19η ΜΑΪΟΥ, ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ


Ξηρανθήτω ημίν ο λάρυγξ εάν επιλαθόμεθά σου ω Πάτριος Ποντία γη. (Λεωνίδας Ιασωνίδης)

Να ξεραίνεται η γούλα μ’ αν ανασπάλλω την πατρίδα μ’, τον Πόντον (Κώστας Π. Μαυρόπουλος)

Γενοκτονία των Ποντίων

Η γενοκτονία ως όρος καθιερώθηκε στη δίκη της Νυρεμβέργης, όταν καταδικάστηκε η ναζιστική ηγεσία για τα εγκλήματα πολέμου κατά των Εβραίων. Ως νομική έννοια διατυπώθηκε στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών και καθιερώθηκε στις 9/12/1948, με τη σύμβαση της Ρώμης για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Τρεις γενοκτονίες συντελέστηκαν τον 20ο αιώνα, των Αρμενίων, των Ελλήνων του Πόντου και των Εβραίων. Εξ’ αυτών οι δύο αναγνωρίστηκαν παγκοσμίως, άμεσα των Εβραίων και έμμεσα των Αρμενίων.

Με το τρίπτυχο «ένα κράτος, μια θρησκεία, ένας λαός», και έχοντας ως συμβουλάτορες Γερμανούς αξιωματικούς, οι Νεότουρκοι αρχικά και στη συνέχεια ο Μουσταφά Κεμάλ, σχεδίασαν και εκτέλεσαν τις δύο πρώτες γενοκτονίες. Το 1915 την γενοκτονία των Αρμενίων και από το 1916 έως το 1923 τη γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου. Με το πρόσχημα να μην ενωθούν οι Έλληνες του Πόντου με τις Ρωσικές δυνάμεις, που πολιορκούσαν τον Πόντο, εκτόπισαν τον πληθυσμό από τις παραλιακές περιοχές, στα μεσόγεια της χώρας. Μέσα στο καταχείμωνο, σε εξοντωτικές και χωρίς στοιχειώδη σίτιση και ανάπαυση πορείες, έχασαν τη ζωή τους πολλοί Έλληνες. Εκτός από τους θανάτους που προέκυψαν από τις ταλαιπωρίες υπήρξαν και πολλές περιπτώσεις φρικιαστικών θανάτων από άτακτους τσέτες υπό τα αδιάφορα βλέμματα των συνοδών χωροφυλάκων. Σε πολλές δε περιπτώσεις και με την βοήθεια τους. Και βέβαια δεν εξέλειπαν οι βιασμοί γυναικών, ακόμη και εγκύων, ανήλικων κοριτσιών αλλά ακόμη και ανήλικων αγοριών. Επίσης πολλοί Έλληνες πέθαναν στα τάγματα εργασίας καταπονημένοι από τις εξαντλητικές εργασίες. Έτσι με την εξόντωση του μισού πληθυσμού (353.000) και τον εκτοπισμό-ξεριζωμό του άλλου μισού, τον Αύγουστο του 1923 ο Μουσταφά Κεμάλ αναφώνησε θριαμβευτικά: «Επί Συνέχεια

Σύνταγμα 18 Οκτωβρίου 2012 – Η χούντα που έγινε κατοχή και η αγανάκτηση που μεταμορφώνεται σε εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα


Δυστυχώς η σημερινή διαδήλωση του ελληνικού λαού εναντίον της νέας κατοχής, σφραγίστηκε με τον απροδόκητο θάνατο ενός άνεργου συμπολίτη μας διαδηλωτή του ΠΑΜΕ.

Αν δεν είχε συμβεί αυτό το τραγικό γεγονός θα λέγαμε πως η σημερινή διαδήλωση έδειξε αφ ενός έναν λαό που σιγά – σιγά ξανασηκώνεται, ίσως πιό ώριμος και πιό συνειδητοποιημένος ώς προς τα ποιοτικά χαρακτηριστικά της μετάλλαξης της χούντας σε κατοχή.

Εμφανής ήταν επίσης η απουσία των κομμάτων της τρικομματικής κατοχικής κυβερνητικής κοινοπραξίας καθώς επίσης και της «αντισυστημικής» Χρυσής Αυγής η οποία μέχρι στιγμής δεν παρουσιάσθηκε σε καμία απο τις τελευταίες μαζικές διαδηλωσεις του ελληνικού λαού.

Κατά τα άλλα ο παλμός της διαδήλωσης ήταν ακόμα πιο δυνατός απο εκείνον της προηγούμενης, πράγμα που μας δίνει το δικαίωμα να προσδοκούμε σε μία γνήσια και πλήρη αφύπνιση του λαού και την αρχή ενός νέου εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα στα πρότυπα εκείνου της 3ης του Σεπτέμβρη του 1843.

Tο διαδίκτυο για την σημερινή συγκέντρωση: 

Νεκρός 67χρονος διαδηλωτής στο Σύνταγμα Συνέχεια