Όταν οι άντρες έχουν τις μπάλες στο πάνω κεφάλι τους (Η απάντηση του Πέτρου Αργυρίου στο φανατικό παραλήρημα του Νίκου Μπογιόπουλου για τη μπάλα)


Ο Νίκος ο Μπογιόπουλος είναι από τους λίγους δημοσιογράφους που εκτιμώ.
Ποτέ του δεν έκρυψε ότι είναι στρατευμένος κομμουνιστής.

Ούτε ότι είναι στρατευμένος ποδοσφαιρόκαυλος.

Δικαίωμά του.

Αυτό που δεν αποτελεί δικαίωμα του είναι να επιχειρεί μεθοδευμένα να επιβάλει λογικές προληπτικής λογοκρισίας σε όσους δυσφορούν με την ποδοσφαιρομανία- κυρίως όταν είναι ο ίδιος που στο πεδίο της πολιτικής είναι δριμύτατος πολέμιος της προληπτικής λογοκρισίας.

Αυτό που δεν αποτελεί δικαίωμά του είναι να δικαιολογεί το φασισμό του ποδοσφαίρου- κυρίως όταν ο ίδιος είναι πολέμιος του φασισμού στο πολιτικό πεδίο.

Στο άρθρο του στον enikos.gr στις 25/06/2014 με τον “εμπνευσμένο” τίτλο “Γκόοοολ” (με πόσα οοοο γράφονται αυτές οι λέξεις-επιφωνήματα πλέον Νίκο;), ο Μπογιόπουλος κάνει ακόμη περισσότερα από αυτά που στις πρώτες γραμμές αυτού του άρθρου του προσάπτονται. Ο Μπογιόπουλος κάνει μια φασίζουσα προπαγάνδα υπέρ του ποδοσφαίρου, απομονώνοντας το από όλα τα εκφυλιστικά φαινόμενα διαφθοράς, βίας, ξεπλύματος χρημάτων, πολιτικών εκβιασμών και χειραγώγησης μαζών που το συνοδεύουν, καταγγέλλοντας μεν τα φαινόμενα αλλά απαλλάσσοντας από κάθε κατηγορία το έδαφος πάνω στα οποία αυτά αναπτύσσονται: τα ποδοσφαιρικά γήπεδα.

Συνέχεια

ΤΗΝ ΔΙΕΓΡΑΨΕ ΤΗΝ Π@Π@ΡΙΑ Ο ΑΓΓΕΛΟΣ ΑΦΟΥ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΜΕ ΤΙ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΠΕΙ… ΕΜΕΙΣ ΦΤΑΙΓΑΜΕ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΕΜΕ…


Ο πρώην διεθνής παίκτης Άγγελος Χαριστέας επιτέθηκε με σφοδρότητα σε όσους ασκούν κριτική στην Εθνική ομάδα μετά την ήττα από την Κολομβία, γράφοντας στο twitter του:

Συνέχεια

Πολιτικός εκτσογλανισμός απέναντι στην ανθρώπινη ζωή: Καταγγελία


Στην εποχή που ζούμε με την κάθετη υποβάθμιση σε όλα τα επίπεδα ζωής αναρωτιέμαι με αυτά που ακούω στην καθημερινή ειδησεογραφία αν οι κυβερνώντες αντιλαμβάνονται το μέγεθος της καταστροφής που έχουν διαπράξει. Και αν το αντιλαμβάνονται τους νοιάζει; Αυτό δεν μπορώ να το πω. Αυτό που μάλλον συμβαίνει είναι ότι νοιάζονται για το πως θα ολοκληρώσουν την καταστροφή. Νοιάζονται για το τι θα γίνει στις εκλογές του Μαΐου, νοιάζονται για το κατρακύλισμα στις δημοσκοπήσεις, νοιάζονται για το αύριο των δανειστών και το αύριο το δικό τους.

Χθες λοιπόν βρέθηκε στα επείγοντα ενός δημόσιου νοσοκομείου ένας πολύ δικός μου άνθρωπος. Έκανε κάποιες εξετάσεις τις οποίες εξετάσεις όμως δεν υπήρχε γιατρός από ένα σημείο και μετά να τις αξιολογήσει για να βγάλει κάποια γνωμάτευση και να κρίνει αν είναι σοβαρό ή όχι το περιστατικό για να το αντιμετωπίσει. Δεν υπήρχε γιατρός στα ΕΠΕΙΓΟΝΤΑ. Δεν υπήρχε γιατρός στο νοσοκομείο να αντιμετωπίσει το περιστατικό και αντ’ αυτού μπήκε σε θάλαμο βραχείας νοσηλείας μήπως και συνεβαινε κάτι έκτακτο. Αυτό το συμβάν συμβαίνει κάθε μέρα στα νοσοκομεία όλης της χώρας. Άνθρωποι χάνουν από την ζωή τους ανθρώπους τους, τους γονείς τους, τα αδέρφια τους, τους συντρόφους τους στον βωμό ποιανού; Χάνονται ΖΩΕΣ την ίδια στιγμή που το κυβερνητικό επίτελείο ασχολείται επικοινωνιακά με τον αν ο κύριος Τσίπρας είναι άθεος ή αν έχει συμπαθούντες την τρομοκρατία στο κόμμα του. Αυτό λέγεται πολιτική αλητεία και πολιτικός εκτσογλανισμός (μια έκφραση του «κυρίου» Βενιζέλου). Εσείς κύριοι της κυβέρνησης έχετε ιδέα τι παέι να πει ανθρώπινη ζωή; Έχετε ιδέα τι πάει να πει απώλεια ενός δικού σου ανθρώπου; Συνέχεια

Ιστορικά διδάγματα εθνικής επιβίωσης και αλληλεγγύης


Πώς επιβιώνει ο Ελληνισμός σε δύσκολες περιόδους; Από που αντλούν οι Έλληνες διδάγματα κοινωνικής αλληλεγγύης σε εποχές κρίσης ή υποδούλωσης; Ποια η πολιτιστική, εκπαιδευτική και φιλανθρωπική δράση της Ορθόδοξης Εκκλησίας κατά τη διάρκεια των αιώνων; Αυτά και πολλά άλλα ερωτήματα απαντήθηκαν από εκλεκτούς επιστήμονες κατά το Β΄ Διεθνές Επιστημονικό Συνέδριο της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, το οποίο πραγματοποιήθηκε στο Διορθόδοξο Κέντρο της Μονής Πεντέλης, στις 22 και 23 Νοεμβρίου. Εντάσσεται στη σειρά δέκα Συνεδρίων που ανέλαβε να οργανώσει η Ειδική Συνοδική Επιτροπή Πολιτιστικής Ταυτότητος, ένα κάθε χρόνο, ώστε το δέκατο να συμπέσει με τα 200 χρόνια από τη Μεγάλη Ελληνική Επανάσταση (1821-2021).

Συνέχεια

Η ζωή του Τόλκιν γίνεται ταινία


Μπορεί η Warner να είναι το στούντιο που τόλμησε το πείραμα της δύσκολα κινηματογραφήσιμης επικής φαντασίας του Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν, με αποτέλεσμα ένα υπερεπιτυχημένο φραντσάιζ και χορό δολαρίων στα ταμεία της εταιρείας, αλλά η Fox Searchlight είναι αυτή που αποφάσισε να περιγράψει την ιδιοφυία του συγγραφέα πίσω από το σύμπαν του «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών» και του «Χόμπιτ», σε μια βιογραφική ταινία αφιερωμένη στον Τόλκιν. Το στούντιο προσέλαβε τον Ντέιβιντ Γκλίσον για το σενάριο με το λιτό (προσωρινό;) τίτλο «Tolkien», ενώ ο Πίτερ Σέρνιν αναλαμβάνει την παραγωγή.

Συνέχεια

Ο Άντωνης και ο Άδωνις ….ήτανε μαζί στην ΠΟΛΑΝ


( Άντωνης λέξη δάνειο ….προς την Αραμαϊκή; )

Ο Άδωνις: «….Ως φοιτητής είχε ενταχθεί στη νεολαιίστικη φοιτητική παράταξη «ΔΑΠ-ΝΔΦΚ» του κόμματος «Νέα Δημοκρατία», από την οποία αποχώρησε ακολουθώντας τον Αντώνη Σαμαρά στην «Πολιτική Άνοιξη».

«….έγινε συνιδρυτής, μαζί με τον τέκτονα-επιφανή μασώνο [2] Ραδάμανθυ Αναστασάκη και ίδρυσαν τις εφημερίδες «Ελληνική Αγωγή» και «Ιδεοθέατρο»,…»

«….ο παππούς του Σπύρος Βλασόπουλος, αρχισυντάκτης της εφημερίδας «Η Πρωϊα», ευνοήθηκε από μια αγοραπωλησία. Εκείνη την εποχή η Ενωση Συντακτών Αθήνας αγόρασε μια μεγάλη έκταση στην Εκάλη και τα οικόπεδα πουλήθηκαν σε μέλη της ΕΣΗΕΑ….»
///////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

ΠΕΡΙΣΣΌΤΕΡΑ ΣΕ:

Live-Pedia.gr
Γεωργιάδης Άδωνις-Σπυρίδων

Ο Άδωνις-Σπύρος Γεωργιάδης, φιλόλογος-ιστορικός, συγγραφέας, εκδότης, τηλεοπτικός πωλητής βιβλίων και πολιτικός που διατέλεσε υφυπουργός, γεννήθηκε στις 6 Νοεμβρίου 1972 και κατοικεί, στην Εκάλη Αττικής. Είναι παντρεμένος δύο φορές, το 1999 με την Μαρία Φρονιμίδου, με την οποία χώρισαν το 2001, ενώ το 2003 γνώρισε την μαέστρο και συνθέτη κλασικής μουσικής Ευγενία Καραγιαννίδου, πρώην σύζυγο του ζωγράφου Θεόδωρου Μανωλίδη, με την οποία επισημοποίησαν  τη σχέση τους στις 22 Ιουνίου 2009 στον ναό του Αγίου Κωνσταντίνου της Γλυφάδας και έχουν αποκτήσει το 2005, τον Αθανάσιο-Περσέα.
Γονείς του ήταν ο εκδότης Αθανάσιος Γεωργιάδης, που πέθανε από ανακοπή καρδιάς στις 5 Μαρτίου 1990, με καταγωγή από το Αμύνταιο Φλώρινας και η Παρασκευή Βλασσοπούλου, δευτερότοκη κόρη του Σπύρου Βλασσόπουλου, δημοσιογράφου και αρχισυντάκτη τη εφημερίδας «Η Πρωία», γραμματέας του τότε βουλευτή Παύλου Βαρδινογιάννη και στη συνέχεια υπάλληλος του Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού, [Ε.Ο.Τ.], μέχρι τη συνταξιοδότησή της. Είναι ο τριτότοκος γιος της οικογένειας και έχει δύο ακόμη αδέλφια, τον πρωτότοκο Λεωνίδα και τον Αλέξανδρο.
Μετά το θάνατο του πατέρα του είναι συνιδιοκτήτης και ανέλαβε Διευθυντής των εκδόσεων «Γεωργιάδη-Βιβλιοθήκη των Ελλήνων», ενώ έγινε συνιδρυτής, μαζί με τον τέκτονα-επιφανή μασώνο Ραδάμανθυ Αναστασάκη και ίδρυσαν τις εφημερίδες «Ελληνική Αγωγή» και «Ιδεοθέατρο», όμως το 1993 διέλυσαν τη συνεργασία τους. Το 1994, ίδρυσε το Κέντρο Ελευθέρων Σπουδών «Ελληνική Αγωγή» με σκοπό τη διδασκαλία και την εκμάθηση της αρχαίας ελληνικής γλώσσης, σε παιδιά και σε ενήλικες και το 1995, καθώς είχε διατηρήσει την ιδιοκτησία της τριμηνιαίας εφημερίδος «Ελληνική Αγωγή», την οποία το 2001 μετέτρεψε σε περιοδικό, ενώ εξέδωσε και το περιοδικό «Ελλήνων Ιστορία».

Συνέχεια

«Ό,τι έμαθα στη ζωή περί τιμής και καθήκοντος, μου τα δίδαξε το ποδόσφαιρο»!


211113932_0.jpg?itok=LGTpCh9T

Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου προκρίθηκε στο παγκόσμιο κύπελλο της Βραζιλίας. «Ας κρατήσουν οι χοροί», λοιπόν!

Κατά τη διάρκεια των χορών, πάντως, χρήσιμο είναι να διακρίνουμε πότε εκείνα τα περί «ελληνικής ψυχής» είναι συγγνωστά, καθώς αποτυπώνουν τον οίστρο μιας χαράς ανόθευτης από ιδιοτέλεια, και πότε είναι ασύγγνωστα. Τουτέστιν (και αυτό δεν έχει σχέση με τα παιδιά της εθνικής) πότε οι φορείς της «ελληνοψυχίας» σερφάρουν πάνω στο λαοφιλές παιχνίδι κάνοντας πάσες στον εθνικισμό. Αλλά ο εθνικισμός των «ελληνόψυχων» είναι τόσο γελοίος που όπως βρίσκει την «ψυχή» του όταν βάζει γκολ ο Μήτρογλου, έτσι προφανώς και τη χάνει την «ψυχή» του όταν ο Νικοπολίδης τρώει 4 από την εθνική της Τουρκίας ή όταν Καρνέζης τρώει 3 από την εθνική της Βοσνίας… Άλλο πράγμα, λοιπόν, αυτό που έλεγε χτες ο Σαλπιγγίδης στον Νίκο Χατζηνικολάου στον «Real», μιλώντας για την «ελληνική ψυχή», κι άλλο πράγμα τα διαγγέλματα περί «ελληνικής ψυχής» των… ελβετόψυχων της «λίστας Λαγκάρντ». Ο μεν Σαλπιγγίδης είπε με άλλους όρους αυτό που έλεγε ο Καμύ: «Ο,τι έχω διδαχτεί στη ζωή περί τιμής και καθήκοντος μου τα δίδαξε τα ποδόσφαιρο». Οι δε «ελληνόψυχοι – ελβετόψυχοι» το μόνο καθήκον που αντιλαμβάνονται είναι να πετύχουν υψηλή τιμή όταν παζαρεύουν να πουλήσουν την ψυχή τους στον Διάβολο.   

Κατά τη διάρκεια των χορών, σε αυτό το διατεταγμένο «μεθύσι της γενικής συναδέλφωσης» και πίσω από τις στερεότυπες διακηρύξεις «να είμαστε όλοι ενωμένοι» – που προέρχονται από όσους εννοούν ως «ενότητα» την υποταγή και από όσους μας θέλουν μονίμως χωρισμένους και ξεμοναχιασμένους – ας διακρίνουμε και τους γνωστούς πολιτευτάκηδες! Αυτούς που επί χρόνια μας κατηγορούσαν ότι οι σημαίες και οι εθνικοί ύμνοι είναι τα αξεσουάρ μιας παρωχημένης εποχής. Έτσι έλεγαν. Ότι όλα αυτά δεν αντέχουν στον «εκσυγχρονισμό» της παγκοσμιοποίησης, στα σαλόνια της ΕΕ, και στο «διεθνιστικό» κοσμοπολιτισμό της τάξης τους. Έτσι έλεγαν. Πόσο αστείοι φαντάζουν τώρα. Δείτε πώς πασχίζουν να βρουν μια θεσούλα στα γαλανόλευκα τηλεπαράθυρα. Αλλά και πάλι – οι δυστυχείς – να μην μπορούν να κρύψουν την ασέβειά τους προς τις σημαίες και τους ύμνους των άλλων. Και μαζί το πόσο ξένοι είναι προς τον πραγματικό διεθνισμό.

«Ας κρατήσουν οι χοροί». Αλλά έχοντας επίγνωση ποια είναι η κατάσταση στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο, στην πολιτική για το ποδόσφαιρο και στην ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής. Αυτή, η πραγματική κατάσταση, καθιστά την πορεία της εθνικής στη Βραζιλία, ακόμα μεγαλύτερη επιτυχία. Η κατάσταση – η πραγματική κατάσταση – του ελληνικού ποδοσφαίρου αποδεικνύει ότι τα 23 παιδιά που θα βρεθούν εκεί, μαζί με τον προπονητή τους, τιμούν την ποδοσφαιρική Ελλάδα επειδή ακριβώς αυτό που πέτυχαν δεν έχει καμία σχέση με την ποδοσφαιρική Ελλάδα. Κατά τη διάρκεια των χορών, ας μην ξεχνάμε λοιπόν, ότι η πραγματικότητα του ελληνικού ποδοσφαίρου είναι εντελώς διαφορετική από την «ονειρεμένη» πραγματικότητα που μας επιφύλαξε η εθνική ομάδα. Η αλήθεια βρίσκεται αλλού: Στα γήπεδα – χωράφια με τις άδειες κερκίδες. Στις άθλιες υποδομές. Στο καθεστώς της πλειοψηφίας των ΠΑΕ να είναι υπερχρεωμένες και επιχορηγούμενες με λεφτά ενός λαού που πληρώνει για τους «Ψωμιάδηδες» την ώρα που τα παιδιά του δεν έχουν μισή αλάνα να παίξουν μπάλα. Στις καριέρες που χτίζονται πάνω σε συμπεριφορές ή σε θεωρίες «παράγκας». Στη μετατροπή του ποδοσφαίρου σε πολιορκητικό κριό για τα συμφέροντα του τάδε ή δείνα μεγαλοπαράγοντα – επιχειρηματία, που συγκροτεί «ιδιωτικούς στρατούς» από «επιδοτούμενους χουλιγκάνους». Στον επαγγελματικό υδροκεφαλισμό του ποδοσφαίρου, που στραγγαλίζει κάθε έννοια μαζικού λαϊκού αθλητισμού. Αυτή είναι η αληθινή εικόνα του ελληνικού ποδοσφαίρου. Κι αυτή είναι μια κατάσταση που όπως δεν διορθώθηκε με «το Γερμανό της», επί Ρεχάγκελ, έτσι δεν θα διορθωθεί  και με «τον Πορτογάλο της», όπως τώρα επί Σάντος. Για να διορθωθεί μια τέτοια κατάσταση «θέλει το λαό της»…

Συνέχεια