Βλαμμένη και άβουλη γενιά που περιμένει τη μαμά της να κάνει την επανάσταση…


Θα το πω στη μαμά μου και θα δεις…

Έτσι απλά λοιπόν Πιτσιρίκο μου, ο κ. Σαμαράς ανακήρυξε “εκτός νόμου” το ΣΥΡΙΖΑ, τους ΑΝΕΛ, το ΚΚΕ και όσους άλλους συμφωνούν ή δεν αποκηρύττουν τον αγώνα των κατοίκων, όπου αυτοί μάχονται για την υγεία των παιδιών τους και του τόπου τους και παράλληλα τους εξίσωσε με μία νεοναζιστική εγκληματική οργάνωση, όπως είναι οι αλήτες της ΧΑ!

Ο ΣΥΡΙΖΑ, από την πλευρά του, αποτελούμενος, ως επί τω πλείστον από ανίκανους και ανάξιους ηλίθιους μελλοντοπασόκους τελικά, πανηγυρίζει ακόμα χαζοχαρούμενα την “επίθεση” του κρατικού μηχανισμού ενάντια στην Χρυσή Αυγή, χωρίς να έχει πάρει καν χαμπάρι τι τον περιμένει.

Τώρα λοιπόν, σύμφωνα με τα όσα είπε το επικίνδυνο αυτό “εργαλείο” των συμφερόντων, που σπρώχνει πια με μαθηματική ακρίβεια την χώρα στον εμφύλιο, (αφού, προφανώς, αυτός είναι τελικά ο τρόπος που επέλεξαν για να διασφαλίσουν την ατιμωρησία τους), περάσαμε στην τελική φάση του σχεδίου και δηλώνουμε πως όποιος πολιτικός Συνέχεια

Το παιδί από το υπόγειο!!!!


γράφει ο Άκης κουστουλίδης

Ένα απόγευμα, πριν από λίγες μέρες, κάνοντας ένα περίπατο στους αγρούς ανακάλυψα ένα υπόγειο.

Το κτίσμα είχε εξαφανιστεί, τα δέντρα είχαν κρύψει τα απομεινάρια των τοίχων και το μόνο που φαινότανε ήταν μια μικρή, σχεδόν εξαφανισμένη είσοδος, όπου τα σκαλοπάτια στεκόταν καινούργια, λες και ποτέ κανένας δεν τα κατέβηκε.

Η περιέργειά μου δεν μ’ άφησε να το προσπεράσω και έκανα το πρώτο βήμα για να κατέβω τα σκαλιά.

Στο δεύτερο σκαλί άρχισα να ανατριχιάζω, ο χτύπος της καρδιά μου να γίνετε όλο και πιο δυνατός και να νιώθω τον φόβο για το άγνωστο, τον φόβο της άγνωστης εικόνας όπου θα αντίκριζα στο τέλος των σκαλοπατιών.

Δώδεκα σκαλοπάτια μέτρησα μέχρι να πατήσω το πάτωμα του υπογείου και ήταν λες και πέρασαν δώδεκα χρόνια.

Στάθηκα στην είσοδο του υπόγειου και η εικόνα που αντίκρισα ήταν ένα άδειο λευκό δωμάτιο, μα είχε κάτι παράξενο, ένιωθα κάτι να είχε συμβεί εδώ, ένιωθα κάτι να είχε γεννηθεί και είχε πεθάνει και ήθελα πολύ να μάθω την ιστορία του με δεν ήξερα που ήταν γραμμένη.

Έκανα το πρώτο βήμα προς τα μέσα και ξαφνικά εμφανίστηκε ένα όνειρο ξεχασμένο που ήθελε να βρει μια καρδιά για να ζήσει. Συνέχεια

Η μαμά, μαζί με το iPhone, έδωσε στον 13χρονο γιό της κι ένα συμφωνητικό


Η κα Janelle Burley Hofman έχει έναν 13χρονο γιο τον Gregory, ο οποίος είναι πια ένας ευτυχής κάτοχος ενός iPhone. Μαζί με το iPhone, όμως, του παρέδωσε κι ένα συμφωνητικό που υπέγραψαν κι οι δύο και το οποίο δημοσίευσε.

Αγαπημένε μου Gregory,

Χρόνια πολλά! Είσαι τώρα ένας ευτυχής κάτοχος ενός iPhone. Ουάου! Είσαι ένα πολύ καλό και υπεύθυνο 13χρονο αγόρι και σου αξίζει αυτό το δώρο. Η αποδοχή, όμως, αυτού του δώρου συνεπάγεται και κάποιους κανόνες. Σε παρακαλώ να διαβάσεις το παρακάτω συμφωνητικό. Ελπίζω πως καταλαβαίνεις ότι είναι χρέος μου να σε αναθρέψω ώστε να γίνεις ένας συγκροτημένος, υγιής νέος άντρας που μπορεί να λειτουργεί στον κόσμο και να συνυπάρξει με την τεχνολογία, όχι να τον καθορίζει εκείνη. Η αδυναμία σου να ανταποκριθείς στους κανόνες αυτούς θα έχει ως αποτέλεσμα να μην είσαι πλέον κάτοχος του iPhone. Σ’ αγαπώ τρελά και περιμένω να μοιραστώ μαζί σου χιλιάδες sms τις επόμενες μέρες.

1. Αυτό είναι δικό μου τηλέφωνο. Εγώ το αγόρασα, εγώ το πληρώνω και στο δανείζω για να το έχεις. Δεν είμαι φοβερή;

2. Θα γνωρίζω πάντα το password.

3. Αν χτυπάει, απάντησέ το. Πες «παρακαλώ», χρησιμοποίησε τους καλούς σου τρόπους. Μην αγνοείς ποτέ κλήσεις όταν στην οθόνη εμφανίζεται η λέξη «Μαμά» ή «Μπαμπάς». Ποτέ.

4. Παραδίδεις πρόθυμα στους γονείς σου τη συσκευή κάθε βράδυ στις 7:30 τις ημέρες που έχεις σχολείο και το Σαββατοκύριακο, στις 9:00. Θα είναι κλειστό κάθε βράδυ και θα σου επιστρέφεται κάθε πρωί στις 07:30. Αν δεν θέλεις να καλέσεις κάποιον στο σταθερό του με την πιθανότητα να απαντήσουν οι γονείς τους, τότε μην καλέσεις καν. Μάθε να ακούς το έντσικτό σου και να να σέβεσαι τις άλλες οικογένειες με τον ίδιο τρόπο που θα ήθελες να σέβονται εμάς.

5. Το τηλέφωνο δεν θα έρχεται μαζί σου στο σχολείο. Μίλησε με τους ανθρώπους με τους οποίους ανταλλάσσεις μηνύματα, κατά πρόσωπο. Είναι μία τέχνη που θα πρέπει να αναπτύξεις Συνέχεια

Μου λείπεις…


Όταν θα δεις ότι γερνάω, σου ζητάω να είσαι σε παρακαλώ υπομονετική, αλλά πιο πολύ από όλα να προσπαθήσεις να καταλάβεις τι περνάω.

Αν όταν μιλάμε, επαναλαμβάνω το ίδιο πράγμα χίλιες φορές, μη διακόπτεις για να πεις: «Είπες πάλι το ίδιο πριν από ένα λεπτό …» Απλά άκου σε παρακαλώ. Προσπάθησε να θυμηθείς τις φορές που ήσουν μικρή και σου διάβαζα την ίδια ιστορία κάθε μα κάθε βράδυ μέχρι να αποκοιμηθείς.

Όταν δε θα θέλω να κάνω μπάνιο, να μη θυμώνεις και να μη με κάνεις να αισθάνομαι άσχημα. Θυμάσαι τότε που ήσουν μικρό κορίτσι και έπρεπε να σε κυνηγάω λέγοντάς σου δικαιολογίες και προσπαθώντας να σε κάνω να κάνεις ντους;

Όταν δεις πόσο ανίδεη θα είμαι σχετικά με τη νέα τεχνολογία, δώσε μου χρόνο να μάθω και να μη με Συνέχεια

Άντε στο διά@λο Τζάμπα!


Είναι μακράν η πιο αντιαισθητική διαφήμιση που έχει παιχτεί ποτέ στην ελληνική τηλεόραση. Η Μάνα του Τζάμπα δημιουργεί ένα κόμπο στο στομάχι.

Αν είχαμε σοβαρές καταναλωτικές οργανώσεις, όπως… στη Γερμανία, θα είχαμε ήδη κηρύξει μποϊκοτάζ στα προϊόντα αυτών των απαράδεκτων που προσβάλλουν έτσι έναν ολόκληρο λαό…

Προσωπικά δεν πρόκειται να πατήσω το πόδι μου σε μαγαζί τους αν δεν ζητήσουν δημόσια συγνώμη. Δεν περιμένω, όμως, να ζητήσουν συγνώμη και να αλλάξουν επικοινωνιακή πολιτική επειδή τους το ζητάει ένας Έλληνας. Είμαι όμως απόλυτα βέβαιος ότι θα το έκαναν Συνέχεια

Μελέτη: Τα παιδιά τα πηγαίνουν καλύτερα όταν μεγαλώνουν μέσα σε μια «παραδοσιακή» οικογένεια με μαμά και μπαμπά


Σχ. ΚΟ: Είδες πως καταντήσαμε να λέμε την (φυσιολογική) οικογένεια; «Παραδοσιακή». Λες και είναι παραδοσιακή πίτα…

 Δύο μελέτες που δημοσιεύθηκαν την Κυριακή μπορεί να λειτουργήσουν σαν φρένο στους δημοφιλείς ισχυρισμούς των κοινωνικών επιστημών ότι οι ομοφυλόφιλοι γονείς είναι το ίδιο καλοί – ή ίσως και καλύτεροι από ό, τι – οι «παραδοσιακοί» γονείς που αποτελούνται από μια μητέρα και ένα πατέρα.

«Ο εμπειρικός ισχυρισμός ότι δεν υπάρχουν αξιοσημείωτες διαφορές πρέπει να φύγει», αναφέρει ο Mark Regnerus, καθηγητής κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Ώστιν, σε μελέτη του στο περιοδικό Social Science Research (Έρευνα Κοινωνικών Επιστημών).

Χρησιμοποιώντας ένα νέο, «χρυσό κανόνα» δεδομένων από σχεδόν 3.000 τυχαία επιλεγμένους Συνέχεια

Η κυρία με το τάγκα και το τατουάζ


ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΚΑΡΑΓΚΟΥΝΗ

Ένα γλυκό άγχος με είχε κυριαρχήσει, αν θα μπορούσα να βρω ξαπλώστρα στην αγαπημένη μου παραλία στην Εύβοια. Τι ωραία θα ήταν να με απασχολούσαν κάθε μέρα τέτοια προβλήματα. Κυριακή, γιορτή και σχόλη να΄ταν η βδομάδα όλη.

Εδώ στην Ελλάδα οι σοφοί άνθρωποι καθιέρωσαν γιορτές και αργίες ώστε να μπορούν να ξεκουράζονται, να γεμίζουν τις μπαταρίες τους και να συνεχίζουν με μεγαλύτερη διάθεση τις εργασίες τους. Δεν είναι θέμα τεμπελιάς όπως θέλουν να νομίζουν κάποιοι κακεντρεχείς βόρειο-ευρωπαίοι!

Το θέμα βέβαια είναι να έχω πρώτα δουλειά για να μπορώ μετά να απολαμβάνω τις αργίες και τις σχόλες. Αλλιώς χάνω τη σειρά της ζωής μου.

Άρχισα να μπερδεύω τις μέρες και τις ημερομηνίες! Ευτυχώς που υπάρχουν άνθρωποι που εργάζονται γύρω μου και μου τις υπενθυμίζουν. Αυτοί υπολογίζουν το κάθε δευτερόλεπτο και περιμένουν πώς και πώς τα Σαββατοκύριακα.

Εκεί λοιπόν στην αμμουδιά που συζητούσα με τη Μάχη, την Έφη και τη Μάρθα για Συνέχεια