To αυταρχικό κράτος του «έτσι θέλω»


Πολύς λόγος γίνεται τις τελευταίες ημέρες για τη Δημοκρατία, χωρίς όμως να δίνεται η πρέπουσα σημασία στην πιο θεμελιώδη «αρχή» της, που είναι η λειτουργία του κράτους και των θεσμών.

Θα ξεκινήσω από ένα φρέσκο παράδειγμα, που αφορά τη νομοθετική απόπειρα να εμποδιστεί η έξοδος της ΒΙΟΧΑΛΚΟ από το Χρηματιστήριο, με μια καθαρά «φωτογραφική» τροπολογία, που εκπονήθηκε και κατατέθηκε στη Βουλή ΜΕΤΑ την ανακοίνωση των προθέσεων του εισηγμένου ομίλου.

Παρότι στο Χρηματιστήριο έγιναν νόμιμα εγκλήματα κατά των μικροεπενδυτών από εταιρίες που βγήκαν με το «έτσι θέλω», καμία αλλαγή νομοθεσίας δεν έγινε έγκαιρα για να τις μπλοκάρει. Στην περίπτωση της ΒΙΟΧΑΛΚΟ η εξέλιξη ήταν… αστραπιαία, και ουσιαστικά επιχειρεί να επαναφέρει ένα καθεστώς που καταργήθηκε με… πρόσφατη διάταξη νόμου! Γιατί; Προφανώς για πολιτικούς λόγους. Διότι η έξοδος της ΒΙΟΧΑΛΚΟ από το Χ.Α. και η αλλαγή έδρας «βλάπτουν» το success story και τα στενά πολιτικά συμφέροντα της κυβέρνησης.

Όταν όμως μια κυβέρνηση αλλάζει νόμους προκειμένου να εξυπηρετήσει εξόφθαλμα το στενό πολιτικό της συμφέρον, τότε μάλλον δεν λειτουργούν σωστά οι θεσμοί. Όπως συνέβη και επί κυβερνήσεως Κώστα Καραμανλή όταν ο υπεύθυνος Υπουργός Οικονομίας Γιώργος Αλογοσκούφης κατέβασε ειδική νομοθεσία (γνωρίζοντας ότι θα καταρριφθεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση) μόνο και μόνο για να εμποδίσει τη MIG να αποκτήσει μεγάλο ποσοστό στον τότε κρατικό ΟΤΕ.

Ας αφήσουμε όμως αυτά τα παραδείγματα, που είναι ίσως ολίγον «ελιτίστικα», κι ας περάσουμε σε πιο «λαϊκά θέματα».

Το ίδιο το κράτος που καλεί τους πολίτες να είναι αξιόπιστοι και νομοταγείς δεν διστάζει να συμπεριφερθεί «ετσιθελικά» παραβαίνοντας τις υποχρεώσεις του όποτε θέλει.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα τα ανεξόφλητα υπόλοιπα στους προμηθευτές, αλλά και τα «κουρέματα» που Συνέχεια