Κάθε οικογένεια έχει περισσότερα από 4 παιδιά – Ένα Ελληνικό χωριό που σαρώνει στις γεννήσεις ..


 Κι αυτό, γιατί, όπως λένε οι κάτοικοι, «τα πολλά παιδιά είναι ευτυχία».

Τα Λιβάδια, στο Μυλοπόταμο Ηρακλείου Κρήτης, είναι ένα χωριό που συνεχίζει, εκ… παραδόσεως, να κρατά την πρωτιά στις γεννήσεις πανελλαδικά.

Σε αντίθεση με τα αστικά κέντρα, τα μνημόνια δεν ανέκοψαν τις γεννήσεις. Μια μέση οικογένεια, έχει από τέσσερις τουλάχιστον απογόνους. Κι αυτό, γιατί, όπως λένε οι κάτοικοι, «τα πολλά παιδιά είναι ευτυχία».
Συνέχεια

Επιστροφή του Ισλάμ στην Αθήνα – Μαντήλες στα σχολεία – 25% οι Iσλαμιστές


To 25% του πληθυσμού των Αθηνών αποτελείται πλέον από ισλαμιστές μουσουλμάνους, και επιστρέφει στην πόλη το Ισλάμ μετά από 190 χρόνια! Η αδιάκοπη ροή λάθρομεταναστών (όρος που ενοχλεί τους νεοταξίτες να ακούγεται) στο κέντρο της Αθήνας τα τελευταία 20 χρόνια έχει αλλάξει δραστικά την πληθυσμιακή ισορροπία με αποτέλεσμα να έχουν γεμίσει οι δρόμοι και τα σχολεία της Αθήνας με μαντήλες!

Η Αθήνα έχει μεταβληθεί σε μια πόλη όπου το 25% του πληθυσμού είναι μουσουλμάνοι, μιλάμε για μια περιοχή που καλύπτει τις εκλογικές περιφέρειες της Α’ και Β’ Αθηνών, και για μια κοινότητα η οποία γεννάει με τετραπλάσιο ρυθμό από τους γηγενείς. Συνέχεια

Προς επίλυση του δημογραφικού


Ένα Pitch Black με Riddick την Παρασκευή, Desperado το Σάββατο και σβήσιμο με Gladiator Κυριακάτικα………

 

Η «ανησυχία» της Παγκόσμιας Τράπεζας για τους λαούς και το «αβγό του Κολόμβου»


Πληροφορηθήκαμε από δύο ξένες πηγές, τις ιστοσελίδες Sofia Globe και Balkans.com ότι…

Η τράπεζα της παγκοσμιοποίησης προειδοποιεί τις χώρες – θύματα για… το οξύ δημογραφικό τους πρόβλημα

Ως «βόμβα έτοιμη να εκραγεί» περιγράφει το δημογραφικό πρόβλημα της Βουλγαρίας η Παγκόσμια Τράπεζα

Η Παγκόσμια Τράπεζα προειδοποίησε αυστηρά την κυβέρνηση της Βουλγαρίας, υπογραμμίζοντας ότι το δημογραφικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει η χώρα πρόκειται να έχει άμεσες και σοβαρές συνέπειες στην οικονομία της.

Μεταξύ 1950 και 1990 [λέει], ο πληθυσμός της Βουλγαρίας αυξήθηκε από 7.3 εκατομμύρια σε 8.8 εκατομμύρια, και μετά σημείωσε πτώση στα 7.5 εκατομμύρια μέσα στο μισό χρονικό διάστημα, το 2010.

Το «αβγό του Κολόμβου»

Ως αιτίες της αργής αύξησης του πληθυσμού στην τεσσαρακονταετία μεταξύ 1950 και 1990 εντοπίζονται η υπογεννητικότητα, η αποδημία σε άλλες χώρες και η υψηλή θνησιμότητα, οι ίδιες ακριβώς αιτίες που προκάλεσαν την μείωσή του στην εικοσαετία 1990- 2010.

Η έκθεση της Τράπεζας συνιστά την αύξηση του εργατικού δυναμικού της χώρας μέσω ενθάρρυνσης του γυναικείου πληθυσμού, των ηλικιωμένων και των νέων να ενταχθούν σε αυτό, αλλά και αυτό από μόνο του δεν θα επαρκούσε για να ανατρέψει την πτωτική τάση.

Για τον λόγο αυτό συνιστά στη Βουλγαρία «να μειώσει το ποσοστό αποδημίας των Βουλγάρων σε άλλες χώρες, να ενθαρρύνει τους ομογενείς Βούλγαρους του εξωτερικού να επιστρέψουν καθώς και να προσελκύσει μετανάστες από άλλες χώρες»!

Η Παγκόσμια Τράπεζα πρότεινε επίσης:

– να εξισωθεί το όριο ηλικίας συνταξιοδότησης μεταξύ ανδρών και γυναικών, το οποίο θα πρέπει να είναι στα 65 χρόνια,

– να αποφευχθούν οι περαιτέρω αυξήσεις συντάξεων, καθώς και

– να μειωθεί η άδεια μητρότητας από 410 ημέρες σε ένα χρονικό διάστημα που πλησιάζει το κατώτερο όριο που υπαγορεύει ο Διεθνής Οργανισμός Εργασίας, δηλ. 98 ημέρες.

Τι θα σημάνουν όλα αυτά για την Ελλάδα ή τι μπορεί να σημαίνουν για το αμφίβολο αύριο της χώρας, αφού όλα δείχνουν πως στο πειραματόζωο «Ελλάς» εφαρμόζονται ήδη σχεδόν όλα τα προοτεινόμενα από την Παγκόσμια Τράπεζα; Συνέχεια

ΤΟ ΜΕΙΖΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ: Δεν αναδεικνύεται στα ΜΜΕ — Με φόρους και περικοπές επιδομάτων οι πολιτικοί βάζουν ταφόπλακα


δημογραφικοQ&A: το ελληνικό δημογραφικό πρόβλημα

του Νίκου Ράπτη

Q: Αναφέρεστε στο δημογραφικό ως ένα από τα μεγάλα προβλήματα της χώρας! Ακου δημογραφικό! Τίποτα πιο συντηρητικό δε βρήκατε;

 

Α: Το ερώτημά σας θέτει αμέσως-αμέσως ένα ενδιαφέρον ζήτημα: πώς να αξιολογούμε τη σημασία  των διαφόρων πολιτικών-κοινωνικών ζητημάτων; Το καθεστώς ελληνικό πολιτικό σύστημα αξιολογεί ως σημαντικό ότι αποφέρει ψήφους: τα αιτήματα των ισχυρών κοινωνικών ομάδων ή των ψηφοφόρων με επιρροή. Ως εκ τούτου σπανίως λαμβάνει «δυσάρεστες» αποφάσεις, παρά μόνο όταν είναι ολοφάνερο πως η παράταση της αδράνειας ή του λαϊκισμού θα σημάνει καταβολή ακόμα βαρύτερου πολιτικού κόστους: αν ας πούμε καταρρεύσει ο προϋπολογισμός ή/και ξαναμπούμε σε επιτήρηση, θα ζημιωθούμε εκλογικά περισσότερο από ότι αν αυξήσουμε το ΦΠΑ. Οπότε….

Αυτή η αντίληψη έχει ένα «δημοκρατικό» επίχρισμα, που ίσως να παίζει και το ρόλο της «θεωρίας»: η πολιτική είναι για να «υπηρετεί τον πολίτη», να ασχολείται με όσα «νοιάζουν» τους ψηφοφόρους. Και ποιοι είμαστε εμείς για να πούμε πως σημαντικό είναι το ένα ή το άλλο; Ας το κρίνει αυτό η ίδια η κοινωνία! Εμείς εδώ «εκπροσωπούμε» την κοινωνία, τους πολίτες, τους συντοπίτες μας κ.ο.κ. Αυτοί εντέλει μας υπαγορεύουν τι θέλουν να αλλάξει -και τι όχι.

Δυστυχώς, από αυτήν την «συνταγή» απουσιάζουν εντελώς δύο πολύτιμα συστατικά: το πρώτο είναι η ισότητα. Η καθεστηκυία προσέγγιση «εκ κατασκευής» ισχυροποιεί τους ήδη ισχυρούς, που εξ ορισμού έχουν μεγαλύτερη πρόσβαση στα κέντρα εξουσίας, «βαραίνουν» περισσότερο εκλογικά (ιδίως σε ένα πολιτικό σύστημα όπου «ανταλλακτική αξία» έχει το χρήμα, η διασημότητα, η οικογενειακή παράδοση) κ.ο.κ. Το δεύτερο είναι η ευθύνη: λειτουργώντας κατ, αυτόν τον τρόπο, η πολιτική εξουσία απορρίπτει μετά βδελυγμίας έννοιες όπως «πρόγνωση», «χρέος», «παιδαγωγικός ρόλος της πολιτικής». Απορρίπτει δηλαδή την ουσία της «ηγετικότητας», του αγγλοσαξονικού «leadership».

Προτείνω να αξιολογήσουμε τα πολιτικά μας προβλήματα αλλιώς: κριτήριό μας να είναι ποια από τα πολιτικά και κοινωνικά προβλήματα, εφόσον εξελιχθούν ανενόχλητα για μερικά ακόμα χρόνια, θα προκαλέσουν αμετάκλητες, ανεπίστρεπτες, ανεπανόρθωτες ζημιές. Πόσο μάλλον αν αυτές οι βλάβες θα είναι εις θέση να υπονομεύσουν ακόμα και την ίδια την ύπαρξη της Ελλάδας και του ελληνισμού, ως δημοκρατικού-εθνικού κράτους, μέσα σε έναν ορατό χρονικό ορίζοντα…

Κατ, αρχήν, υπάρχουν τέτοια ζητήματα; Ε, λοιπόν υπάρχουν, και το ένα είναι το δημογραφικό! Δυστυχώς για μας βέβαια, είναι πράγματι ένα ζήτημα που στην τρέχουσα πολιτική αγορά δεν «πουλάει», δεν είναι, όπως λέγεται, «σέξι». Φταίει η πολιτική μας ιστορία γι, αυτό, αλλά και η πολιτική σημειολογία της μεταπολίτευσης: για το δημογραφικό μιλάνε συνήθως «συντηρητικοί», «αντιδραστικοί», «εθνικιστές» κ.ο.κ (η εκκλησία, οι οργανώσεις πολυτέκνων, κ.λπ). Αρα είναι ένα θέμα με το οποίο δεν ασχολούμαστε! Ανάλογα προβλήματα συναντώνται στη Βρετανία (όπου η γραμμή μεταξύ «ιδιωτικού» και «δημοσίου» είναι πολύ βαθιά και πολύ πλατειά και κάθε επιδίωξη παρέμβασης του κράτους στον ιδιωτικό χώρο, στο πόσα παιδιά π.χ. θα γεννά κάθε γυναίκα, θεωρείται τουλάχιστο άκομψη), στη Γερμανία προφανώς (όπου κάθε συζήτηση περί δημογραφίας αποπνέει μια αύρα «ευγονικής» «φυλετικής καθαρότητας» με παραπομπές στη ναζιστική περίοδο) στην Ισπανία και την Ιταλία (όπου είναι ακόμα νωπές οι αναμνήσεις των αντιπαραθέσεων για τη νομιμοποίηση του διαζυγίου ή των αμβλώσεων).

Τα πράγματα είναι διαφορετικά στη Γαλλία, όπου η λεγόμενη «οικογενειακή πολιτική» είναι η πολιτική απάντηση της République στη φτώχεια, αλλά και στην επούλωση των τραυμάτων του Α, και κυρίως του Β, παγκοσμίου πολέμου. Έτσι στη Γαλλία το «δημογραφικό» έχει ένα «προοδευτικό» πρόσημο: δεν είναι τυχαίο από αυτήν την άποψη που η Γαλλία είναι πρωταθλήτρια Ευρώπης στη γεννητικότητα. Με παρόμοιο τρόπο, στις σκανδιναβικές χώρες, οι πολιτικές υπέρ του παιδιού, υπέρ της απελευθέρωσης της γυναίκας κ.ο.κ συνέβαλαν αποφασιστικά στην υψηλή σχετικά γεννητικότητα.

Καταληκτικά: το δημογραφικό στην Ελλάδα θεωρείται συντηρητικό ζήτημα, δεν «πουλάει» κ.λπ. Και λοιπόν; Το ζητούμενο είναι να διαπιστώσουμε αν ένα πρόβλημα είναι σημαντικό και θα επηρεάσει το μέλλον της πατρίδας, αλλά και το δικό μας ή εκείνο των παιδιών μας! Όχι αν «πουλάει», αν είναι «δεξιό» κ.ο.κ.!

Q: Αν, όπως λέτε, το «δημογραφικό» έχει συντηρητικό πρόσημο, αυτό οφείλεται στο ότι έχει πολύ Συνέχεια

Πολύτεκνη Μάνα : Η καθημερινή ηρωίδα


 Του δασκάλου Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου

Για όλους η Μητέρα, νεαρή ή ηλικιωμένη, πλούσια ή φτωχή, μορφωμένη ή ολιγογράμματη, είναι πρόσωπο ιερό, γιατί στην αγάπη της εικονίζονται τα βαθύτερα συναισθήματα. Η Πολύτεκνη Μητέρα, διαθέτει αγάπη στον υπέρτατο βαθμό, γιατί βιώνει τη μητρότητα πολλαπλά, καλούμενη να μοιράσει συναισθήματα, φροντίδες, προσωπικό χρόνο, τη ζωή της ολόκληρη, θέτοντας εαυτόν σε δεύτερη μοίρα.
Επιβάλλεται απόδοση ευγνωμοσύνης σ΄αυτή που δίνει διαρκή, σκληρό αγώνα, σημαντικό για την ελληνική κοινωνία, στην οποία το κεντρικό πρόβλημα, γρήγορα όλοι θα το καταλάβουμε, το δημογραφικό, “σαπίζει” τις ρίζες του Συνέχεια

Πίσω από τους αριθμούς


Τα τελευταία χρόνια ήταν για την χώρα μας εξόχως προβληματικά. Η οικονομική κρίση και τα παρεπόμενα αυτής, είτε αυτά εκφράστηκαν με δυναμικότητα στον δρόμο, είτε με τραγικό τρόπο στην ουρά κάποιου ΟΑΕΔ έχουν μετατρέψει την καθημερινότητα των Ελλήνων σε έναν ανήφορο, τον οποίο δεν δείχνουν οι περισσότεροι διατεθειμένοι να ανέβουν. Μιλούσα μάλιστα με έναν φίλο δικηγόρο, ο οποίος μου ανέφερε ότι σύμφωνα με τις τελευταίες εμπειρίες του, πρέπει από τον καιρό της κρίσης να έχουν αυξηθεί στην χώρα μας δραματικά τα ποσοστά των διαζυγίων, κυρίως λόγω του οικονομικού στριμωξίματος. Δεν έχω κάποια πρόχειρη στατιστική για να το αποδείξω και ως εκ τούτου το αναφέρω απλά σαν άποψη. Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο και με τα ποσοστά των αυτοκτονιών, τα οποία έχουν επίσης αυξηθεί. Οι δε αυτοκτονίες για οικονομικούς λόγους, έχουν αυξηθεί κατά 400% τα τελευταία δύο χρόνια.

Ταυτόχρονα την εβδομάδα που πέρασε, είδε το φως της δημοσιότητας μια μελέτη η οποία επί της ουσίας μας λέει ότι στο δημογραφικό μέτωπο τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα από αυτά που γνωρίζαμε μέχρι σήμερα και ότι στις επόμενες δεκαετίες το πρόβλημα θα ενταθεί.

Η οικονομία και το δημογραφικό είναι άλλωστε στενά συνδεδεμένα. Η χαμηλή γονιμότητα τόσο της χώρας μας όσο και της υπόλοιπης Ευρώπης, μπορεί να εξασφαλίζει ένα καλύτερο βιοτικό επίπεδο για τις γενιές που πέρασαν, θέτει όμως σε κίνδυνο την ίδια την βάση της οικονομίας αλλά και την περίοδο της δικής τους σύνταξης, όταν κάποιοι άλλοι πρέπει να δουλεύουν για να μπορούν αυτοί να ζουν αξιοπρεπώς.

Μετά το 2010 ο αριθμός των ανθρώπων που εργάζονται στην Ευρώπη, δεν είναι αρκετός για να χρηματοδοτεί τους συνταξιούχους της γενιάς των παπούδων τους. Οι χώρες με γηρασμένο πληθυσμό βλέπουν ήδη την ύφεση των οικονομιών τους. Αυξημένοι πόροι θα πρέπει να χρησιμοποιηθούν για την ιατρική φροντίδα και τις συντάξεις μη παραγωγικών πλέον πολιτών.

Αυτό το πρόβλημα φυσικά δεν το αντιμετωπίζει μόνον η πατρίδα μας, αλλά το σύνολο της Ευρώπης. Απλά λόγω των εγγενών προβλημάτων της δικής μας οικονομίας, φαίνεται πιο γρήγορα και λιγότερο μεταβατικά.

Έναντι αυτού του πραγματικού προβλήματος οι λύσεις οι οποίες προτείνονται είναι μόνο δύο. Από την Συνέχεια

O Eρντογάν ζητά την γερμανική υπηκοότητα στους Τούρκους της Γερμανίας


Να δοθεί γερμανική υπηκοότητα στους Τούρκους που ζουν στη Γερμανία ζήτησε ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν μετά τη συνάντηση του με την Αγκελα Μέρκελ στο Βερολίνο.

« Επιθυμία μας είναι οι περίπου 3 εκατομμύρια υπήκοοι μας να μπορούν να Συνέχεια

Η ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΣΤΗ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗ


Ο πολεμος των τελευταίων Κυβερνήσεων κατά των πολυτέκνων έχει και μια άλλη τραγική διάσταση, που αναλύεται επαρκέστατα στην μελέτη που παραθέτουμε. Οι επιπτώσεις του δημογραφικού στην κοινωνία, στην οικονομία και στη γήρανση του πληθυσμού, σε συνδυασμό με την αυξανομένη υπογεννητικότητα, επιδρούν δυσμενώς στη διατήρηση ισχυρών Ενόπλων Δυνάμεων, δεδομένου ότι η ισχύς των λαμβάνει τη μορφή γινομένου προσωπικού, εξοπλισμού, εκπαίδευσης και ηθικού…

1. ΕΙΣΑΓΩΓΗ

α. Γενικά
Τα τελευταία χρόνια διαβάζομε στον τύπο, ακούομε από το ραδιόφωνο και βλέπομε στην τηλεόραση, σχετικά με την αύξηση ή τη μείωση του πληθυσμού στην Ελλάδα και στον κόσμο, απόψεις διάφορες, που πολλές φορές φαντάζουν αλληλοσυγκρουόμενες, οπωσδήποτε όμως ανησυχητικές. Συνέχεια