Η μικρή Δ.Ε.Η. και το ξερό μας το κεφάλι


sotosblog

Εικόνα Ανοίγει τη μύτη με τρυπάνι

Πού σταματάει αυτό με τη «μικρή Δ.Ε.Η.»; Θέλω να πω, από ποιο σημείο και κάτω η Δ.Ε.Η. παύει να θεωρείται τόσο μεγάλη που να τρομάζει στο άκουσμά της, και περνιέται πλέον σαν κάτι το πιο ανώδυνο; Πότε παύει ν’ ακούγεται σαν θηριώδης ανατριχιαστική βελόνα και παρουσιάζεται μόνο σαν τοσοδούτσικη ενεσούλα, σαν ένα τόσο δα μικρό τσιμπηματάκι που δεν θα πονέσει το παιδάκι και σώπα-σώπα μην κλαις, είναι πολύ καλός κύριος ο παιδίατρος, θα δεις ότι θα γιάνει αμέσως κι ούτε που θα το καταλάβεις; Ποιο είναι το κρίσιμο σημείο μεγέθους; Πού, λοιπόν, σταματάει όλο αυτό;

Πουθενά δεν σταματάει, είναι η απάντηση. Η περίφημη «μικρή Δ.Ε.Η.» δεν μίκρυνε τώρα ξαφνικά, αλλά είναι απλώς μικρότερη από την αρχική ήδη μικρότερη Δ.Ε.Η., που είχε πρωτομικρύνει με την πώληση του 49% των μετοχών της μεγάλης. Αύριο-μεθαύριο θα πάρει σειρά μια άλλη πιο μικρή, μικρότερη απ’ όποια θα έχει απομείνει, και θα πάει έτσι η δουλειά…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 163 επιπλέον λέξεις

Το ανέκδοτο με την ιδιωτικοποιημένη ΔΕΗ το ακούσατε;


Οι λαοί ματώνουν για την αξιοπρέπειά τους κι εσείς εκεί…την απεργιούλα σας


Και φτάσαμε στο σήμερα, μέσα από μια πενταετία κόλασης με την κυβερνητική διαχείριση να έχει εναποτεθεί στα χέρια δωσίλογων, δοτών και αδίστακτων προσκυνημένων, να έχει χαθεί το σύνολο των κατακτήσεων της μεταπολεμικής Ελλάδας, αλλά για κάποιους είναι σαν να μην άλλαξε τίποτε…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Ίδιες μορφές πάλης, ίδιες κυρίαρχες λογικές, ίδια αντίληψη περί πολιτικής νουθεσίας, και όλα αυτά απέναντι σε μια ακόμη πιο αδίστακτη κυβέρνηση, που ο όρκος της ντροπής που έδωσε, είναι να βγάλει στο σφυρί ότι απέμεινε ακόμη σ αυτή τη δύσμοιρη χώρα.

Σ αυτό τον τόπο κύριοι, όλοι έχουμε παρελθόν. Μα αν δε διδαχτούμε από αυτό, πολύ σύντομα η πατρίδα μας δε θα έχει πια μέλλον.

Ποιος δε θυμάται λοιπόν από το παρελθόν, απεργίες – που καλώς έγιναν μεν – αλλά παρέμειναν απλώς ΚΑΙ ΜΟΝΟΝ απεργίες. Απεργοί έχαναν μεροκάματα, άλλοι έχασαν και τις δουλειές τους μετά απ αυτές, οι όποιες συνέπειές τους διαχύθηκαν γενικότερα στην κοινωνία (όπως άλλωστε ήταν και αναμενόμενο), ενίοτε ενεργοποιήθηκε με τις γνωστές συνέπειες και ο κοινωνικός αυτοματισμός, αλλά το αυτί των κυβερνώντων ελάχιστα ίδρωνε, ακόμη και όταν αυτοί υπολόγιζαν στον όποιο βαθμό και το όποιο πολιτικό κόστος….

Συνέχεια

Οι καρπαζοεισπράκτορες των Βρυξελλών μετά τις απειλές άρχισαν τις…προσφορές


ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΡΕΒΕΝΙΟΣ

Τις τελευταίες ημέρες το δίδυμο της συμφοράς και του ξεπουλήματος της χώρας έχει ξεκινήσει ένα αγώνα δρόμου για το ποιος θα μας πει το ποιο “ελπιδοφόρο” ψέμα προκειμένου να ξεγελάσουν για άλλη μία φορά κάποιους οι οποίοι έχουν κοντή μνήμη ή είναι φοβισμένοι από όλο αυτό το κρεσέντο καταστροφολογίας που μας πλάσαραν αν απαρνηθούμε διά της ψήφου μας την «σταθερότητα» που μας υπόσχονται!

Είπα κοντή μνήμη γιατί σε αυτήν ποντάρουν οι δύο αρχιερείς της ψευτιάς και της αναλγησίας και για αυτό βγαίνουν με τόσο θράσος και παίζουν με την δυστυχία και την απελπισία των εκατοντάδων χιλιάδων ανέργων λέγοντας ο μεν Μεσσήνιος Κωλοτούμπας ότι θα δημιουργήσει 700.000 χιλιάδες θέσεις εργασίας ο δε άλλος ο κύριος «ΕΓΩ» μιλάει για κοντά … 900.000 θέσεις!

Σιγά ρε παιδιά μη μας τρελαίνεται, δεν την αντέχουμε τόσο «ανάπτυξη» μια και για να τα βγάλουμε πέρα θα πρέπει να δουλεύουμε όλοι … διπλοβάρδιες!!!

Συνέχεια

Το σκάνδαλο με την ΔΕΗ και η σιωπή των ΜΜ”Ε”


Ποιος απο εσάς δεν θα ήθελε να κατέχει μια εταιρεία με €6δις τζίρο, με 7,5εκ αποκλειστικούς πελάτες, καθαρά κέρδη το 2009  περίπου €1δις και περιούσια  €15-20 δις.

Σκεφτείτε τώρα κι έναν τρόπο να αποκτήσετε μια τέτοιας εταιρεία, χωρίς αντίτιμο !

Αν σας φαίνεται απίθανο, απλά ελάτε στην Ελλάδα και δείτε αυτά που συμβαίνουν στην ΔΕΗ τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Η φιλολογία για το ξεπούλημα των Δημοσίων εταιρειών κι οργανισμών στα Μέσα Μαζική Ενημέρωσης (ΜΜΕ) κι Αποχαύνωσης είναι ότι το δημόσιο πουλάει εταιρίες που ήταν ζημιογόνες. Αλλά ποιος είναι τόσο κορόιδο στον κόσμο που θα αγόραζε κάτι για να ζημιωθεί ; Αλλά και γιατί κάποιος να πληρώσει το ακριβές αντίτιμο για κάτι κερδοφόρο, όταν μπορεί με τους κατάλληλους τρόπους να το αποκτήσει με μηδαμινό αντίτιμο, αφού πρώτα το απαξιώσει. Συνέχεια

Aνοιχτή επιστολή στον Αλέξη Τσίπρα


Αγαπητέ Αλέξη,

μια από τις αγαπημένες μου ασχολίες παιδιόθεν, ήταν να «παρακολουθώ» ταλέντα που αναδύονταν σε διάφορους χώρους που με ενδιέφεραν, στην πολιτική, στον αθλητισμό, στη μουσική, στοιχηματίζοντας με τον εαυτό μου πόσο ψηλά θα πάνε.
Γνώριζα ότι η τέχνη «εξαλείφει» την προσπάθεια, έτσι, πολλά ταλέντα χάθηκαν σε βάθος χρόνου, όταν η δύναμη της θέλησης δεν επαρκούσε για να τα σπρώξει ψηλότερα.

Στην προεκλογική σου καμπάνια για το Δήμο της Αθήνας το 2005 σε πρόσεξα λοιπόν, παρά το γεγονός ότι ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης, η άλλη ενδοκομματική πρόταση για την υποψηφιότητα, παρέμενε η πιο φωτισμένη αριστερή φωνή που είχα την τιμή να γνωρίσω και προσωπικά.

Η πείρα σου από τα μαθητικά αγωνιστικά χρόνια, το γκελ σου στους νέους ανθρώπους, η καλή ομιλία σου, σε έφεραν εκεί που πίστευα, όταν οι παλιοί αποφάσισαν να παραμερίσουν μπροστά στο δυνατό σου χαμόγελο.
Ξέρεις, αυτό είναι ένα άλμα για την Αριστερά.

Ο παλαιοκομματικός δογματισμός, η αέναη διαβούλευση, η αιώνια κόντρα ανανεωτικών-συντηρητικών, πολύ συχνά απέτρεπε τις νεωτεριστικές ιδέες να προβληθούν.
Να, κάπως έτσι » πνίγηκε» ο Μπογιόπουλος στο ΚΚΕ και απολαμβάνουμε Κουτσούμπα.

Τα κατάφερες όμως, εκεί που το κύμα της χρεοκοπίας σάρωσε τους ανύποπτους Έλληνες, εκεί που η επίπλαστη ευδαιμονία αντικαταστάθηκε από τα τηλεφωνήματα των εισπρακτικών εταιρειών και αγράμματοι δημοσιογράφοι ψάχνουν κατά πόσο το χρέος μας είναι βιώσιμο.
Εκεί αναδείχθηκες και ανέδειξες αυτό το μικρό αγχωτικό -θα μπει, δεν θα μπει στη Βουλή- κόμμα της Αριστεράς, στην εν δυνάμει κυβερνητική πλειοψηφία του αύριο.

Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα λοιπόν, Αλέξη.

Η φενάκη της ρομαντικής πολιτικής πρέπει να αντικατασταθεί με προτάσεις αρμόζουσες στις ανάγκες των ανθρώπων μέσα στον σκληρό καπιταλισμό, που δείχνει να αποφεύγει -μα πάντα όμως- την αυτοκτονία του.
Πρέπει να πεις ότι ο λαός δεν είναι άμοιρος των επιλογών μιας χώρας, γιατί έχει δούναι και λαβείν με τους εκάστοτε κυβερνώντες, πρέπει να πείσεις ότι νόμος δεν είναι πάντα το δίκιο του εργάτη, γιατί τα αιτήματα του, συχνά δεν είναι δίκαια.

Εκτινάχτηκες και εκτίναξες τα ποσοστά του κόμματός σου σε επίπεδα ζάλης, σαν την καλλίφωνη τραγουδίστρια, που από τη μικρή επαρχιακή πόλη, της μέλλει να τραγουδήσει αίφνης στο απαιτητικό και μεγάλο κοινό της πρωτεύουσας.

Αισθάνεσαι αμήχανα όταν η antifa ρητορική σου παύει να έχει αντικείμενο, όταν η ίδια η Δεξιά εξαρθρώνει το ναζιστικό μόρφωμα.
Δυσκολεύεσαι να εκφράσεις τη χαρά σου όταν αυτό το οποίο πολεμούσες χαροπαλεύει, απλά επειδή ο αντίπαλός σου έριξε το δόρυ επάνω του.
Βασίζεσαι σε ένα σάπιο συνδικαλιστικό κίνημα, για να οδηγήσει το Σεπτέμβρη στη μεγάλη αντεπίθεση κατά της κυβέρνησης με σκοπό την εξόντωσή της.

Αντιτίθεσαι σε ό,τι θεωρείς «μνημονιακό» αντιγράφοντας τις μπουρδολογίες του ΓΑΠ, που θα έπαιρνε τα λιμάνια πίσω από τους Κινέζους και τον ΟΤΕ από τους Γερμανούς.
Υποκινείς τη στάση των πανεπιστημιακών που αντιδρούν σε μέτρα που έπρεπε να είχαμε πάρει από καιρό, στην αξιολόγηση, στον ισολογισμό, στα συγκεκριμένα κονδύλια για την έρευνα, που συχνά χάνονταν μετασχηματιζόμενα σε Porsche από «αγωνιστές» καθηγητές της Παντείου.

Αναλώνεσαι συχνά σε επικοινωνιακά κόλπα, ίδια με αυτούς που κατηγορείς -τους κυβερνώντες- επενδύοντας στη μεγάλη μάζα ανθρώπων που ελπίζουν σε σένα και που κατατρεγμένοι ήλθαν στο λιμάνι σου, μετατρέποντας το πάλαι ποτέ πανίσχυρο ΠΑΣΟΚ στην Ένωση Κεντρου του σήμερα.

Χαϊδεύεις συνδικαλιστές τσαμπουκάδες υπόδικους, υπόσχεσαι ανεδαφικές ρήξεις με το διεθνές και εγχώριο Συνέχεια

Ο ΓΙΩΡΓΑΚΗΣ, Η ΔΕΗ ΚΑΙ ΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΠΟΥ ΕΤΟΙΜΑΣΕ ΠΑΡΕΑ ΜΕ ΤΟΥΣ «ΠΡΑΣΙΝΟΥΣ» ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΕΣ


Olympia.gr

20131015-002101.jpg

Είναι 2007, η χρονιά που καταστράφηκε από πυρκαγιές η Πελοπόννησος και έχει φουντώσει η ιστορία του αγωγού Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη και παράλληλα το εκδοτικό κατεστημένο επιτίθεται σκληρά στην κυβέρνηση Καραμανλή ενώ ο ΓΑΠ πραγματοποιεί αλλεπάλληλες επισκέψεις σε διάφορες ΔΕΚΟ για να τονώσει το σοσιαλιστικό αντιπολιτευτικό συνδικαλιστικό αίσθημα με ναυαρχίδα εκείνη της ΔΕΗ που την επισκέπτεται τρεις φορές στον ίδιο χρόνο!!! Μάλιστα υπόσχεται μπροστά στις κάμερες ότι η ΔΕΗ θα παραμείνει δημόσια, ενιαία και καθετοποιημένη και χαρακτήριζε τις αυξήσεις των τιμολογίων απαράδεκτες.

Ξέρετε τι έκανε ο πρωθυπουργός του ΔΝΤ και υπηρέτης της τρόικας, μόλις έγινε κυβέρνηση το 2009. Ψήφισε η κυβέρνησή του (μαζί

Δείτε την αρχική δημοσίευση 229 επιπλέον λέξεις