Ένας σύγχρονος Εβραίος «ΝεοΝαζί»


Σήμερα θα ασχοληθούμε με μια υπόθεση σπαρταριστή που δεν έχει μάλλον εμφανιστεί στην ελληνική δημοσιογραφία.

Όχι δεν είναι το διαζύγιο του Κωστόπουλου με την Μπαλατσινού, ούτε το ποιος είναι ο γκόμενος της Ελένης και ούτε κάποια από όλες τις αυτές τις κατινίστικες αηδίες που κυρίως κυρίες αρέσκονται να αναπαράγουν για να γεμίσουν με κάτι την ελλιπή τους προσωπική ζωή, αντικαθιστώντας την με τις ζωές των άλλων του γυάλινου κόσμου της σόουμπιζ.

Ο λόγος που δεν έχει εμφανιστεί το σημερινό μας θέμα είναι ότι προέρχεται από την Ουγγαρία, μια χώρα που τα ελληνικά μήντια αποφεύγουν όπως ο διάολος το λιβάνι (αλλά όχι τον Λιβάνη).

Ο νυν πρωθυπουργός της Βίκτωρ Ορμπάν πέταξε με τις κλωτσιές το ΔΝΤ έξω από τη χώρα του και φορολόγησε τις τράπεζες, κάτι το αδιανόητο για το σύγχρονο δόγμα του θεού ιδιώτη καπιταλιστή που ελέγχει το κράτος μέσω της παγκόσμιας οικονομίας, υπερεθνικών οργανισμών και πολυεθνικών εταιριών και απαγορεύει στο κράτος οποιοδήποτε έλεγχο πάνω στα εργαλεία της διεθνούς του εξουσίας.

Συνέχεια

Advertisements

Σύγχρονη τραγωδία “Μετρό εν Θεσσαλονίκη”


Όσο περνά ο καιρός γίνεται όλο και πιο σαφές ότι το έργο του Μετρό στη Θεσσαλονίκη θυμίζει αρχαιοελληνική τραγωδία. Αν ζούσε ο Ευριπίδης σήμερα στην πολύπαθη πόλη μας, όπως προκύπτει από την καθημερινή ταλαιπωρία των πολιτών και την κραυγαλέα αλήθεια για όλους μας που αναγνωρίζουμε πως επιβάλλονται τα συμφέροντα των κατεστημένων συστημικών δυνάμεων των πολιτικών κομμάτων και της τοπικής αυτοδιοίκησης, θα έγραφε την τραγωδία

“Μετρό εν Θεσσαλονίκη”.

Η αλήθεια αυτή μας υποχρεώνει να κοιτάξουμε πίσω σε προηγούμενες δεκαετίες και να αναγνωρίσουμε την απόλυτη πηγή της διαπλοκής. Των δήθεν συγκρούσεων και των στρατηγημάτων πολιτικών παραγόντων, δημοτικών αρχόντων και δικονομικών δικολαβισμών (καθυστέρηση απαλλοτριώσεων στο σταθμό Βούλγαρη, μπαζώματα ρεμάτων στη Νέα Ελβετία, περίεργες δικαστικές προσφυγές για το σταθμό Βενιζέλου) κάτω από το πρίσμα της σύγχρονης αδράνειας. Συνέχεια

Ένας Έλληνας στην παγκόσμια ελίτ των οινοποιών


Κατάγεται από μία από τις πιο φημισμένες αμπελοοινικές περιοχές της χώρας, τη Νάουσα, και εκπροσωπεί την 6η γενιά οινοπαραγωγών της οικογένειάς του, την Οινοποιία Δαλαμάρας.

Η είδηση όμως είναι αλλού. Ο 27χρονος Κωστής Δαλαμάρας συγκαταλέγεται στα 30 ανερχόμενα και υποσχόμενα ταλέντα στην παραγωγή οίνου παγκοσμίως, σύμφωνα με το αμερικανικό περιοδικό Wine & Spirits.

Για το γεγονός ο ίδιος φροντίζει να κρατά χαμηλό προφίλ. Όχι ότι δεν αισθάνεται μεγάλη τιμή για τη συγκεκριμένη διάκριση. Αντιθέτως. Απλώς είναι περισσότερο προσγειωμένος στον στόχο του, που δεν είναι άλλος από το να αποδείξει ότι άξιζε αυτήν τη διάκριση.

«Πρέπει να τους δικαιώσω. Να βγουν είκοσι χρόνια μετά να γράψουν και πάλι για τα ταλέντα που κάποτε ανακάλυψαν και εκείνη τη στιγμή θα έχουν διαπρέψει», αναφέρει χαρακτηριστικά. Συνέχεια

Η μεσαία τάξη τέλος


Η μεσαία τάξη τέλος: (Financial Times)

Η εμπειρία της μεσαίας τάξης ήταν ανέκαθεν η εξής. Ο άνθρωπος έχει την επαγγελματική του ταυτότητα. Είμαστε αυτό που κάνουμε. Επιλέγουμε επαγγέλματα που ταιριάζουν στον χαρακτήρα μας και στην συνέχεια αυτά τα επαγγέλματα διαμορφώνουν τον χαρακτήρα μας. Οι σχολαστικοί άνθρωποι γίνονται λογιστές και στην συνέχεια η λογιστική τους κάνει ακόμη πιο σχολαστικούς. Ειδικά οι άνδρες, πάντα καθορίζονταν εν μέρει μέσα από την δουλειά τους.

Αλλά αυτή η εποχή τελειώνει. Με την οικονομική κρίση και την τεχνολογική αλλαγή (τα ρομπότ καταλαμβάνουν τον πλανήτη), μειώνεται συνεχώς ο αριθμός όσων έχουν μια ικανοποιητική δουλειά ή μένουν στο ίδιο επάγγελμα για πάντα. Ο άνθρωπος σταματά να είναι η δουλειά του. Κι αυτό τον υποχρεώνει να βρει νέα ταυτότητα.

Έχω περάσει πολλά χρόνια κάνοντας ερασιτεχνικές έρευνες πάνω στην επαγγελματική ταυτότητα. Ένας δικηγόρος μου «απέσταξε» τα ουσιώδη χαρακτηριστικά του επαγγέλματός του: «Πρέπει να συνταχθείς με όποια πλευρά της υπόθεσης σε προσλαμβάνει, οπότε πρέπει να είσαι ανήθικος. Και πρέπει να είσαι επίσης πειστικός. Είναι το προφίλ του ψυχοπαθή».

Ένας πρώην δημοσιογράφος που πέρασε στις τραπεζικές επενδύσεις, μού έδωσε την δική του άποψη για τους τραπεζίτες: «Άνθρωποι που τους ενδιαφέρει το χρήμα, συνήθως γιατί μεγάλωσαν με την έλλειψή του».

Οι πολιτικοί απαξιώνονται, αλλά από την δική μου εμπειρία κρίνω ότι τείνουν να είναι φιλικοί και κοινωνικοί. Όταν κάποτε έπεσα τυχαία σε ένα δωμάτιο γεμάτο αριστερούς πολιτικούς από όλο τον κόσμο, πρόσεξα κάτι άλλο: Σχεδόν όλοι έδειχναν καλά. Είναι οι άνθρωποι που έχουν αρκετή αυτοπεποίθηση ώστε να μπαίνουν σε de facto διαγωνισμούς δημοτικότητας και να βλέπουν τα πρόσωπά τους μεγεθυμένα σε πόστερς.

Συνέχεια

Αναρχοκαπιταλισμός: Η νέα φεουδαρχία των αγορών


Του Πέτρου Αργυρίου (agriazwa.blogspot.com)

 

Και αν σας έλεγα ότι ο Αντώνης Σαμαράς, ο ακροδεξιός διώκτης των άκρων, είναι και αναρχικός;

Ότι ο αυτοανακηρυσσόμενος «Κεϋνσιανός» Γιάννης Στουρνάρας υπηρετεί ένα ασύμβατο μίγμα οικονομικού αναρχισμού και δημοσιονομικής πειθαρχίας;

Και όμως.

Οι πολιτικές που εφαρμόζονται στην Ελλάδα που ξεκίνησαν να εφαρμόζονται στις χώρες της Λατινικής Αμερικής μέσω πραξικοπημάτων έναντι δημοκρατικά εκλεγμένων αριστερών κυβερνήσεων μετά τη δεκαετία τη 1950 έχουν στο θεωρητικό τους πυρήνα την αναρχία.

Όχι την αναρχία που μπορείτε να φανταστείτε βασισμένη στον κοινωνικό αναρχισμό. Την αναρχία των αγορών, την ασυδοσία δηλαδή του μεγάλου κεφαλαίου.

Ο μεγάλος θεωρητικός του αναρχοκαπιταλισμού, γιατί περί αυτού ακριβώς πρόκειται, ο Milton Friedman, ο ιδρυτής της σχολής του Chicago, ξεκίνησε αυτή τη μεγάλη θεωρητική του σταυροφορία με οικονομική στήριξη από τον πιο ισχυρό λομπίστα της αγοράς ακινήτων της εποχής, τον Herbert Nelson (εδώ), ο οποίος έπρεπε σε ένα πολιτικό περιβάλλον που κάποιοι παρουσίαζαν ως Κεϋνσιανικό Λεβιάθαν με κεντρικό παρεμβατισμό και ελέγχους να απελευθερώσει την τιμή των ενοικίων για τους πελάτες του.

H αφετηρία των Friedman και  Stigler ήταν ιδανική καθώς το Πανεπιστήμιο του Σικάγο είχε ιδρυθεί από τον απόλυτο μεγιστάνα της εποχής, τον John D. Rockefeller, με τη δυναστεία του οποίου ο Friedman, όπως ήταν φυσικό ανέπτυξε σχέσεις.

Ήδη από το 1946 ο Friedman λειτούργησε ως προπαγανδιστής των λόμπυ, κάτι που αποκάλυψε η ξεχασμένη πλέον Συνέχεια

Στερνή σας γνώση να την είχατε έστω και τώρα


αἰέν ἀριστεύειν

Του Πέτρου Αργυρίου

(Φωτογραφία από τον Κόναν τον Καταστροφέα, τον πρώτο διευθύνων σύμβουλο του ΔΝΤ που ξεκίνησε την καριέρα του με τη διάσωση της Ατλαντίδας τότε που ακόμη οι λαοί αντιστέκονταν)

Το γνωστό παιχνιδάκι: η τρόικα απαιτεί, η ελληνική πολιτική ελίτ ενδίδει. Παλαιότερα με πλήρη συμμόρφωση στα αδιέξοδα, τώρα το παίζει και δύσκολη για λόγους εντυπώσεων στους   Έλληνες ιθαγενείς.

Τώρα, το 2013, μετά από μια τριετία καταστροφής τα μήντια ανακαλύπτουν ότι το ΔΝΤ είναι «υπερβολικό». Ότι ζητά ακόμη και κούρεμα των καταθέσεων. Ότι η τρόικα βυθίζει τη χώρα στο σκοτάδι και στο κρύο εξισώνοντας προς τα πάνω τις τιμές του πετρελαίου κίνησης και θέρμανσης και ζητώντας αύξηση στη φορολογία ρεύματος και φυσικού αερίου.

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.230 επιπλέον λέξεις

Financial Times για Τσοχατζόπουλο: «Οι υπερβολές του, είναι χαρακτηριστικά παράδειγμα για τα αίτια της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα»


Για την καταδίκη του Ακη Τσοχατζόπουλου γράφουν οι Financial Times, οι οποίοι επισημαίνουν πως η δίκη του πρώην υπουργού «συγκέντρωσε έντονα την δημόσια αγανάκτηση ως ένα παράδειγμα για τις υπερβολές της πολιτικής ελίτ, η οποία οδήγησε την χώρα σε οικονομική κρίση».

Σε δημοσίευμα τους, οι Financial Times αναφέρονται στην 20ετη ποινή φυλάκισης που επιβλήθηκε στον πάλαι ποτέ πανίσχυρο υπουργό Αμυνας και τονίζουν πως «ο 74χρονος Τσοχατζόπουλος ο οποίος επέβλεψε το μεγαλύτερο Συνέχεια