Ντεμπιτάντ σε κοτίλιο: H αφομοίωση για μελλοντική χρήση


γράφει η Εκάβη

Δεν ξέρω για σας, αλλά μου κάθεται κάπως παράξενα η εικόνα του Τσίπρα στο LSE. Βασικά μου κάθεται άσχημα η εικόνα του Τσίπρα να ταξιδεύει εδώ και κει λες και θέλει ο κόσμος όλος να τον  βλέπει, να συνηθίσει την παρουσία του, να δοθεί βάση στην πολιτική ύπαρξη του, ο κοσμάκης να τον αποδεχθεί σαν πολιτικό πρόσωπο, να ξεχάσει πως το ΡΙ στο ΣΥΡΙΖΑ κρύβει τη λέξη «Ριζοσπαστικής».

Δικαίωμά του και όλων τον ψηφοφόρων του να πιστεύουν σε μια ριζοσπαστική ιδεολογία, αναμφίβολα. Το «δεν μου κάθεται καλά  η εικόνα που εκπέμπει» τον τελευταίο καιρό πάντως δεν έχει να κάνει με τον ‘ριζοσπαστισμό’. Η εικόνα δεν μου κάθεται καλά γιατί όλο πετάγεται η ερώτηση: Πως οι αντικαπιταλιστές της Αντικαπιταλιστικής Πολιτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ δέχονται να βλέπουν τον Αλέξη στο London School of Economics, αυτή τη σχολή που έδωσε πτυχία ή δουλειά σε

  • Σόρος

  • Σημίτη

  • ΓΑΠ

  • Αλογοσκούφη

  • Γιώργο Παπακωνσταντίνου

  • Χρήστο Λαμπράκη (ιδιοκτήτη του ΔΟΛ)

  • David Rockefeller της Chase Manhattan Bank και της Trilateral Commission (Τριμερής Επιτροπή)

  • Λάτση

  • Ηλία Μόσιαλο

  • Ruth Porat της Morgan Stanley

  • Philip J. Purcell επίσης της Morgan Stanley

  • Peter Sutherland της BP και Goldman Sachs

  • Παναγή Βουρλούμη του ΟΤΕ

  • Gary Perlin πρώην της World Bank (Παγκόσμια Τράπεζα)

  • Robert Kaplan πρώην της Goldman Sachs;

Πως το βλέπουν το όλο σκηνικό οι μαοϊκοί, οι τροτσκιστές, οι μαρξιστές και οι ριζοσπαστικοί της Διεθνιστικής Εργατικής Αριστεράς, του Κόκκινου, της Κομμουνιστικής Οργάνωσης Ελλάδας, της ομάδας Ρόζα, του Συνασπισμού της Αριστεράς των Κινημάτων και της Οικολογίας; Αν υποστήριζα ιδεολογικά το κόμμα (και όχι απλά να ρίχνω ψήφο διαμαρτυρίας) θα προβληματιζόμουν με την προσπάθεια αποδοχής που γίνεται, αυτής της διαφήμησης του κόμματος στα ίδια κέντρα/ιδρύματα που θέλω να πολεμηθούν γιατί μας φέραν στο σημερινό οικονομικό χάος που ζόυμε. Εν ολίγοις, θα με ενοχλόυσε αυτή η προώθηση.

Η όλη φάση είναι σαν να έβλεπα το 1800 μια ντεμπιτάντ, αυτή τη κατά πρώτον εμφανιζόμενη στην Συνέχεια

Αλμα στο κενό αγκαλιά με τον Τσίπρα


Tου Στεφάνου Κασιμάτη

Οι πολυήμερες οικογενειακές διακοπές του Αλέξη στους εξωτικούς προορισμούς της Λατινικής Αμερικής φαίνεται ότι του έκαναν καλό. Με ανανεωμένο τον επαναστατικό οίστρο του, κάλεσε χθες από το βήμα της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ τους βουλευτές του να μπουν μπροστά «στη μεγάλη υπόθεση της ανατροπής του πολιτικού σκηνικού». Από τη χθεσινή ομιλία του είναι φανερό ότι οι γωνίες της ρητορικής του, που είχαν σταδιακά λειανθεί μετά τις εκλογές, εμφανίζονται και πάλι.

Δυστυχώς, η προσδοκία του ότι το 2013 θα είναι, κατά τη διατύπωσή του, «η χρονιά της ανατροπής, η χρονιά της μεγάλης αλλαγής στον τόπο μας» δεν είναι τελείως στον αέρα. Κατ’ αρχάς, επειδή βάσιμες είναι οι ενδείξεις ότι το στρατηγικό βάθος της συνεργασίας των τριών κομμάτων της συγκυβέρνησης έχει πλέον εξαντληθεί: ως επί το πλείστον, καταγίνονται με την περιχαράκωση των χώρων τους, αντί να αναζητούν κοινούς χώρους εποικοδομητικής συνεργασίας. Συγχρόνως, η συγκυρία προσφέρει στον ΣΥΡΙΖΑ, μέσω της λίστας Λαγκάρντ, ένα πρώτης τάξεως τακτικό πλεονέκτημα, το οποίο και εκμεταλλεύεται στο έπακρο. Εδώ που τα λέμε, το ίδιο θα έκανε και όποιος άλλος αν ήταν στη θέση του αρχηγού της αντιπολίτευσης. Διότι την «κάθαρση», η οποία επιχειρείται σχετικά με τις ευθύνες για την αλλοίωση και την απόκρυψη της λίστας Λαγκάρντ, την επιβάλλει το πολιτικό κλίμα της εποχής και είναι αναπόφευκτη. Ωστόσο, το εγχείρημα είναι δίκοπο μαχαίρι: αν η «κάθαρση» προχωρήσει μέχρις ενός σημείου είναι δυνατόν να ευνοήσει την κυβέρνηση που την αποτολμά, εφόσον την παρουσιάζει ως ηθικά ανεπίληπτη και άτεγκτη· πέρα από αυτό το σημείο, όμως, μπορεί να την αποσταθεροποιήσει και, όπως Συνέχεια