Λυπάμαι που θα σας χαλάσω την αγιογραφία του Μαντέλα


γράφει η Εκάβη

Λυπάμαι που θα σας χαλάσω την αγιογραφία ενός πολιτικού, μα μετά απο το ξέσπασμα λατρείας προς τον συγχωρεμένο κ. Μαντέλα (χάσαμε έναν ήρωα σήμερα/ ήταν ένας πραγματικός ηγέτης/ η δύναμη του καλού στον κόσμο τούτο) , αισθάνθηκα την ανάγκη να αναφέρω 3 λέξεις ….

Umkhonto we Sizwe

Θα μπορούσα να αναφέρω και άλλα:

Church Street bomb 1983

Amanzimtoti bomb 1985

Magoo’s Bar bombing 1986

Roodepoort bank 1988

Ellis Park rugby stadium bombing

Wimpy Bar fast food restaurant bombings

Στρατόπεδα κράτησης (πχ. το Quatro)

Church Street bombing

Το να αφιερώνεις τη ζωή σου απέναντι στο αισχρό καθεστώς του Απαρτχάιντ είναι αξιοθαύμαστο.

Το να δημιουργήσεις μαζί με άλλους το στρατιωτικό σκέλος του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου που διοργάνωνε βομβιστικές επιθέσεις και έσπερνε νάρκες κατά τεθωρακισμένων σε επαρχιακούς δρόμους στο Βόρειο Τρανσβάαλ απο το 1985 ως το 1987 (σχέδιο που στην τελική εγκατελείψαν εξαιτίας του υψηλού ποσοστού θυμάτων –  απλοί πολίτες – που ήταν έγχρωμοι εργάτες) δεν είναι αξιοθαύμαστο. Λεγεταί τρομοκρατία, όσο και να μιλάς για την δικαίωση μιας επανάστασης κατά της κατάφορης αδικίας του Απαρτχάιντ. Συνέχεια

Advertisements

Το παιδί από το υπόγειο!!!!


γράφει ο Άκης κουστουλίδης

Ένα απόγευμα, πριν από λίγες μέρες, κάνοντας ένα περίπατο στους αγρούς ανακάλυψα ένα υπόγειο.

Το κτίσμα είχε εξαφανιστεί, τα δέντρα είχαν κρύψει τα απομεινάρια των τοίχων και το μόνο που φαινότανε ήταν μια μικρή, σχεδόν εξαφανισμένη είσοδος, όπου τα σκαλοπάτια στεκόταν καινούργια, λες και ποτέ κανένας δεν τα κατέβηκε.

Η περιέργειά μου δεν μ’ άφησε να το προσπεράσω και έκανα το πρώτο βήμα για να κατέβω τα σκαλιά.

Στο δεύτερο σκαλί άρχισα να ανατριχιάζω, ο χτύπος της καρδιά μου να γίνετε όλο και πιο δυνατός και να νιώθω τον φόβο για το άγνωστο, τον φόβο της άγνωστης εικόνας όπου θα αντίκριζα στο τέλος των σκαλοπατιών.

Δώδεκα σκαλοπάτια μέτρησα μέχρι να πατήσω το πάτωμα του υπογείου και ήταν λες και πέρασαν δώδεκα χρόνια.

Στάθηκα στην είσοδο του υπόγειου και η εικόνα που αντίκρισα ήταν ένα άδειο λευκό δωμάτιο, μα είχε κάτι παράξενο, ένιωθα κάτι να είχε συμβεί εδώ, ένιωθα κάτι να είχε γεννηθεί και είχε πεθάνει και ήθελα πολύ να μάθω την ιστορία του με δεν ήξερα που ήταν γραμμένη.

Έκανα το πρώτο βήμα προς τα μέσα και ξαφνικά εμφανίστηκε ένα όνειρο ξεχασμένο που ήθελε να βρει μια καρδιά για να ζήσει. Συνέχεια