Κατάντησαν την Ελλάδα κακέκτυπο των «πολιτισμένων» δυτικών χωρών…


Κατάντησαν την Ελλάδα κακέκτυπο των «πολιτισμένων» δυτικών χωρών
Παραδίδουμε στα παιδιά μας την Ελλάδα της φτώχειας και της μιζέριας. Της κατάπτωσης και της κατάθλιψης. Την Ελλάδα της ηττοπάθειας και του σκοταδισμού.

Την Ελλάδα των αξιών και των παραδόσεων, την Ελλάδα του πολιτισμού, των τεχνών και των επιστημών, την Ελλάδα της ορθοδοξίας, της οικογένειας, μα πάνω από όλα της αγάπης για την πατρίδα…

Αυτή την Ελλάδα κληρονομήσαμε, μα ας αναρωτηθούμε όλοι, ποια Ελλάδα παραδίδουμε στα παιδιά μας;

Συνέχεια

Η μιζέρια έχει τέλος…


Γράφει ο ΙΩΑΝΝΗΣ

Φτάνουμε στο τέλος…

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία. Άλλοι το ονομάζουν «αναμενόμενο» άλλοι  «προφητεία» άλλοι «επιτέλους»…

Εγώ το ονομάζω «μέλλον».

Γιατί η ζωή δεν σταματά ποτέ. Και συμβαδίζει με την ελπίδα.

Όσο υπάρχει ζωή θα υπάρχει ελπίδα και το αντίστροφο. Γιατί και η ελπίδα από την ζωή τρέφεται και συντηρείται.

Όλα τώρα θα πληρωθούν… και θα ανταποδοθούν.

Αν κάποιος σας ρωτούσε τι θα δίνατε για να αλλάξει αυτή η κατάσταση τι θα απαντούσατε; Ότι δώσατε ήδη πολλά;

Και αν σας έδινε όχι απλά πίσω τη ζωή σας και την ελπίδα αλλά μια πραγματικά νέα ζωή, μια ζωή που δεν θα μπορούσατε ούτε να την περιγράψετε απλά γιατί δεν θα είχατε ποτέ καν ονειρευτεί; Τι θα δίνατε σε αντάλλαγμα; Συνέχεια

Πριν σβήσει τα ίχνη μας το κύμα και ο αέρας


Πριν λίγο πέταξα από πάνω μου την κουβέρτα την φλις και σηκώθηκα από τον καναπέ. Είχε τελειώσει η ταινία που έβλεπα και δεν άντεχα άλλο να κάθομαι εκεί, με την βαριά σκέψη που θόλωνε το μυαλό μου. Ακόμα και η ίδια η κουβέρτα μου με έπνιγε, μου ήταν ανυπόφορη.

Κατέληξα στο συμπέρασμα πως δεν έχει σημασία τελικά αν μια ταινία είναι καλογυρισμένη, έχει καλούς ηθοποιούς, άψογη παραγωγή και σκηνοθέτη ιδιοφυΐα. Μια ταινία αξίζει μόνο αν οι εμπειρίες του θεατή το επιτρέψουν. Και εμένα, πριν λίγο, η ταινία που είχα δει με έκανε να δω ένα κομμάτι της ζωής μου που το είχα παρατήσει. Και δυστυχώς με πόνεσε λίγο που το συνειδητοποίησα. Ή για να είμαι πιο ειλικρινής, με πόνεσε πιο πολύ η ιδέα πως δεν είμαι όσο ανεξάρτητη και δυνατή όσο νόμιζα.

Έχω αμελήσει τον εαυτό μου, όπως όλοι έχουν αμελήσει λίγο πολύ τον εαυτό τους μέσα στον ανεμοστρόβιλο που ζούμε. Πάω κόντρα σε ένα κομμάτι του εαυτού μου που νομίζω με γεμίζει, αν και η πλάκα είναι πως δεν ξέρω καλά καλά αν είναι όλα μια οφθαλμαπάτη, μια απελπισμένη ιδέα μέσα σε μια απελπισία που μας καταδιώκει όλους, μας περιμένει στο κατώφλι της πόρτας μας κάθε πρωί σαν Κέρβερος, και μας ξεπροβοδίζει το βράδυ με ένα γλυκό γρύλισμα καθώς βγάζουμε τις κάλτσες μας πριν σκεπαστούμε πάλι με μια αβάσταχτα βαριά κουβέρτα, ένα πάπλωμα που αν το αφήσουμε να μας σκεπάσει για πολλές ώρες, γίνεται αποπνικτικό.

Πως τα αφήσαμε τα πράγματα έτσι; Πως γίνεται να έχουμε ναρκωθεί τόσο που βλέπουμε τον διπλανό μας Συνέχεια

Καλή Ανάσταση


Δεν ξέρω πως και γιατί (ή μάλλον ξέρω πολύ καλά), πάντως η όλη ατμόσφαιρα που ζούμε τους τελευταίους μήνες μου θυμίζει αφάνταστα αυτά που πρέπει να ζούσε ο τραγικός ποιητής στην επαρχιακή Πρέβεζα των αρχών του 20ου αιώνα.

Συνέχεια