Το παρεξηγημένο θαύμα του DNA και ο θάνατος ενός δόγματος


Για δεκαετίες, μια γραμμική γονιδιοκεντρική νοοτροπία είχε δημιουργήσει μια πρόχειρη υπεραισιοδοξία η οποία έφτασε στο αποκορύφωμα της με την «χαρτογράφηση» του ανθρωπίνου γονιδιώματος και το πρώτο στάδιο ολοκλήρωσης του Human Genome Project το 2000, επίτευγμα που τότε είχε χαρακτηριστεί από κάποιους ως πολύ σημαντικότερο της κατάκτησης του φεγγαριού. 
 
Από τότε πολλά αλλάξαν: η γενομική δεν έφερε τα θαύματα που υποσχέθηκε ενώ νέες έρευνες γκρέμιζαν σταδιακά το άγαλμα του πρόωρα διακηρυγμένου γονιδιακού ντετερμινισμού. 
 
Κανείς δεν αμφισβητεί ότι η ανακάλυψη του DNA, των δομικών στοιχείων του γενετικού υλικού δηλαδή όπου περιέχεται η γενετική πληροφορία και της δομής του το 1953 από τους Watson, Crick και Wilkins ήταν από τις σημαντικότερες ανακαλύψεις στην ιστορία της επιστήμης. 
 
Δυστυχώς, η λειτουργία του DNA παρερμηνεύτηκε.
 
Και αυτό γιατί θεωρήθηκε ως μια παρτιτούρα, ένα πρωτόκολλο που ακολουθούνταν πιστά και κάθε σφάλμα του στην εκτέλεση του μπορούσε να οδηγήσει σε ασθένειες. 
 
Έτσι λοιπόν, αλλάζοντας τις γενετικές νότες, τα γονίδια, θεωρούσαμε ότι μπορούσαμε να επιδιορθώσουμε σφάλματα στην εκτέλεση, ακόμη και να βελτιώσουμε την αρχική παρτιτούρα προς όφελος μας, όπως επιδιώξαμε να κάνουμε και με τους γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς, γνωστούς στο ευρύτερο κοινό με τον όρο «μεταλλαγμένα». 
 
Δυστυχώς όμως (ή και ευτυχώς), τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Μπορεί να υπάρχουν «γενετικές παρτιτούρες» αλλά αυτές παίζονται από πολλές ορχήστρες με πολλούς  «μαέστρους» (κέντρα ελέγχου της έκφρασης των γονιδίων) και οι μαέστροι βλέπουν και τις αντιδράσεις του κοινού (περιβάλλοντος) και επηρεάζονται και από αυτές. Συνέχεια

Είμαι κεντροαριστερός


Ελεύθερη Λαική Αντιστασιακή Συσπείρωση

francesposter artofdemocracy 2

Είμαι κεντροαριστερός: δεν συνδικαλίζομαι, δεν απεργώ, δεν διαδηλώνω, δεν διαμαρτύρομαι. Περιμένω τα πράγματα να αλλάξουν από μόνα τους.

Είμαι κεντροαριστερός: αποστρέφομαι τον Μαρξ, την κομμουνιστική φρασεολογία και τα σύμβολά της. Οι όροι πάλη των τάξεων, πλουτοκρατία και ιμπεριαλισμός μου προκαλούν αηδία. Απο τον όρο κεντροαριστερά αποστρέφομαι το δεύτερο συνθετικό, την αριστερά. Είμαι κεντρώος αλλά βάζω και την αριστερά από δίπλα γιατί είναι trendy και προσπαθώ να αποσπάσω καμία ψήφο από τον ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ και τον ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Δείτε την αρχική δημοσίευση 183 επιπλέον λέξεις

Το… δόγμα του ΥΠΟΙΚ: «Μην αγγίζετε τους ζάπλουτους»


ΤΟ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΟ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ

Να συνεχίσει και να ολοκληρώσει ό,τι άρχισε το Μνημόνιο, επιχειρεί η νέα Επιτροπή Φορολογικής Μεταρρύθμισης που συγκρότησε ο Γιάννης Στουρνάρας και η οποία συνεδρίασε χθες υπό τον υφυπουργό Οικονομικών Γιώργος Μαυραγάνη.

Στη συνεδρίαση επιβεβαιώθηκε, σύμφωνα με πληροφορίες, ότι το νέο σύστημα φορολόγησης των εισοδημάτων θα αποτελεί προέκταση των αλλαγών που ισχύουν από φέτος και στόχος, παρότι τα μέτρα αυτά ελήφθησαν στο όνομα της έκτακτης δημοσιονομικής ανάγκης στην οποία έχει περιέλθει η χώρα και υπό την πίεση των δανειστών.

 Αντί δηλαδή από την «Επιτροπή Σοφών» για την αναμόρφωση του φορολογικού να κινηθεί σε μια κατεύθυνση εξορθολογισμού και άμβλυνσης των ακροτήτων που θεσπίστηκαν (κατάργηση αφορολογήτων και φοροαπαλλαγών, φόροι από το πρώτο ευρώ και με 40% από μόλις 2.000 ευρώ το μήνα Συνέχεια

«Γκουροποίηση»: Η νέα αρρώστια στην Εκκλησία μας και οι 7 «εκτροπές» του κ.Άνθιμου


Πριν ενημερωθείτε για τις 7 «εκτροπές» του κ.Άνθιμου, παρακαλούμε διαβάστε τις 3 παραγράφους που ακολουθούν. Νομίζουμε ότι είναι η αιτία του προβλήματος.


«Γκουροποίηση»: 
Η νέα αρρώστια στην Εκκλησία μας.

Όντας πιστά μέλη της Ορθόδοξης εκκλησίας μας, διαπιστώνουμε ένα άρρωστο φαινόμενο :
Υπάρχουν ΙΕΡΑΡΧΕΣ «κλειδωμένοι» μέσα στα γραφεία τους, που είναι αδύνατο να συναντηθείς μαζί τους (αν δεν έχεις κάποιο γνωστό, είναι πάντα «απασχολημένοι»), περιστοιχισμένοι από αυλοκόλακες, με μοναδική επαφή τους με την σύγχρονη κοινωνία τα κατευθυνόμενα ΜΜΕ (βραδινά δελτία ειδήσεων), να τοποθετούνται συχνά και επί μακρόν επί «παντός επιστητού» στο κυριακάτικο κήρυγμά τους (ουσιαστικά την μοναδική «επικοινωνία τους» -έστω κ ως μονόλογο- με τον πιστό λαό).

Ακόμη πιο νοσηρό είναι το φαινόμενο, ΟΙ ΠΙΣΤΟΙ, να αποφεύγουν να επισημάνουν στους Ιεράρχες τα λάθη τους. Έτσι οι επευφημίες των αυλοκολάκων στα μητροπολιτικά γραφεία υπερισχύουν και η σιωπή των πιστών ενισχύει τον εγωισμό και την οίηση των Ιεραρχών και τους κάνει να «ξεφεύγουν» ακόμη περισσότερο.

Δυστυχώς αυτό που συνέβαινε μέχρι σήμερα μόνον με τους Ιεράρχες, επεκτείνεται σε ένα πνεύμα «γκουροποίησης» όλων των ιερωμένων. Οι πιστοί υπάρχουν στην εκκλησία μόνο σε ρόλο «κομπάρσου», η υγιής σχέση πιστών-ιερωμένων γίνεται πλέον νοσηρή και ο εγωισμός και το «αλάθητο» των Ιεραρχών μεταδίδεται ως ιός πλέον και στους χαμηλόβαθμους ιερείς.  

Οι προσωπικές απόψεις συγκεκριμένων αρχιμανδριτών γίνονται πλέον ΔΟΓΜΑ και αναπαράγονται ως Συνέχεια