Ο πραγματικός νικητής των εκλογών, ο υποκριτής


Γράφει ο Δημήτρης Νατσιος
Δάσκαλος, Κιλκίς

Τώρα που τέλειωσε το πανηγύρι, το θέατρο σκιών, «η γιορτή της Δημοκρατίας» όπως λένε και οι συνήθεις κολοκυθολογούντες – οι πολιτικοί νάνοι και αρλεκίνοι – μπορούμε, συνοψίζοντας, να αναφερθούμε σ’ αυτό το ανθρωπολογικό είδος που «έλαμψε» όλη την προεκλογική περίοδο: τον υποκριτή.
Ελάχιστες φορές, δένοντας κόμπο την καρδιά μου, στάθηκα ν’ ακούσω, τις ουρανομήκεις ανοησίες και αερολογίες των υποψηφίων.

Αν προσθέταμε τις υποσχέσεις και τις ονειροφαντασίες τους, την επίδειξη ήθους και εντιμότητας, λαμβάνοντας υπ’ όψιν και το γεγονός ότι οι μισοί περίπου Ελληνες κατέβηκαν στον «στίβο», θα νόμιζε κανείς ότι ζούμε σε χώρα και κράτος πρότυπο της οικουμένης. Και αναρωτιέσαι περίλυπος πώς καταντήσαμε περίγελώς της… Αν όλοι αυτοί, και κυρίως οι παχύτεροι, εννοώ… πολιτικώς, πίστευαν αυτά που λένε και έπρατταν το ελάχιστο, θα ήμασταν κάτι σαν Ελβετία των Βαλκανίων. Ομως κάτω από την ευώδη κρούστα των λόγων κρύβεται το δυσώδες τέρας της υποκρισίας. Αφιερώνουμε λοιπόν, το παρόν άρθρο στον αληθινό νικητή των εκλογών: τον υποκριτή. (Μια παρατήρηση για τα αποτελέσματα. Πρώτευσαν στις ευρωεκλογές οι τηλεοπτικές επωνυμίες. «Αυτούς βλέπουν κάποιοι, αυτούς εμπιστεύονται». Ορθώς μας κανοναρχεί η λαϊκή μούσα: «Την τύχη του κάθε λαός την κάνει μοναχός του/ και ότι του φταίει η κούτρα του/ δεν του τα κάνει ο εχθρός του». Ολα τ’ άλλα είναι περιττές ακαιρολογίες…

Ο υποκριτής, λοιπόν:

Συνέχεια

Advertisements

Μπάλα και εξουσία: Από τον Μοάτσο στον Μαρινάκη


marinakisΠηγή: Διονύσης Ελευθεράτος – «Unfollow»

«Tελικά, ούτε δημοτικές εκλογές δεν γίνονται στον Πειραιά χωρίς να ανακατέψουν μέχρι αηδίας τον Ολυμπιακό και να πουλήσουν τόνους ολυμπιακοφροσύνης...» Το έλεγε προσφάτως σε ραδιοφωνική εκπομπή αριστερός οπαδός των «ερυθρόλευκων», σφόδρα ενοχλημένος με την υποψηφιότητα Μώραλη. Η παρατήρησή του είχε φυσικά ως αφορμή τη συγκρότηση «ολυμπιακής» παράταξης (κατά τα άλλα, -no politica»…), λάμβανε όμως υπόψη αρκετά ακόμη παρόμοια συμβάντα.

Ο Παναγιώτης Φασούλας, λόγου χάρη, ουδέποτε θα διατελούσε δήμαρχος Πειραιά εάν νωρίτερα δεν ήταν φημισμένος μπασκετμπολίστας του Ολυμπιακού. Το βράδυ της νίκης του, στις 15 Οκτωβρίου 2006, τα μεγάφωνα του εκλογικού του κέντρου παιάνιζαν τον υμνο της ομάδας, γεγονός που ώθησε τον ηττημένο, απερχόμενο Π. Αγραπίδη να σχολιάσει: «Μόνον ο Ολυμπιακός μας δεν χάνει ποτέ».

Στην προεκλογική περίοδο η πλευρά Αγραπίδη είχε επιστρατεύσει το σύνθημα «Όχι παοκτσής δήμαρχος στον Πειραιά». Επισήμως ο ίδιος ο -τότε- δήμαρχος παρουσίασε το ψηφοδέλτιο της παράταξης με ένα δηλητηριώδες σχόλιο: «Δεν περιλαμβάνει υποψήφιους που πολιτεύονται μια στην Αθήνα και μια στη Θεσσαλονίκη». Σαφές το καρφί. Μέχρι το 1993 ο Π. Φασούλας ήταν παίκτης του ΠΑΟΚ, αλλά και μέλος του δημοτικού συμβουλίου Θεσσαλονίκης.

Συνέχεια

Το στοίχημα της ελευθερίας του λόγου έχει χαθεί


Στη Νέα Εποχή η Τρομοκρατία, το Απόλυτο Κακό είναι επώνυμο, έχει ένα όνομα, αλλά πολλά επίθετα

Γράφει η Κίτσου Ντίνα

Οι άνθρωποι που στερούνται το προνόμιο να μιλούν και να ακούγονται, μετανάστες, πολιτικοί πρόσφυγες, γυναίκες, παιδιά, ψυχασθενείς, ηλικιωμένοι, εργάτες του Τρίτου Κόσμου, υποσιτιζόμενοι και περιθωριακοί, έχουν βιώσει από πρώτο χέρι πως εκεί όπου τελειώνουν τα λόγια, (ή δεν προφέρονται καν) αρχίζει η κατάχρηση της εξουσίας, είτε αυτή καλείται ρατσιστική βία, είτε τραμπουκισμός, είτε σεξουαλική κακοποίηση, συνεχίζει ο συγγραφέας, φέρνοντας μας κατά νου ένα είδος ανατριχιαστικού οργουελιανού διευθυντηρίου που επαναλαμβάνει το ίδιο πράγμα απευθυνόμενο στο υποσυνείδητο, επιχειρώντας να αποκλείσει κάθε νέα μορφή σκέψης, λόγου, αντίδρασης, δημιουργίας, έκφρασης.

Από τον Tζόζεφ Μακάρθι στους σύγχρονους βαρώνους του εγκλήματος: Βεβαίως, τα διάφορα συστήματα, όντας πανίσχυρα, διαθέτουν πληθώρα τρόπων για να επιβάλλουν με εύκομψο ή άκομψο τρόπο μια δικτατορία φωνών ή μονοφωνία, από το ξερίζωμα της γλώσσας ως το κάψιμο των βιβλίων, από τη λογοκρισία ως τον κεκαλυμένο αποκλεισμό και τον παραγκωνισμό, π.χ. να αγνοείται συστηματικά κάποιος, μέχρι την παραβίαση των πιό ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων και το έννομο κρατικό φακέλωμα, τις «μαύρες λίστες» και την απειλή της σωματικής ακεραιότητος ως και τον ίδιο τον θάνατο, ωμό και εν ψυχρώ ή συγκεκαλυμένο με την ανοχή ενός ολόκληρου συστήματος με σκοπό τον απόλυτο εξευτελισμό θεμελιωδών ανθρωπίνων αξιών, (όχι βεβαίως έργο θεών, αλλά αφρόνων που εκτελούν με χειρουργική ακρίβεια την αποστολή τους, σκοτεινώς βοηθούμενοι από ένα γερά δομημένο παρακράτος διεφθαρμένων, (γιατροί, αστυνομικοί, φύλακες, δημοσιογράφοι κ.λπ.).

Συνέχεια

Μαρκεζίνη για πρόεδρο θα προτείνει ο Τσίπρας; Θέλει το… μερίδιο της στην εξουσία, και η Αγγλία;


Στο γραφείο του στη βουλή το μεσημέρι της Παρασκευής δέχτηκε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας τον sir  Βασίλειο Μαρκεζίνη γράφει το ποντίκι.

Για το περιεχόμενο της συζήτησής τους δεν γνωρίζουμε κάτι συγκεκριμένο, καθώς καμία πλευρά δεν προχώρησε σε ανακοινώσεις. Όμως οι Τσίπρας και Μαρκεζίνης έχουν συναντηθεί πολλές φορές τα τελευταία 2 χρόνια. Συνέχεια

Η μομφή της κοινωνίας σε Σαμαρά και Τσίπρα


Ο Σαμαράς διαισθάνεται πως ο χρόνος έχει αρχίσει να μετράει αντίστροφα. Το τούνελ είναι σκοτεινό και κανένα φως δεν φαίνεται στην άκρη του. Το μόνο που φαίνεται είναι οι «αγριεμένοι» δανειστές που ζητούν «γη και ύδωρ» (κυριολεκτικά και μεταφορικά) στέλνοντας το μήνυμα πως αν η συγκυβέρνηση δεν κάνει τη δουλειά «της» ( για να ακριβολογούμε την δουλειά τους) τότε δεν αποκλείεται να τραβήξουν το χαλί και η συγκυβέρνηση να οδηγηθεί σε άτακτη κατάρρευση.

Από το βήμα της βουλής λοιπόν ο πρωθυπουργός απέφυγε επιμελώς να πει ή να δεσμευτεί για οτιδήποτε έχει να κάνει με τις πραγματικές αγωνίες της κοινωνίας. Συνέχισε την τακτική του «μ’ άλλα λόγια να αγαπιόμαστε» και προτίμησε να κάνει πλακίτσα με τον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ, μιλώντας για «γραμμή Τέξας» και άλλα φαιδρά.

Αλλά και από την άλλη πλευρά, ο Αλέξης Τσίπρας πιστεύει πως η λύση στο πρόβλημα της χώρας είναι η επιστροφή στο παρελθόν και όχι η φυγή στο μέλλον. Η ρητορική του μοιάζει λες και δεν πέρασε μια μέρα από τα τέλη της δεκαετίας του 70. Δεν θα μου έκανε ιδιαίτερη έκπληξη αν μάθαινα πως ο Συνέχεια

Η Μεγάλη Ληστεία της Ελλάδας 1981-2011


Είναι μία βροχερή Τετάρτη του Φεβρουαρίου 1981. Το βράδυ, σε μια ψαροταβέρνα του Χαλανδρίου, στον δρόμο προς Χολαργό, κοντά στο σπίτι του Χαρίλαου Φλωράκη, Γενικού Γραμματέα τότε του ΚΚΕ, συνευρίσκονται οι Ανδρέας Παπανδρέου, αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, Άκης Τσοχατζόπουλος, Γεράσιμος Αρσένης, Κωστής Βαΐτσος, Βάσω Παπανδρέου, Μένιος Κουτσόγιωργας και ο μετέπειτα δήμαρχος Χαλανδρίου Νίκος Πέρκιζας. Ο Ανδρέας Παπανδρέου είναι σίγουρος για την εκλογική νίκη του «Κινήματος» στις εκλογές του Οκτωβρίου και η συζήτηση είναι πού θα βρεθούν τα απαραίτητα κεφάλαια για να μοιραστούν στις ορδές των «μη προνομιούχων» που ανυπόμονοι περιμένουν την ώρα της μεγάλης εισβολής. (Διαβάστε το όλο. Θα αυξηθεί κατακόρυφα η οργή σας και δεν θα πιστεύετε τις αποκαλύψεις οι οποίες λόγω του έγκριτου δημοσιογράφου είναι όλες τεκμηριωμένες).

«Πρόεδρε, δεν υπάρχει πρόβλημα», λέει ο Γεράσιμος Αρσένης, μετέπειτα «τσάρος της οικονομίας», στον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ. «Το διεθνές σύστημα», επιμένει, «έχει μεγάλη ρευστότητα και θα βρούμε αρκετό χρήμα να φέρουμε στην Ελλάδα. Εξάλλου, τα επιτόκια είναι χαμηλά, όπως και το ελληνικό δημόσιο χρέος. Υπάρχουν έτσι περιθώρια να αντιμετωπίσουμε και αιτήματα για παροχές, αλλά και μία πιθανή φυγή κεφαλαίων στις ξένες τράπεζες από βιομηχάνους και μεγαλοεισαγωγείς…».

«Δηλαδή λεφτά υπάρχουν, Μάκη», τονίζει ευχαριστημένος ο Ανδρέας Παπανδρέου. «Θα μπορέσουμε έτσι να δείξουμε στον λαό ότι μοιράζουμε χρήμα. Ποιος ποτέ θα μάθει ότι αυτό είναι δανεικό… Θα λέμε σε όλους τους τόνους ότι είναι το χρήμα του κατεστημένου, που τώρα ανήκει στους Έλληνες…», προσθέτει ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και δείχνει να απολαμβάνει το ουίσκι που πίνει.

«Οι γιαπωνέζικες τράπεζες ψοφάνε να δανείζουν χρήμα στην Ευρώπη, κύριε πρόεδρε», λέει στον Ανδρέα Παπανδρέου ο Κωστής Βαΐτσος, που είχε διεθνή εμπειρία από τη συμβουλευτική θητεία του σε χώρα της Λατινικής Αμερικής. Γνώριζε επίσης ο ίδιος – όπως και ο Ανδρέας Παπανδρέου – ότιστην διεθνή κεφαλαιαγορά κυκλοφορούσε και άφθονο μαύρο αραβικό χρήμα σε πετροδολάρια, που άλλο που δεν ήθελε να τοποθετηθεί σε χώρες όπως η Ελλάδα. Το χρήμα αυτό ήταν καλοδεχούμενο από τον Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος ήθελε να το χρησιμοποιήσει για να εξαγοράσει στην κυριολεξία ψήφους και οπαδούς, ώστε να μονιμοποιήσει την παραμονή του στην εξουσία. Αυτό ήταν το μεγάλο όραμά του και, για να το αναλύσει κανείς, απαιτούνται πολλές σελίδες.

Με απλά λόγια, λέμε ότι, όταν το 1974 ο Ανδρέας Παπανδρέου ίδρυσε το ΠΑΣΟΚ, δύο πράγματα τον ενδιέφεραν: Συνέχεια

Το στημένο παιχνίδι της παγκόσμιας εξουσίας


σχόλιο MySatelite: Δείτε επίσης το παρακάτω

 Ο φουτουριστής Jacque Fresco και το Venus Project — άλλο ένα επιχείρημα για μια Νέα Τάξη Πραγμάτων που γεννιέται απο την οικονομική, διατροφική και σωματική τρομοκρατία των κυβερνώντων μέσω τραπεζών, χρέους, καρτέλ και πολέμων;

Διαβάστε την άλλη πλευρά του Venus Project εδώ

ΑΥΤΟΣ (?) ΕΙΝΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΑΣ…

«Σ έναν πραγματικά ελεύθερο κόσμο δεν χρειάζεται να σου θυμίζει κάποιος ότι είσαι ελεύθερος». Jacque Fresco

Ο κόσμος μας δεν είναι ένας κόσμος ελεύθερος…

…οι άνθρωποι δεν είναι ελεύθεροι…

…οι σύγχρονες κοινωνίες μας είναι απόλυτα ελεγχόμενες, εξαρτημένες και καθοδηγούμενες…

…όχι από κάποιους φυσικούς…αλλά από ανθρώπινους παράγοντες…

Τους τελευταίους αιώνες τις κοινωνίες μας τις ελέγχουν και τις κατευθύνουν τα στενά προσωπικά συμφέροντα και οι διεστραμμένες φιλοδοξίες μιας μικρής ελίτ, οικογενειών για την ακρίβεια, που κυριαρχούν παραδοσιακά σε ολόκληρη τη γη, έχοντας στην κατοχή τους όλα τα αναγκαία αγαθά, τους πόρους και τις υπηρεσίες που οι άνθρωποι έχουν άμεση ανάγκη για την επιβίωσή τους…

…έχοντας στην κατοχή τους όλα τα μέσα ενημέρωσης και χειραγώγησης των ανθρώπων…

…πάνω απ όλα, διαχειρίζονται και ελέγχουν το οικονομικό μοντέλο από το οποίο εξαρτιέται ολόκληρη η Συνέχεια