Αδικία


Διαβάζω για το πέναλτι που δεν έδωσε ο διαιτητής στον Αστέρα Τρίπολης, στον τελικό του Κυπέλλου με τον Ολυμπιακό. Χόρτασε το μάτι μου να διαβάζει για την «αδικία».

Έχω ξαναγράψει πως δεν ξέρω ποιοι είναι αυτοί που πάνε στα γήπεδα και ασχολούνται ακόμα με το ποδόσφαιρο στην χρεοκοπημένη Ελλάδα του 2013.

Εκείνο, όμως, που δεν θα καταλάβω ποτέ είναι πώς γίνεται να ζητάς Δικαιοσύνη στο γήπεδο, όταν δεν ζητάς Δικαιοσύνη στην κοινωνία.

Βέβαια, οι περισσότεροι δεν ζητούν Δικαιοσύνη στο γήπεδο. Ζητούν να νικήσει η ομάδα τους ακόμα και Συνέχεια

»Ο μπαμπάς μου αυτοκτόνησε»- ένα άρθρο γροθιά στο στομάχι της κοινωνίας μας.


Η δασκάλα μας σήμερα, μας ρώτησε πως περάσαμε το καλοκαίρι και όλα τα παιδιά είχαν να της πουν πολύ ωραία πράγματα από τα μέρη που πήγανε διακοπές εφέτος, εκτός από κάνα δυο, που οι γονείς τους δεν είχαν λεφτά και δεν πήγαν διακοπές αλλά μείναν  εδώ και πήγαιναν  για μπάνιο με τα πούλμαν του Χαλουλού, με τα οποία πηγαίνει και η γιαγιά μου, όχι για να κάνει μπάνιο αλλά για να κάνει  αμμόλουτρα, να της περάσει η μέση της που την πονάει.

Εμένα όμως η δασκάλα, όταν ήρθε η σειρά μου δεν με ρώτησε γιατί ξέρει, όπως το ξέρουν  όλοι στη γειτονιά  μου, στου Γκύζη, ότι ο μπαμπάς μου έπεσε το καλοκαίρι από την ταράτσα της πολυκατοικίας μας και έφυγε πολύ-πολύ μακριά. Πολύ πιο μακριά από εκεί που μπορούν να φτάσουν τα πούλμαν του Χαλουλού ή όποια άλλα πούλμαν. Αν όμως με ρωτούσε θα είχα να της πω ένα σωρό πράγματα, γιατί πριν να φύγει ο μπαμπάς μου, μας είχαν κόψει το ρεύμα και η μαμά μαγείρευε, τάχα  μου, στο πετρογκάζι κάτι φαγητά  που τα έφερνε κρυφά από την εκκλησία.

Όμως ο χαζούλιακας ο αδερφός μου, που είναι μικρός ακόμα και δεν καταλαβαίνει τι σημαίνει  να ζητάς ελεημοσύνη, της είπε μια μέρα: » γιατί μαμά μαγειρεύεις ξανά το φαγητό, αφού είναι μαγειρεμένο;;»  Και Συνέχεια