Κακός ψόφος: Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος βασανισμού


Το βράδυ της Τρίτης 30 Απριλίου του 2014 η πολιτεία της Οκλαχόμα εκτέλεσε με ένεση τον 38χρονο Clayton Lockett.

Το έγκλημα του ήταν ότι σε εισβολή του σε σπίτι 19χρονης την πυροβόλησε και την έθαψε ζωντανή ενώ πρόλαβε να βιάσει και τη φίλη της σε μια μεθοδική επίδειξη μισανθρωπίας.

Η εκτέλεση του όμως δεν πήγε όπως είχε σχεδιαστεί.

Οι εκτελέσεις υποτιθέμενα οφείλουν να γίνονται γρήγορα και να αποφεύγουν κατά το δυνατό την πρόκληση πόνου.

Ο Lockett βογκούσε και σπαρταρούσε.

Στα πρώτα 16 λεπτά του μαρτυρίου του, οι κουρτίνες ανάμεσα στο θάλαμο εκτέλεσης και την αίθουσα παρακολούθησης της έπεσαν, για να μην βλέπουν οι πολίτες το φρικτό θέαμα.

Διατάχτηκε η διακοπή της εκτέλεσης.

Μετά από 43 λεπτά βασανιστικής πάλης με τα θανάσιμα φάρμακα μέσα του, ο Lockett προδόθηκε από την καρδιά του και πέθανε.

Σε αυτό το άρθρο δεν πρόκειται να συζητήσουμε την ίδια τη θανατική ποινή αλλά θέματα γύρω από αυτήν:

Συνέχεια

Το παρεξηγημένο θαύμα του DNA και ο θάνατος ενός δόγματος


Για δεκαετίες, μια γραμμική γονιδιοκεντρική νοοτροπία είχε δημιουργήσει μια πρόχειρη υπεραισιοδοξία η οποία έφτασε στο αποκορύφωμα της με την «χαρτογράφηση» του ανθρωπίνου γονιδιώματος και το πρώτο στάδιο ολοκλήρωσης του Human Genome Project το 2000, επίτευγμα που τότε είχε χαρακτηριστεί από κάποιους ως πολύ σημαντικότερο της κατάκτησης του φεγγαριού. 
 
Από τότε πολλά αλλάξαν: η γενομική δεν έφερε τα θαύματα που υποσχέθηκε ενώ νέες έρευνες γκρέμιζαν σταδιακά το άγαλμα του πρόωρα διακηρυγμένου γονιδιακού ντετερμινισμού. 
 
Κανείς δεν αμφισβητεί ότι η ανακάλυψη του DNA, των δομικών στοιχείων του γενετικού υλικού δηλαδή όπου περιέχεται η γενετική πληροφορία και της δομής του το 1953 από τους Watson, Crick και Wilkins ήταν από τις σημαντικότερες ανακαλύψεις στην ιστορία της επιστήμης. 
 
Δυστυχώς, η λειτουργία του DNA παρερμηνεύτηκε.
 
Και αυτό γιατί θεωρήθηκε ως μια παρτιτούρα, ένα πρωτόκολλο που ακολουθούνταν πιστά και κάθε σφάλμα του στην εκτέλεση του μπορούσε να οδηγήσει σε ασθένειες. 
 
Έτσι λοιπόν, αλλάζοντας τις γενετικές νότες, τα γονίδια, θεωρούσαμε ότι μπορούσαμε να επιδιορθώσουμε σφάλματα στην εκτέλεση, ακόμη και να βελτιώσουμε την αρχική παρτιτούρα προς όφελος μας, όπως επιδιώξαμε να κάνουμε και με τους γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς, γνωστούς στο ευρύτερο κοινό με τον όρο «μεταλλαγμένα». 
 
Δυστυχώς όμως (ή και ευτυχώς), τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Μπορεί να υπάρχουν «γενετικές παρτιτούρες» αλλά αυτές παίζονται από πολλές ορχήστρες με πολλούς  «μαέστρους» (κέντρα ελέγχου της έκφρασης των γονιδίων) και οι μαέστροι βλέπουν και τις αντιδράσεις του κοινού (περιβάλλοντος) και επηρεάζονται και από αυτές. Συνέχεια