Μόλις στερέψουν οι φόροι απ’ τα ακίνητα θα βάλουν χέρι στις καταθέσεις;


Είναι γνωστή η ιστορία του Μπόρις Σιρούλνικ, ο οποίος δραπέτευσε όταν ήταν παιδί από το στρατόπεδο των ναζί, εκεί όπου βρήκε φριχτό θάνατο όλη η οικογένειά του. Το δράμα αυτό, αντί να τον λυγίσει, τον δυνάμωσε και τον έκανε σοφότερο. Στο βιβλίο του «τα ασχημόπαπα», ο Σιρούλνικ αναφέρεται στην ψυχολογική διαδικασία της αναπροσαρμογής, όπως ονομάζεται επιστημονικά. Ο Σιρούλνικ επισημαίνει ότι «η αναπροσαρμογή είναι η τέχνη να πλέεις στους χείμαρρους, σε μία κατεύθυνση στην οποία δεν ήθελες να πας. Ωστόσο χρειάζεται να κάνεις επίκληση στην εσωτερική σου δύναμη επιβίωσης που είναι εντυπωμένη στη μνήμη σου και να παλέψεις για να μην αφεθείς να παρασυρθείς από τα τραύματά σου».

Οι περισσότεροι Έλληνες σήμερα είναι τραυματισμένοι και παρασύρονται από έναν χείμαρρο, ο οποίος είναι άγνωστο πού οδηγεί. Ωστόσο πρέπει να βρούμε δύναμη να επιβιώσουμε. Να διασώσουμε ό,τι μπορούμε. Να προσπαθήσουμε «με νύχια και με δόντια» να ανοίξουμε ένα δρόμο φωτός γιά τα παιδιά. Να τα διδάξουμε να μην κάνουν τα λάθη του παρελθόντος ώστε να ζήσουν με αξιοπρέπεια και υπευθυνότητα. Να τους πούμε τη σκληρή αλήθεια. Ότι η χώρα στην οποία γεννήθηκαν, υπήρχε επί δεκαετίες στο χάρτη μόνο από δανεικά χρήματα. Τα οποία διοχετεύονταν μόνο σε τρείς κατευθύνσεις. Στις τραπεζικές καταθέσεις πολλών πολιτικών, κρατικών παραγόντων και συνδικαλιστών του δημοσίου, στη συντήρηση του γιγαντιαίου πελατειακού κομματικού δημόσια τομέα και στις τσέπες των μεγαλοφοροφυγάδων. Συνέχεια

Μόλις πέθανε κι επισήμως το success story


sotosblog

Ανδρείκελο πεσμένο στην καρέκλα

Όταν πέρυσι στις 4 Οκτωβρίου ο Σαμαράς, με οίηση ξέχειλη ακόμη και για ανδρείκελο κι αίσθηση σοβαρότητας μηδενική, πέταγε για πρώτη φορά τη μπούρδα του success story, δεσμευόμενος μάλιστα δημόσια και διεθνώς ότι τάχα θα επιβεβαιωνόταν πανηγυρικά ένα χρόνο αργότερα, απoφάσιζα, που λέτε, κι εγώ την ίδια ώρα να θεσπίσω μεταξύ σοβαρού και αστείου –και, για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, περισσότερο για να πειραματισθώ με τις δυνατότητες του μπλογκ– ένα γουϊτζετάκι αντίστροφης μέτρησης στο κάτω μέρος της σελίδας, ώστε να δείχνει αυτό κάθε φορά πόσος χρόνος μας απομένει μέχρι την ημέρα που θα ευτυχήσει η γενιά μας να ζήσει το μεγαλύτερο από τα Επτά Θαύματα του σύγχρονου κόσμου.

Από εκείνη την ημέρα, λοιπόν, οι δώδεκα μήνες είχαν πια φτάσει να γίνουν δύο, καθώς το success story προσλάμβανε ολοένα και πιο αποκρουστικά τη μορφή ενός ολέθριου διλήμματος ανάμεσα στην τραγικότερη κωμωδία και την κωμικότερη τραγωδία όλων των εποχών.

Μετά από αμέτρητες λοιδωρίες, μετά από έναν…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 222 επιπλέον λέξεις