Ποιο γιατρικό των αρχαίων Σπαρτιατών κατέκτησε την Αμερική;


Polychronis' Notepad

Τρελές πωλήσεις κάνει στην Αμερική το σπαθόλαδο το οποίο χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι Σπαρτιάτες για να θεραπεύσουν τις πληγές τους μετά τις μάχες!

Μπορεί στην Ελλάδα οι συμπολίτες μας να μην  γνωρίζουν τις ευεργετικές του ιδιότητες  αν και είναι γνωστές από την αρχαιότητα  αλλά στο εξωτερικό κάνει θραύση.

Η τεράστια φήμη που απέκτησε οφείλεται σε ένα ρεπορτάζ που μετέδωσε το  ABC News  και στο οποίο το σπαθόλαδο  προωθούνταν  ως εναλλακτικό «πρόζακ» για την ήπια και μέτρια κατάθλιψη.

Δείτε την αρχική δημοσίευση 248 επιπλέον λέξεις

… και που Θεός!


sunsetγραφει ο αρισταρχος

Θέλεις να γράψεις αμέτρητες λέξεις. Ότι σου βγαίνει από την ψυχή και ανεβαίνει στον εγκέφαλο. Εκεί όμως καταλυμένος ο χώρος από περίεργα πράγματα και περίεργες φάτσες που σε μπλοκάρουν και δεν αφήνουν να περάσει τίποτε. Πάλι μπλέκει σε χιλιόκυκλους και εκπομπές θήτα που βάζουν το συνονθύλευμα σε κατάσταση ύπνου. Δεν αντιδρώ, δεν αναπτύσσω συναισθήματα, δεν σκέπτομαι. Απλά ψάχνω ένα μαξιλάρι να γύρω το κουρασμένο μου κεφάλι.

Αλήθεια φταίει η ζέστη; Φταίει η έλλειψη ενδιαφέροντος για ζωή. Φταίει η Ελληνικής προέλευσης και διάθεσης μελαγχολία. Πείτε ότι θέλετε. Εγώ έπαψα να νιώθω δυνατός και ικανός κατηγορίας Ι1. Σάμπως δεν βλέπω γύρω μου να κινείται τίποτε καλύτερο.

Μια πλήρη αποχαύνωση, μια αποδοχή. Αποδοχή σε ότι μας συμβαίνει σαν φυσικό επακόλουθο μιας ανεπίτρεπτης λαχτάρας για λίγη ανθρώπινη ζωή. Άνοιξε, λέει, ο ΓΑΠ το καπάκι και γέμισε ακαθαρσίες ο τόπος. Ποιανού στ’ αλήθεια; Δικές μας; Έτσι φαίνεται, για να καλυφθούν οι πραγματικές δικές τους. Συνέχεια

Χωρίς συνοχή, χωρίς πάτημα … by Lit Maiden


EleosΞύπνησα σήμερα, όπως κάθε μέρα άλλωστε, με το ράδιο-ξυπνητήρι στο κομοδίνο πάνω να παίρνει μπρός από μόνο του στην προκαθορισμένη ώρα. Ο σταθμός δεν είναι της επιλογής μου. Ο κύριος που κοιμάται δίπλα μου, με τον οποίο μοιράζομαι το κρεβάτι χρόνια τώρα, θέλει κάτι σε λαϊκό, και δεν του πάω κόντρα γιατί ούτως ή αλλιώς έτσι και γουστάρω τα τραγούδια ενός σταθμού πρωί πρωί, σιγά μη σηκωθώ απ’ το κρεβάτι. Άσε το βαθύ λαρύγγι λέω από μέσα μου να ουρλιάζει κελαηδιστά στο όφωνο εκεί, να με χαλάει πρωινιάτικα τόσο ώστε να αναγκαστώ να σηκωθώ στο άψε σβήσε να πάω για το καθιερωμένο κατούρημα.

Και έτσι περνάνε οι μέρες με το ίδιο πρωινιάτικο ξύπνημα, με την ευγενική χορηγία του μικρού γκρίζου ράδιο-cd που κάθεται περήφανα δίπλα στο προσκέφαλό μου.

Έτσι περνάνε μέχρι αυτή την εβδομάδα, την Μεγάλη Εβδομάδα. Τις τελευταίες τρεις μέρες, αυτό το μικρό γκρίζο κουτί με πειράζει όσο ποτέ άλλοτε. Το κελάηδισμα, το τρέμουλο της τραγουδιάρας να κλαίει για τον παιδαρά που την παράτησε, να εύχεται κακό να πάθει ο εγωισταράς τεκνατζής της, με γεμίζει αφάνταστη λύπη. Προχθές η λύπη ήταν αγανάκτηση. Μάλλον περνάω τα πέντε  βήματα που λένε περνάει όποιος θρηνεί τον θάνατο ενός αγαπημένου.

Δυστυχώς αυτό το κακό έχω. Αντί να βλέπω τα πράγματα έτσι όπως έχουν, κάθομαι και βρίσκω τη σημασία πίσω απ’ τις πράξεις σε οτιδήποτε αντικρίζω. Δυστυχώς το γκρίζο κουτάκι με θυμίζει άλλες χρονιές, όταν αυτή η κοινωνία έστω και εθιμοτυπικά κρατούσε τα προσχήματα και δεν έπαιζε τραγούδια της οκάς, της Συνέχεια

Το χθες που υπάρχει σε κάθε γενιά


Η περίοδος προσφέρεται για στοχαστικό επαναπροσδιορισμό: Κοιτάζοντας μέσα μας αλλά και πίσω είναι η πιο χρήσιμη πιθανότατα άσκηση δημιουργίας για να μπορέσουμε να δούμε μακριά και μπροστά. Πέρα από την κρίση, την εθνική, ηθική αλλά και απολύτως εξατομικευμένη.

Η Ελλάδα μετά την κρίση λοιπόν, είναι το φυσικό sequel της χρονιάς της μεγάλης και σύνθετης εθνικής μελαγχολίας που πέρασε. Μόνο που, η Ελλάδα είμαστε όλοι εμείς. Δεν είναι μόνο η πολιτική ηγεσία που πάσχει… Δεν είναι μόνο η έλλειψη…ηγεσίας και έμπνευσης σε κάθε πτυχή του δημοσίου βίου. Το βασικό πρόβλημα είμαστε εμείς οι ίδιοι. Όχι μοιρολατρικά ή με διάθεση ενδοσκόπησης. Αλλά επειδή από εμάς ξεκινούν και σε εμάς καταλήγουν όλα.

Η δική μας απογοήτευση συνέβαλε στο να μπολιαστούν τα ενεργά κύτταρα του έθνους με συλλογική μελαγχολία.

Η δική μας ανοχή οδήγησε σε μια πολιτική ηγεσία πολύ πιο ανώριμη, αλλά διόλου αθώα, σε σχέση με Συνέχεια

Που πάει η κοινωνία;;;


Του Νίκου Κοτζιά

Μπροστά στους πολίτες υπάρχουν επτά δρόμοι με διαφορετικές κατευθύνσεις. Οι τέσσερις πρώτες έχουν χαραχτεί ήδη από πέρσι όταν άρχισε η ιστορία με τα Μνημόνιο. Οι δύο επόμενες περικλείουν καινούργια προβλήματα. Ο τελευταίος είναι εκείνος της αναγκαιότητας. Σε αυτόν, κατά τη γνώμη μου, οφείλουμε ανταπόκρισης.

Ο «πρώτος δρόμος» είναι αυτός της κατάθλιψης, της μελαγχολίας, της εγκατάλειψης του πεδίου του πολιτικού στους επαγγελματίες πολιτικούς…. Συνέχεια