Η θλιβερή περίπτωση Κωστόπουλου ως δείγμα κοινωνικής παρακμής


Γράφει ο Γιώργος Μάστορας

Η περίπτωση του Πέτρου Κωστόπουλου είναι χαρακτηριστική του πως ο ατομοκεντρισμός έγινε ο κυρίαρχος τρόπος ζωής. Πως δηλαδή η λατρεία της οικονομικής ανόδου ως αυτοσκοπού και η δημιουργία του life style ενορχηστρώθηκαν με μαεστρία και αποτελεσματικότητα μέσω του περιοδικού τύπου και της ιδιωτικής τηλεόρασης, αναδεικνύοντας ως πρότυπα κοινωνικού βίου μια σειρά λαμόγιων, παρασίτων, καταφερτζήδων, αετονύχηδων, «επιχειρηματιών» και golden boys.

Αρκετά ακούστηκαν για την πρόσφατη «σύλληψη» του έκπτωτου «βασιλιά του life style». Πάντοτε γνώριζε να πουλά το απόλυτο τίποτα, τυλιγμένο σε λαμπερά σελοφάν. Το ίδιο έκανε τόσο με την πτώχευση της εταιρείας του, όσο και τώρα με την «σύλληψή» του, λόγω του «φεσώματος» στους εργαζόμενους που είχε στην δούλεψή του. Εργαζόμενους, φυσικά, με την τυπική έννοια του ότου, που προσπάθησε – και τα κατάφερε – να τους κάνει όμοιούς του (στον τρόπο σκέψης, όχι στην τσέπη), οδηγώντας τους στον ατομοκεντρισμό, τον κυνισμό, την κοινωνική αναισθησία.

Ο θλιβερός αυτός τύπος είχε κάνει λαϊκό ανάγνωσμα ακόμη και την πτώση του, την πτώχευση της εταιρείας του (της ΙΜΑΚΟ), όπως μέχρι πρότινος έκανε την άνοδο των διαφόρων «σοφτ πορνό» πατσαβουροπεριοδικών τα οποία, κατά καιρούς εξέδιδε.

Συνέχεια

Πρωταθλήτρια στα κατοχικά χρέη η Γερμανία


Ά.Ριτσλ: Η χώρα μου φοβάται τον καταιγισμό αξιώσεων από άλλες χώρες

Η Γερμανία είχε κατά καιρούς διεθνή πρωτιά σε πολλούς τομείς: στον τουρισμό, στις εξαγωγές, στις τέχνες, στο ποδόσφαιρο. Εκεί που είναι όμως μονίμως ασυναγώνιστη είναι στο άθλημα «δανεικά και αγύριστα». «Η Γερμανία είναι παγκόσμια πρωταθλήτρια στα πολεμικά χρέη» επανέλαβε πρόσφατα ο καθηγητής Οικονομικής Ιστορίας Άλμπεχτ Ριτσλ, ο οποίος αποκλείει το ενδεχόμενο η χώρα του να δεχθεί Συνέχεια

25 αμείλικτα ερωτήματα για την Εσωτερική Υποτίμηση


Periklis Gogas    

Assistant Professor of Economic Analysis and International Economics

 Πολλαπλά κύματα μειώσεων μισθών, παροχών και συντάξεων στην Ελλάδα με το επιχείρημα των σχεδιαστών του προγράμματος «βοήθειας» -στην πραγματικότητα δανεισμού και όχι βοήθειας- ότι η Ελλάδα καθώς ανήκει σε μια νομισματική ένωση χρειάζεται μια εσωτερική υποτίμηση ώστε να αυξηθεί η ανταγωνιστικότητά της και το ισοζύγιο πληρωμών της μέσω του μειωμένου κόστους παραγωγής.

Ας δεχτούμε ότι το παραπάνω έχει κάποια λογική.  Όμως ποιος «υπεύθυνος»των κυβερνήσεων που περάσανε έως και την σημερινή μετά τα μνημόνια μπορεί να μας δώσει απαντήσεις στα παρακάτω;

1.   Γιατί έχουμε τόσο τεράστια εμμονή στην μείωση των μισθών – και μόνο;

2.   Πόσο θα βελτιωθεί η ανταγωνιστικότητά μας εφόσον ακόμα και δωρεάν να δουλεύουμε όλοι το εργασιακό κόστος αντιπροσωπεύει στην χειρότερη  περίπτωση το 8-10% της τελικής τιμής του προϊόντος;

3.   Δεν είναι παράδοξο που οι ίδιοι οι εργοδότες δεν το έθεσαν ποτέ ως προτεραιότητά τους; Συνέχεια