Τέχνη και θεραπεία


 Γράφει ο Θανάσης Δρίτσας, Καρδιολόγος

Η δημιουργικότητα στον άνθρωπο σχετίζεται με την υγεία και όταν ο άνθρωπος σταματήσει να είναι δημιουργικός τότε έχει πιθανότητες να χάσει και την υγεία του. Αυτή είναι η βασική αρχή των θεραπειών μέσω μουσικής αλλά και της θεραπείας μέσω τέχνης γενικότερα, δηλαδή να καταφέρει ο άνθρωπος να επαναφέρει στη ζωή του την πρωτογενή ‘δημιουργική παιδικότητα’ και το στοιχείο του παιχνιδιού έτσι ώστε να βρεί πάλι το αρχέγονο ‘μουσικό παιδί’ το οποίο είναι βαθιά κρυμμένο σε όλους τους ανθρώπους ανεξάρτητα απο τη μουσική τους παιδεία. Και βέβαια η ζωή η ίδια, με τις πολλές απρόσμενες αλλαγές της, μοιάζει με ένα κομμάτι μουσικής jazz. ‘Οπως και στη μουσική Συνέχεια

Η στιγμή της γέννησης – Σπάνιες απεικονίσεις του τοκετού στην αρχαιότητα


 

Ο τοκετός στην αρχαιότητα ήταν μια διαδικασία εξαιρετικά επικίνδυνη τόσο για τη μητέρα όσο και για το νεογέννητο βρέφος. Η βρεφική θνησιμότητα ήταν υψηλή και σε πολλές περιπτώσεις η μητέρα έχανε τη ζωή της κατά την γέννα.

Ασφαλώς η βαθμιαία πρόοδος της ιατρικής βοήθησε σε κάποιο βαθμό τη διαδικασία αυτή. Ήδη ο Ιπποκράτης τον 5ο π.Χ. αιώνα συγγράφει ειδικά για τα γυναικολογικά ζητήματα και τον 2ο αι. μ.Χ. διαπρέπει στη Ρώμη ο διασημότερος γυναικολόγος της αρχαιότητας, ο Έλληνας Σωρανός ο Εφέσιος, που συνέγραψε πλήθος έργων σχετικών με τη γυναικολογία.

Τα προβλήματα όμως παρέμεναν και δεν αφορούσαν μόνο το πλήθος των φτωχών ανθρώπων που βασιζόταν μόνον στις γνώσεις πρακτικής ιατρικής που είχαν οι μαίες, αλλά και ισχυρές προσωπικότητες που είχαν πρόσβαση στις υπηρεσίες των γιατρών. Αναφέρουμε ενδεικτικά ότι η κόρη του Ιουλίου Καίσαρα, η Ιουλία, πέθανε στη γέννα μαζί με το νεογέννητο βρέφος της και ότι ο Ηρώδης ο Αττικός έχασε έτσι τον πρωτότοκο γιό του Κλαύδιο.

Την ρωμαϊκή εποχή πάντως έχει ήδη τυποποιηθεί μιά παλαιότατη πρακτική κατά την οποία οι γυναίκες γεννούσαν καθιστές υποβοηθούμενες από άλλες γυναίκες σε ένα ειδικό κάθισμα που συνήθως έφερνε η Συνέχεια

Αφροδισιακές τροφές γνωστές από την αρχαιότητα


Οι ιστορικοί μας πληροφορούν ότι οι αρχαίοι Έλληνες, δεν ήταν αδιάφοροι στις υποσχέσεις που προέρχονταν από διάφορες πηγές για καλύτερη ερωτική ζωή και ευεξία. «Ο όρος αφροδισιακό αφορά οτιδήποτε φαγητό ή φάρμακο που μπορεί να διεγείρει ή να εντατικοποιήσει το σεξουαλικό ένστικτο. Προέρχεται από την Αφροδίτη, τη θεά του έρωτα, της αγάπης και της ομορφιάς».

Περιγράφονται πολλά φαγητά και ποτά στην αρχαία Ελλάδα που θεωρούνταν αφροδισιακά. Π.χ. η προσθήκη σκόρδου και τυριού στο κρασί που έπιναν.  Συνέχεια

Στα παντζάρια κρύβεται το μυστικό αντιγήρανσης


Ποια είναι τα οφέλη του στον οργανισμό

Στη μυθολογία, η θεά Αφροδίτη λέγεται ότι έτρωγε ρίζα παντζαριού για να διατηρήσει την ομορφιά της, ενώ ένα παντζάρι προσφέρθηκε στον Απόλλωνα στο ναό των Δελφών και τότε θεωρήθηκε από το μαντείο ότι αξίζει το βάρος του σε ασήμι.

O Ιπποκράτης (460-377 π.Χ.), ο «πατέρας της ιατρικής», υιοθέτησε τη χρήση των φύλλων παντζαριού για να επουλώνει τις πληγές. Στη σύγχρονη εποχή και σύμφωνα με έρευνες, ο βολβός του παντζαριού είναι γνωστός για την αντιοξειδωτική, αντιγηραντική και αντιφλεγμονώδη δράση του αλλά και για τη θετική του επίδραση στην ενίσχυση της αντοχής όσων αθλούνται. Επίσης οι βιταμίνες και το σίδηρο που παρέχει βοηθούν στην ομαλή παραγωγή του αίματος ενώ οι άφθονες ίνες του συμβάλουν στην καλύτερη λειτουργία του πεπτικού συστήματος.

Τι μπορεί να κάνει το παντζάρι για εσάς; Συνέχεια