Η γνώμη μας για το «μήνυμα» της αυτοχειρίας του 77 χρονου φαρμακοποιού


Όσοι μας τιμούν διαβάζοντας  τις αναρτήσεις μας, θα  πρόσεξαν  ότι  αναφερθήκαμε  στην είδηση  της αυτοκτονίας  του  77χρονου  αδελφού μας , λίγα λεπτά  αφ΄οτου ανακοινώθηκε απο τα ΜΜΕ.

Εκείνες τις στιγμές , δεν γνωρίζαμε  φυσικά  τίποτα απολύτως  παρά  μόνο ότι  κάποιος συνάνθρωπός μας  επέλεξε  έναν τόπο  κοντά  στη Βουλή  για να δώσει τέλος  στη ζωή  του.

Εξ αρχής τονισαμε  ότι  συνυπεύθυνοι   για αυτήν την  πράξη που  οδήγησε τον συνάνθρωπό μας να χάσει  τη ζωή και την ψυχή  του είναι  εκείνοι  που με την πολιτική  της  υποτέλειας και της προδοσίας έχουν  εξαναγκάσει   και άλλους  δυστυχώς  συνανθρώπους μας να  αυτοκτονήσουν.

Σε επόμενη  ανάρτησή μας   και χωρίς να έχουμε αρχικά υπ΄όψη μας  παρά μικρό τμήμα του ιδιόχειρου  σημειώματος  που άφησε  πίσω του ο  εκλιπών συνάνθρωπός μας, το  αξιολογήσαμε  ως απάντηση  στα όσα  έλεγαν   οι αιφνιδιασμένοι κυβερνητικοί  περί   μιας  πράξης  απελπισίας  όπως τόσες άλλες.Όταν μετα είδαμε όλόκληρο το κείμενο  του σημειώματος , συμπληρώσαμε  με τις απαραίτητες διευκρινήσεις  την  ανάρτησή μας  , επανεκτιμώντας  με σαφή τρόπο  τα «ποιοτικά χαρακτηριστικά»  της  πολιτικής  σημειολογίας αυτής της πράξης , διότι  ως προς  αυτήν καθ΄αυτή την πράξη  της  αυτοκτονίας  είμαστε εξ αρχής  σαφώς ενάντιοι.

Σήμερα και μετά  απο αυτά που διαβάσαμε  σχετικά  με  τις τελευταίες  επιθυμίες του  εκλιπόντος αλλά και με την  πολιτική εκμετάλευση  αυτής  της  αυτοκτονίας,  θεωρούμε υποχρέωσή μας να  ξεκαθαρίσουμε  ορισμένα πράγματα με λακωνικό  τρόπο  όπως  αρμόζει  σε τέτοιες περιπτώσεις.  Συνέχεια

Θολούρα στον Παράδεισο … by Lit Maiden


Καθώς κάθομαι εδώ στην αναπαυτική πολυθρόνα μου, ο ηλιόλουστος θρόνος μου με θέα τον όμορφο αυτόν κόλπο του Θερμαϊκού, αγναντεύω το τοπίο αλλά διακρίνω μια θολούρα στον ορίζοντα. Ζεστασιά, εποχιακή πανδαισία χρωμάτων, μελωδικότητα ήχων, μα ο παράδεισος μου μουδιασμένος απ’αυτή την αχνή, γκρίζα, ανήσυχη, νεκρική θολούρα στον ορίζοντα. Κάτι μέσα μου σκίρτησε ενώ την κοιτούσε, η ανησυχία μεταδοτική, το ψεγάδι καθρεφτίζονταν στις σκέψεις μου. Κάτω απ’τον ήλιο υπήρχε το κενό όπως και η ενοχλητική ερώτηση που σκιαγραφόταν μέσα στο νου μου. Κάτι λείπει από αυτόν τον παράδεισο, μα τι;

Μέσα μου άκουσα την ψιθυριστή απάντηση που μου’δινε το σαραντάχρονο πεύκο που στεκόταν περήφανα όχι και τόσο μακριά από κει που λιαζόμουν. Συνέχεια