Η ύβρις στον Μικρασιατικό Ελληνισμό: Ανιστόρητη σύγκριση με μετανάστες-πρόσφυγες


Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΕΤΡΑΚΗ
eidomenh-prosfyges

Η έκφραση της αλληλεγγύης των Ελλήνων στους πρόσφυγες είναι σημαντική και αυθόρμητη. Δεν επιβάλλεται από τα πάνω. Μπορεί ορισμένες υπερβολές να γίνονται για τις ανάγκες των καναλιών που σπεύδουν να αξιοποιήσουν τηλεοπτικά το κάθε δέμα που μια συγκινημένη γιαγιά αφήνει στα χεριά μιας οικογένειας Σύρων στην Πλ. Βικτωρίας ή στον φούρναρη που μοίραζε ψωμιά στους απελπισμένους μετανάστες στην Μυτιλήνη.

Όμως όλο και περισσότερο το τελευταίο διάστημα προβάλλεται ένας πρωτοφανής ισχυρισμός, ότι είμαστε κατά κάποιο τρόπο υποχρεωμένοι να δείξουμε αλληλεγγύη και να ανοίξουμε την χώρα στους μετανάστες και πρόσφυγες, γιατί πριν σχεδόν έναν αιώνα και οι Ελληνες της Μικρασίας έφτασαν ως πρόσφυγες στην Ελλάδα… Συνέχεια

Advertisements

«ΜΠΡΑΒΟ», ΑΠΟ ΤΟΥΡΚΙΑ ΜΕΡΙΑ ΣΤΟΝ κ. ΦΙΛΗ


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

Η ανιστόρητη και απαράδεκτη δήλωση του υπουργού Παιδείας, κ Φίλη, ότι δεν υπήρξε ποντιακή γενοκτονία, ήδη έχει βρει τους χειροκροτητές της από την άλλη πλευρά του Αιγαίου, όπου πανηγυρίζουν ότι ακόμα και Έλληνες επίσημοι απορρίπτουν αυτά τα… «ιστορικά ψεύδη», ότι δήθεν διαπράχτηκε γενοκτονία στον Πόντο σε βάρος των Ελλήνων. Συνέχεια

Η Ρεπούση πήρε θέση για τον Νίκο Φίλη και τη Γενοκτονία των Ποντίων


Η πρώην βουλευτής δηλώνει τρομαγμένη

Συνέχεια

Απίστευτη δήλωση Τασίας: Εμένα θα με γράψει η Ιστορία


Με ειρωνείες απάντησε στην αγωνία των δημάρχων, που έχουν «βουλιάξει» από μετανάστες, η αναπληρώτρια υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής – Τους τα «έψαλε» κι ο υπουργός Ναυτιλίας, Θοδωρής Δρίτσας

Συνέχεια

Οι «ευτυχισμένοι» Ελληνες


Η «ευτυχία» περισσεύει σε αυτή την χώρα ειδικά μετά τις τελευταίες εκλογές όπου όλος ο κόσμος «ανακουφίστηκε» γιατί δεν άλλαξε τίποτα και γιατί οι μεγάλοι «εθνοσωτήρες» του θα εξακολουθήσουν ανενόχλητοι το «σωτήριο» έργο τους να σώσουν αυτόν τον λαό που… πέφτει στον γκρεμό για χάρη τους.

Από τον Νίκο Χειλαδάκη/briefingnews.gr

Τέτοιοι «σωτήρες» αξίζουν τα πάντα και αυτή η χώρα-πειραματόζωο, θα προσφέρει στον κόσμο το παγκόσμιο παράδειγμα της σωτηρίας δια της… αυτοκτονίας!

Είναι τόσο ωραία όλα σε αυτή την χώρα, ο ήλιος λάμπει λαμπρός, τα «σαΐνια» των κεντρικών δελτίων ειδήσεων αλωνίζουν ευτυχισμένα γιατί παραμένουν ακλόνητοι να συνεχίσουν το θεάρεστο έργο τους στους έκθαμβους θεατές τους, οι πολιτικοί σωτήρες χαμογελούν με ανακούφιση καθώς για μια στιγμή φοβήθηκαν ότι θα ταρακουνηθούν από τις καρέκλες τους αλλά τελικά δεν έγινε τίποτα, οι ρασοφόροι υποκριτές  πρωτοστατούν στο να κρατήσουν το ποίμνιο «εν ύπνω» και να μην αντιδρά γιατί αυτό αντίκειται, όπως κηρύττουν από τον άμβωνα, στον «καλό χριστιανό» που δεν πρέπει να μιλά όταν βλέπει να του παίρνουν το σπίτι και να καίνε την πατρίδα του.

Αλήθεια τι ευτυχία ξεχειλίζει σε αυτή την χώρα! «Αλήθεια πατέρα γιατί χαμογελά και χαίρεται όλος ο κόσμος;». Οι φυλακές γεμίζουν από ανέργους φοροφυγάδες γιατί δεν έχουν πια άλλα λεφτά να πληρώσουν στην εφορία, οι «πολιτικοί σωτήρες» με τις παχιές τσέπες και τις «χοντρές κοιλιές» καμαρώνουν γιατί κατάφεραν να οδηγήσουν τον ελληνισμό στον καινούργιο αιώνα μέσα από τα σίδερα της «σωτήριας» φυλακής του.

Συνέχεια

Η ΑΓΩΝΙΑ ΚΑΙ Η ΑΛΩΣΗ


φωτό: new-byzantium

 Του κ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΖΕΠΟΥ, Ομ. Καθηγητού Πανεπιστημίου Αθηνών-Ακαδημαϊκού

(Ομιλία στον «ΠΑΡΝΑΣΣΟ» την 3η Ιουνίου 1979 στον εορτασμό του συνδέσμου Μεγαλοσχολιτών)

 Η ΑΛΩΣΗ της Πόλης στις 29 Μαΐου 1453 υπήρξε το τέρμα της αγωνίας που εγνώρισεν η Βυζαντινή Αυτοκρατορία, ήδη από αρκετούς αιώνες πριν. Υπήρξεν η κάθαρση του δράματος που επαίχθη εις βάρος της υπερχιλιόχρονης Αυτοκρατορίας με πρωταγωνιστές τους κάθε λογής εχθρούς της σ’ Ανατολή και Δύση. Υπήρξεν ειδικώτερα το θλιβερό τέρμα της αγωνίας που εγνώρισεν η συρρικνωμένη Αυτοκρατορία στα χρόνια του τελευταίου αυτοκράτορος, στα χρόνια του Κωνσταντίνου ΙΑ΄ του Παλαιολόγου, του ηρωικού αυτού ηγεμόνος, που με τον θάνατο και την θυσία του εσφράγισε το τέλος μιας εποχής δοξασμένης στην μακραίωνα ιστορία του Ελληνισμού.

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και εφέτος, χρέος μας είναι να θυμηθούμε και πάλι την Αγωνία και την Άλωση. Και χρέος μας είναι να προσφέρωμε και εφέτος ευλαβικό μνημόσυνο στην θλιβερά επέτειο και στον τραγικό και ηρωικό θάνατο του Κωνσταντίνου.

Οι μνήμες, – οι ιδέες, οι πράξεις και τα γεγονότα, – έχουν λεχθή πολλές – πολλές φορές. Όμως, έστω και χωρίς πρωτοτυπία αξίζει να θυμηθούμε και τις ιδέες και τις πράξεις και τα γεγονότα, τιμώντας έτσι ακόμη μία φορά, λιτά και απέριττα, τις θλιβερές μνήμες του Γένους των Ελλήνων.

Στην μακρά και πολύχρονη ιστορία της, η Βυζαντινή Αυτοκρατορία εγνώρισε εχθρούς, που από κάθε της πλευρά, από Βορρά και Νότο και από Ανατολή και Δύση, επροσπάθησαν να την καταλύσουν. Τους εχθρούς όμως αυτούς, εξ αρχής είχεν η Αυτοκρατορία την δύναμη να τους αποκρούση. Και στα χρόνια της δυναστείας των Μακεδόνων, η Αυτοκρατορία είχε φθάσει αναμφισβήτητα στην ακμή της.

Από τον 11ον όμως αιώνα αρχίζουν να φαίνονται τα σημάδια της κάμψεως. Και στην κάμψη αυτή, συνετέλεσαν μεν και λόγοι εσωτερικοί, λόγοι κοινωνικής και οικονομικής δομής, αλλά κυρίως και λόγοι εξωτερικοί, η εμφάνιση των Τούρκων στην Ανατολή και η εισβολή των Φράγκων από τη Δύση.

Συνέχεια

Θα σε φτύσει η Ιστορία όπως σ’ έφτυσε η κοινωνία κύριε Βενιζέλο !!!