Ο μύθος της Ισλαμοφοβίας


του Ανδρέα Μπανούτσου

Η προέλευση του όρου Ισλαμοφοβία σύμφωνα με το Γάλλο φιλόσοφο Πασκάλ Μπρουκνέρ προέρχεται από τους Ιρανούς φονταμενταλιστές οπαδούς του Αγιατολάχ  Χομεϊνί που τον χρησιμοποίησαν για πρώτη φορά περί τα τέλη της δεκαετίας του 1970.

Ο σκοπός αυτού του νεολογισμού πάντα σύμφωνα με τον Μπρουκνέρ είναι να κατηγορηθεί ο οποιοσδήποτε ασκεί κριτική στο Ισλάμ ως ρατσιστής και εντάσσεται στα πλαίσια μιας ολοκληρωτικής προπαγάνδας η οποία είναι εσκεμμένα ασαφής για το εάν αναφέρεται στο Ισλάμ ως θρησκεία ή στο σύστημα αξιών του Ισλάμ ή στους Μουσουλμάνους ως άτομα.

 Σύμφωνα με την Αμερικανίδα δημοσιογράφο και συγγραφέα Claire Berlinski η Μουσουλμανική Αδελφότητα ήταν αυτή που «δημιούργησε» τον όρο Ισλαμοφοβία και χρησιμοποίησε ως πηγή της την Συνέχεια

Advertisements

Ο εξορθολογισμός του πλαισίου για την ιθαγένεια


του Ιωάννη Κωτούλα

Το νέο νομοσχέδιο για την ιθαγένεια, το οποίο θα αντικαταστήσει τον νόμο Ραγκούση -σημειωτέον τον πλέον αντισυνταγματικό νόμο με 10 άρθρα κριθέντα ως προβληματικά- πρέπει να προβεί σε μία ουσιώδη αναδιατύπωση του Κώδικα Ελληνικής Ιθαγενείας με άξονα αφενός τη συμμόρφωση με θεμελιώδεις αρχές και προβλέψεις του Συντάγματος αφετέρου τη νέα πραγματικότητα της επίτασης των διεθνών μεταναστευτικών ροών στον 21ο αιώνα προς την επικράτεια του ελληνικού κράτους.

Το νέο πλαίσιο για την ιθαγένεια πρέπει να πραγματώνει σε επίπεδο διοικητικής πρακτικής το θεωρητικό πλαίσιο, τη φιλοσοφία, τους άξονες και τις προτεραιότητες ενός τέτοιου εγχειρήματος, το οποίο θα είναι συγχρονισμένο με τις θεμελιώδεις έννοιες και προβλέψεις του Συντάγματος της Ελλάδος και τον σεβασμό του ευρωπαϊκού πλαισίου αρχών και αξιών. Θεμελιώδης προτεραιότητα είναι η εννοιολογική αποσύνδεση της ιθαγένειας από την αντίληψη της μετανάστευσης. Η ιθαγένεια δεν είναι το αυτονόητο τέρμα μίας πορείας, αλλά αφενός επιλογή ενσωμάτωσης στην ελληνική πολιτική και πολιτισμική κοινότητα αφετέρου και κυρίως κυριαρχική επιλογή του Κράτους. Η ιθαγένεια δεν πρέπει να συνδέεται με μία χρησιμοθηρική αντίληψη της ιδιότητάς της ούτε αποτελεί Συνέχεια

Το θείο Βρέφος


Αλέξανδρου Σμέμαν

«Δι’ ημάς γάρ εγεννήθη παιδίον νέον, ο πρό αιώνων Θεός.» Ένας από τους κυριότερους ύμνους των Χριστουγέννων καταλήγει σ’ αυτά τα λόγια, ταυτίζοντας το βρέφος που γεννήθηκε στο σπήλαιο της Βηθλεέμ με τον «προ αιώνων Θεό». Ο ύμνος αυτός συνετέθη τον έκτο αιώνα από τον περίφημο Βυζαντινό υμνογράφο Ρωμανό το Μελωδό:

Η Παρθένος σήμερον, τον υπερούσιον τίκτει και η γη το σπήλαιον τω απροσίτω προσάγει άγγελοι μετά ποιμένων δοξολογούσι δι’ ημάς γαρ εγεννήθη παιδίον νέον, ο προ αιώνων Θεός.
(Κοντάκιον Χριστουγέννων)

Το παιδί ως Θεός, ο Θεός ως παιδί… Γιατί δημιουργείται αυτή η ζωηρή συγκίνηση την περίοδο των Χριστουγέννων όταν οι άνθρωποι, ακόμη και αυτοί με χλιαρή πίστη ή ακόμη και οι άθεοι, παρατηρούν αυτό το μοναδικό, ασύγκριτο θέαμα της νεαρής μητέρας να κρατά το παιδί στην αγκαλιά της, και γύρω τους οι «Μάγοι οι από Ανατολών», οι ποιμένες, δροσεροί από τη νυχτερινή τους σκοπιά στους αγρούς, τα ζώα, ο ανοιχτός ουρανός, ο αστέρας;

Γιατί είμαστε τόσο βέβαιοι, αλλά και συνεχώς ανακαλύπτουμε, πώς σ’ αυτόν το θλιβερό πλανήτη μας δεν υπάρχει τίποτε ομορφότερο και πιο χαρμόσυνο απ’ αυτό το θέαμα, που το πέρασμα των αιώνων αποδείχτηκε ανίκανο να ξεριζώσει από τη μνήμη μας; Επιστρέφουμε σ’ αυτό το θέαμα οποτεδήποτε δεν έχουμε άλλο καταφύγιο, οποτεδήποτε έχουμε βάσανα στη ζωή, και αναζητούμε αυτό που θα μάς ελευθερώσει.

Όμως στην ευαγγελική διήγηση για τη γέννηση του Ιησού Χριστού, η μητέρα και το παιδί δε λένε ούτε μία λέξη, ωσάν οι λέξεις να είναι περιττές, επειδή καμιά λέξη δεν μπορεί να ερμηνεύσει, να ορίσει ή να εκφράσει το νόημα όσων έλαβαν μέρος και εκπληρώθηκαν εκείνη τη νύχτα. Και παρ’ όλα αυτά χρησιμοποιούμε λέξεις εδώ, όχι για να εξηγήσουμε ή να ερμηνεύσουμε, αλλά επειδή, όπως η Γραφή λέει, «εκ γάρ του περισσεύματος της καρδίας το στόμα λαλεί» (Ματθ. 12, 34). Είναι αδύνατο κάποιος, που ξεχειλίζει η καρδιά του, να μη μοιραστεί με άλλους τα βιώματά του.

Οι λέξεις «παιδίον» και «Θεός» είναι οι πλέον αποκαλυπτικές για το μυστήριο των Χριστουγέννων. Κατά κάποιο τρόπο, είναι ένα μυστήριο που απευθύνεται στο παιδί που συνεχίζει να ζει μυστικά μέσα σε κάθε ενήλικα, στο παιδί που συνεχίζει να ακούει ό,τι ο ενήλικας έχει πάψει να ακούει, και που ανταποκρίνεται με μια χαρά, που ο ενήλικας, μέσα στον γήινο, υπερώριμο, κουρασμένο και κυνικό κόσμο που ζει, αδυνατεί να νιώσει. Μάλιστα, τα Χριστούγεννα είναι μια γιορτή για τα παιδιά, όχι μόνο εξαιτίας του χριστουγεννιάτικου δένδρου που διακοσμόμουμε και φωτίζουμε, αλλά μ’ έναν πολύ βαθύτερο τρόπο, και Συνέχεια

Στην Ευρώπη οι Ναοί γίνονται Καφέ-Μπαρ ακόμα και Τζαμιά


Του Νίκου Χειλαδάκη, δημοσιογράφου-συγγραφέα-Τουρκολόγου

Όλοι γνωρίζουμε την μικρή ολλανδική πόλη του Μάαστριχ, στα σύνορα Γερμανίας, Ολλανδίας και Βελγίου. Η πόλη αυτή συμβολίζει την Ενωμένη Ευρώπη, καθώς εκεί στις 7 Φεβρουαρίου του 1992 υπογράφηκε η συνθήκη της δημιουργίας της Ενωμένης Ευρώπης. Η συνθήκη αυτή έθεσε ουσιαστικά την βάση για την μετέπειτα πορεία της ευρωπαϊκής ηπείρου, μια πορεία όμως που κάθε άλλο παρά ανταποκρίθηκε στα όνειρα των ευρωπαϊκών λαών καθώς προώθησε ένα άτεγκτο τραπεζιτικό ολοκληρωτισμό και μια δικτατορία του χρηματιστηριακού κεφαλαίου.

Αλλά ένα άλλο ανησυχητικό γεγονός που έρχεται από αυτή την συμβολική πόλη, μας δείχνει πως ο χριστιανισμός, η θρησκεία που κυριάρχησε στην Ευρώπη επί αιώνες, σήμερα έχει αντικατασταθεί από μια άθεη και νεοταξική κουλτούρα που ισοπεδώνει κάθε παραδοσιακή χριστιανική παρουσία.

Το μεγάλο σκάνδαλο του Μάαστριχ, είναι ο καθεδρικός ναός Συνέχεια

Βιβλίο αποκαλύπτει τις τακτικές της Σαϊεντολογίας


Στρατολόγηση παιδιών και χειραγώγηση τα μυστικά της στρατολόγησης


Νέα Υόρκη

Ένα νέο βιβλίο, το «Inside Scientology» της αμερικανίδας δημοσιογράφου Τζάνετ Ράιτμαν, έρχεται να προστεθεί στα πρόσφατα υπονοούμενα που διακινούνται στα αμερικανικά ΜΜΕ πως η Κέιτι Χολμς ζήτησε διαζύγιο απ’ τον Τομ Κρουζ επειδή φοβήθηκε μήπως της αρπάξει το παιδί τους για να το στρατολογήσει στους σκοπούς της οργάνωσης.

Η Ράιτμαν, πρώην συντάκτρια του περιοδικού «Rolling Stone», ανιχνεύει την Εκκλησία της Σαϊεντολογίας από το 2006 και το «Inside Scientology» Συνέχεια

Μία άποψη αναγνώστριας για τις εκλογές του ΠΑΣΟΚ


Το ότι υπήρχαν 100 με 200 χιλιάδες φανατικών, που δεν τους αγγίζουν τα μνημόνια και τα μέτρα, για τους οποίους η εξαθλίωση που ζούμε είναι δευτερευούσης σημασίας γιατί πάνω από όλα είναι το κόμμα, το ξέραμε. Όπως επίσης ξέρουμε ότι λίγο πολύ Συνέχεια

Τὸ καθῆκον


Η σημερινή ανάρτηση αφορά σε απόσπασμα άρθρου του Περικλή Γιαννόπουλου το οποίο δημοσιεύθηκε στο 4o τεύχος του λογοτεχνικού περιοδικού «Νουμάς» στις 12 Ιανουαρίου του 1903. Αναφέρεται σε αρχές – αξίες, αλλά και φαινόμενα της εποχής (ξενομανία) και αναδεικνύει την αγωνία – προβληματισμό του συγγραφέα για το “τι μέλλει γενέσθαι”. Καταβλήθηκε προσπάθεια να αποδοθεί στη καθομιλουμένη χωρίς να υπάρξει αλλοίωση στο νόημα.

 

Εμείς οι ιδεολόγοι είμαστε οι πνευματικοί πατέρες του λαού, είμαστε οι πραγματικοί ποιμένες του. Εμείς κρατάμε στα χέρια μας, τη ψυχή του, τη καρδιά του, το πνεύμα του. Εμείς αν το θελήσουμε τον διαφθείρουμε ως το κόκκαλο. Εμείς αν θέλουμε τον αναρρώνουμε, τον αρρωσταίνουμε, τον πεθαίνουμε, του στερούμε κάθε καλό, κάθε χαρά. Εμείς αν θέλουμε τον βοηθούμε να ανθίσει, να είναι παραδειγματικός, θαυμάσιος. Ούτε ο Δεληγιάννης, ούτε ο Τρικούπης Συνέχεια