Ο μύθος ως… τροφή


Οι λαοί τρέφονται περισσότερο με το μύθο παρά με το ψωμί. Γι’ αυτό οι πολιτικοί πάσης χώρας και πάσης εποχής προσφέρουν στους λαούς τους παραμύθια, με τιμητική εξαίρεση τον Τσώρτσιλλ που όταν έγινε πρωθυπουργός (10 Μαΐου 1939) είπε στους Βρεταννούς τα ακόλουθα πειστικά: «Το μόνο που είμαι σε θέση να προσφέρω είναι αίμα, εργασία, δάκρυα και ιδρώτα»!

Επειδή ο τωρινός Έλληνας απεχθάνεται την ιδρωμένη φανέλλα, όπως ο αρχαίος Συβαρίτης, ο Σμυνδιρίδης, για τον οποίο έγραψα άλλη φορά, σκέ­φθηκα ότι πρέπει κι εγώ να συμβάλω στο έργο των πολιτικών και να τους δώσω κάποιο στοιχείο καρπο­φόρας μυθολογίας. Γι’ αυτό θα αναφερθώ στον μυθι­κό βασιλιά και μάντι της Δήλου, τον Άνιο. Κατά τη λατινική μυθολογική παράδοση (η ελληνική έχει άλλη εκδοχή) ο εν λόγω Άνιος, γυιός του Αινεία και της Λαβινίας, καταγόταν από την Εύβοια και από εκεί μετακομίσθηκε στη Δήλο, όπου νυμφεύθηκε την Δωρίππη, την οποία αγόρασε από τους πειρατές έναντι ενός ίππου! Με την Δωρίππη ο Άνιος απέκτησε τρεις θυγατέρες, τις Οινοτρόπους.

Τι ήσαν και τι έκαναν αυτές; Έκαναν αυτό που χρει­αζόμαστε σήμερα, ώστε να μην έχουμε ανάγκη ούτε την Ευρωπαϊκή Ένωση ούτε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Οι εν λόγω κυρίες παρείχαν αφθονίαν τροφών και καρπών εις πάντα προσορμιζόμενο στη Δήλο χωρίς καμμιά -ναι καμμιά- καλλιέργεια της γης! Συνέχεια