένες στον ιδρώτα.
Είναι τέτοια η άφατα ενοχλητική δύναμή τους, είναι το συναισθηματικό ισοδύναμο μιας φαγούρας την οποία επιμένεις να ξύνεις.

53021-117007

 Όλες οι δημοσιογραφικές ερμηνείες του κόσμου όμως δεν αρκούν για να πείσουν όσο οι εικόνες του Δημήτρη Μπούρα. Το φωτορεπορτάζ αυτό είναι πολύ πέρα από τα ηδονοβλεπτικά καρέ των εφημερίδων και τα αποστασιοποιημένα τηλεοπτικά κλιπ, όλα τους ιδωμένα υπό την ασφάλεια των τηλεφακών και των μακρινών αποστάσεων.

Οι φωτογραφίες διαπερνούν το δέρμα, ποτίζουν τους πόρους. Τις περνάω στο Photoshop, σκύβω κοντά τους, μεγεθύνω τα πίξελ, απομακρύνομαι και πλησιάζω, μα το εφέ είναι σταθερά αμετακίνητο: εδώ υπάρχουν αχρηστεμένες φλέβες και μπλαβιασμένα αγγεία. Υπάρχει η αποφορά της σήψης και οι βλεννώδεις, χαίνουσες πληγές. Υπάρχει αίμα και πύον. Εδώ υπάρχει πρέζα απτή, που τη μυρίζεις και την αγγίζεις με τα δυο σου χέρια. 

Στο δικό μου μάτι, που έχει ατενίσει το θέαμα αμέτρητες φορές, υπάρχει επίσης και βαθιά ανθρωπιά. Πίσω από τη χαρμάνα, πέρα από τη ντάγκλα της φτιάξης και το μανιακό ψηλαφητό σε αναζήτηση της ακέραιης φλέβας, διακρίνω νοιάξιμο και αλληλοβοήθεια, μια μακάβρια συλλογικότητα, αν προτιμάτε. Συνέχεια

Η παγκόσμια ημέρα της καριόλας που τα θελε ο κώλος της


 

 (Η αρχική αποκρουστική φωτογραφία σεξουαλικού εγκλήματος αντικαταστάθηκε για λόγους προστασίας ευαίσθητων ομάδων καθώς το δημοσίευμα πήρε μεγάλη έκταση, πολύ μεγαλύτερη από ότι ήταν αναμενόμενο. Η φωτογραφία έφυγε, η σεξιστική υποκρισία και σκληρότητα παραμένει)

Θα σας πω μερικές από τις συνηθισμένες φράσεις και κουβέντες μεταξύ ανδροπαρεών κάθε φορά που περνάει από μπροστά τους μια ευπαρουσίαστη γυναίκα: Καριόλα, πόρνη, πουτάνα, μουνάρα, να σου σκίσω την πατάρα, πωπω τι κωλάρα είσαι εσύ.

Αυτές είναι οι μόνιμες επωδοί «θαυμασμού» προς το ωραίο φύλο από παντελώς άγνωστα της σερνικά. Αυτά λούζεται κάθε γυναίκα που η εμφάνιση της φτουράει. Στο δρόμο, μέρα, νύχτα, ένας ανελέητα ισοπεδωτικός σεξιστικός πόλεμος.

Και ενώ οι gay κάναν περήφανες παρελάσεις, η ξανθιά δασκάλα πρέπει να ντρέπεται που είναι γυναίκα. Και οι κακοποιημένες πρέπει να τη ρουφάν όλη την κακοποίηση στο σπίτι τους και να ντρέπονται που είναι θύματα.

Ενώ πύρινοι λόγοι εκτοξεύονται κατά του ρατσισμού, ο σεξισμός, η πιο οικουμενική μορφή ρατσισμού παραμένει στο απυρόβλητο από μεγάλα τμήματα της ένοχης κοινωνίας.

Πως θα ήταν δυνατόν να συμβαίνει το αντίθετο; Οι Έλληνες είναι σεξισταριά του κερατά.

Συνέχεια

Το καλάθι της νοικοκυράς (Δε θα τους συνηθίσω ποτέ τους Γερμανούς μέρος 2ο)


Συντάχθηκε απο τον/την Anny Lignou – Αννυ Λιγνού

Με όση αντικειμενικότητα διαθέτω (εντάξει είμαι λίγο Πορτοκάλος), θα σας μεταφέρω τις διαφορές και τις ομοιότητες Ελλήνων και Γερμανών, ώστε αν δεν διδαχθούμε κάτι από όλο αυτό, τουλάχιστον να γελάσουμε.

Στο κείμενο ενδέχεται να περιέχονται ψήγματα υπερηφάνειας και προκατάληψης σε ελεγχόμενες δόσεις. Καταναλώστε άφοβα. (Αλλωστε, στη Γερμανική τηλεόραση, μάς κοροϊδεύουν ολημερίς στα πλαίσια της σάτιρας. Δεκτό με χαμόγελο. Μόνο που κι η σάτιρα γεννήθηκε στην Ελλάδα!)

Αννυ Λιγνού

 

Λοιπόν, ανακάλυψα επιτέλους από πού έχει βγει αυτή η ηλίθια φράση: «Το καλάθι της νοικοκυράς!» μαντέψτε: Ναι, από τους φίλους μας τους Γερμανούς και πάλι. Προσπαθούσα να σκεφτώ πότε ο Έλληνας πήγαινε να ψωνίσει με καλάθι (αληθινό καλάθι, όχι το καλαθάκι του σουπερμαρκετ) και αδυνατούσα να το βρω. Φτάνοντας όμως εδώ το Συνέχεια

ΕΚΘΕΣΗ – ΔΝΤ: Δε φταίει ο λάθος πολλαπλασιαστής για την ύφεση


«Αθωώνει» το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο τον λάθος πολλαπλασιαστή που οδήγησε σε μεγαλύτερη ύφεση την Ελλάδα. Σε έκθεση που δημοσιεύτηκε την Πέμπτη, το ΔΝΤ επισημαίνει ότι για την ύφεση βασική αιτία ήταν η αδυναμία να ολοκληρωθεί το πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής.

Το Ταμείο επιχειρεί να δώσει μια απάντηση στις επικρίσεις σε βάρος του, μετά την αποκάλυψη για τον λάθος Συνέχεια

Οι Εξουσίες δε χαρίζουν κάστανα, ξύλο, φασισμό και σκοτάδι μοιράζουν


Στα γεγονότα της Τουρκίας είναι δύσκολο κι επικίνδυνο να πάρεις το μέρος κάποιας πλευράς. Δεν εννοώ φυσικά να μη στηρίξεις τους πολίτες που διαμαρτύρονται και ξυλοκοπήθηκαν άγρια. Η συμπαράσταση σε αυτούς είναι αυτονόητη και δεδομένη.

Όμως όσοι έχουν επισκεφθεί την Τουρκία, έχουν επαφές με την Τουρκία και ξέρουν πέντε βασικά πράγματα μπορούν να καταλάβουν ότι το πάρκο που θέλει να καταστρέψει η τουρκική κυβέρνηση μπορεί να είναι μια πολύ καλή αφορμή για τις αντιδράσεις, πάντως δεν είναι η αιτία.

Η Κωνσταντινούπολη δε φημίζεται ούτε για τον πρωταγωνιστικό της ρόλο στη διάσωση του περιβάλλοντος, ούτε προλαβαίνει να το κάνει καθώς χτίζει όπου βρει για να χωρέσουν τα εκατομμύρια εξαθλιωμένων μεταναστών που φτάνουν από τα βάθη της Τουρκίας για να βρουν ένα κομμάτι ψωμί. Είναι κοινή παραδοχή ότι άλλο πράγμα η Κωνσταντινούπολη και άλλο η Τουρκία. Η πρώτη δεν είναι και το αντιπροσωπευτικότερο δείγμα της δεύτερης.

Οι Τούρκοι πολιτικοί και η οικονομική ελίτ προτιμούν να δείχνουν την Κωνσταντινούπολη. Οι Τούρκοι στρατηγοί προτιμούν να ταμπουρώνονται στην Άγκυρα. Η στροφή του Ερντογάν στο Ισλάμ ενοχλεί τους προοδευτικούς πολίτες της Κωνσταντινούπολης. Ταυτόχρονα, όμως, εξοργίζει και τους Τούρκους στρατηγούς. Συνέχεια

Συναυλία για μια εξόρυξη που δε θα γίνει ποτέ