Όταν οι άντρες έχουν τις μπάλες στο πάνω κεφάλι τους (Η απάντηση του Πέτρου Αργυρίου στο φανατικό παραλήρημα του Νίκου Μπογιόπουλου για τη μπάλα)


Ο Νίκος ο Μπογιόπουλος είναι από τους λίγους δημοσιογράφους που εκτιμώ.
Ποτέ του δεν έκρυψε ότι είναι στρατευμένος κομμουνιστής.

Ούτε ότι είναι στρατευμένος ποδοσφαιρόκαυλος.

Δικαίωμά του.

Αυτό που δεν αποτελεί δικαίωμα του είναι να επιχειρεί μεθοδευμένα να επιβάλει λογικές προληπτικής λογοκρισίας σε όσους δυσφορούν με την ποδοσφαιρομανία- κυρίως όταν είναι ο ίδιος που στο πεδίο της πολιτικής είναι δριμύτατος πολέμιος της προληπτικής λογοκρισίας.

Αυτό που δεν αποτελεί δικαίωμά του είναι να δικαιολογεί το φασισμό του ποδοσφαίρου- κυρίως όταν ο ίδιος είναι πολέμιος του φασισμού στο πολιτικό πεδίο.

Στο άρθρο του στον enikos.gr στις 25/06/2014 με τον “εμπνευσμένο” τίτλο “Γκόοοολ” (με πόσα οοοο γράφονται αυτές οι λέξεις-επιφωνήματα πλέον Νίκο;), ο Μπογιόπουλος κάνει ακόμη περισσότερα από αυτά που στις πρώτες γραμμές αυτού του άρθρου του προσάπτονται. Ο Μπογιόπουλος κάνει μια φασίζουσα προπαγάνδα υπέρ του ποδοσφαίρου, απομονώνοντας το από όλα τα εκφυλιστικά φαινόμενα διαφθοράς, βίας, ξεπλύματος χρημάτων, πολιτικών εκβιασμών και χειραγώγησης μαζών που το συνοδεύουν, καταγγέλλοντας μεν τα φαινόμενα αλλά απαλλάσσοντας από κάθε κατηγορία το έδαφος πάνω στα οποία αυτά αναπτύσσονται: τα ποδοσφαιρικά γήπεδα.

Συνέχεια

Λούμπεν ανασχηματισμός


Χθες ανακοινώθηκε ο ανασχηματισμός της συγκυβέρνησης. Ο ανασχηματισμός αυτός είναι το δωράκι του λαουτζίκου στον εαυτό του αφού στις ευρωεκλογές δεν τους έδωσε εντολή να τα μαζέψουν να φύγουν άρον άρον.

Αντί για ένα ριζικό πολιτικό μετασχηματισμό έχουμε πλέον έναν ακόμη ανασχηματισμό.

Η συνταγή του ανασχηματισμού έχει γίνει παραδοσιακή πλέον. Μερικές κουταλιές τεχνοκρατών-εκσυγχρονιστών-τραπεζοκρατών που διέπρεψαν επί Σημίτη στη δημιουργική λογιστική: Φεύγει από το οικονομικών ο Στουρνάρας και έρχεται ο Χαρδούβελης– άλλαξε ο Μανωλιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς.

Έχουμε και από ακροδεξιά: Φεύγει ο τηλεπωλητής πατριδοκαπηλίας Άδωνις και έρχεται ο ακόμη πιο σκληροπυρηνικός Βορίδης να ακρωτηριάσει με το τσεκούρι του ότι έχει απομείνει από δημόσια υγεία.

Έχουμε και νέους και άφθαρτους όπως ο Κικίλιας στο «προστασίας του πολίτη». Καλός γιατρός και πάνω από όλα άνθρωπος.

Αυτό που άλλαξε όμως είναι ότι η συνταγή έχει πολύ πλούσια στοιχεία λαϊκίστικης δεξιάς. Τρία μαντρόσκυλα της ΝΔ που μπορούν να σταματούν το δημόσιο διάλογο από χιλιόμετρα μακριά, τρείς μέδουσες εξελιγμένες που πετρώνουν κάθε είδους επικοινωνία και δεν παθαίνουν τίποτα αν δουν τον εαυτό τους στον καθρέφτη ή αν δουν ο ένας τον άλλο, τρια καρακατιναριά που δήθεν ήταν κυματοθραύστες του Πασοκισμού, μια ολάκερη όπερα γκεμπελισμού και χυδαιότητας, προσφέρει πρόθυμα της υπηρεσίες της στην συγκυβέρνηση: Ο Ντινόπουλος στο εσωτερικών, η Βούλτεψη κυβερνητική εκπρόσωπος και παρά τω πρωθυπουργώ, ο Γιακουμάτος στο ανάπτυξης.

Συνέχεια

Οι Ευρωεκλογές και η ανάδυση της Ατλαντίδας


Όπως είχαμε περιγράψει έγκαιρα, ο πολιτικός χάρτης της Ευρώπης άλλαξε από χθες, οριστικά: Παρότι η κυριαρχία των δύο μεγάλων παιχτών της πολιτικής στην Ευρώπη του Ευρωπαϊκού λαϊκού κόμματος και του ευρωπαϊκού σοσιαλιστικού κόμματος δεν απειλήθηκε, οι αποκαλούμενοι ευρωσκεπτικιστές, κόμματα που είτε θέλουν μια άλλη Ευρώπη ή τη χώρα τους έξω από την ΟΝΕ ή ακόμα και την ΕΟ ή τη διάλυση της Ευρωζώνης, ακόμη και της Ευρώπης, είναι πλέον ο τρίτος πόλος παρότι είναι αμφίβολο το αν θα καταφέρουν να φτιάξουν ένα ενιαίο μέτωπο.

Η ερμηνεία αυτής της εξέλιξης είναι μια και μοναδική και την έχουμε περιγράψει και παλαιότερα: Ο ευρωσκεπτικισμός και οι τάσεις για τη διάλυση της Ευρώπης δεν είναι η αιτία αλλά το σύμπτωμα μιας μονολιθικής πολιτικής που η κεντροδεξιά από κοινού με την κεντροαριστερά επιβάλουν στις πιο αδύναμες χώρες του ευρωπαϊκού χώρου. Είναι οι πολιτικές της Μέρκελ και των τσιρακιών της στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες που απειλούν την Ευρώπη. Το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών το έδειξε ξεκάθαρα.

Αλλά ας ξεκινήσουμε τη συζήτηση από την Ελλάδα. Θα σχολιάσουμε στιγμιαία αυτό που αποκαλέσαμε λουμπενοποίηση του εκλογικού σώματος, με παράγοντες του ποδοσφαίρου όπως ο Μπέος και ο Μώραλης να αναγορεύονται δήμαρχοι και τη Χρυσή Αυγή να στρογγυλοκάθεται στο 9.4 των εκλογικών προτιμήσεων των Ελλήνων στις ευρωεκλογές και να φαντάζει ως η τρίτη μεγαλύτερη πολιτική δύναμη στην Ελλάδα.

Για καιρό φωνάζαμε πως οι δήθεν «πολιτικές αντιμετώπισης» της ΧΑ, τόσο από το σύστημα εξουσίας όσο και από την αριστερά αλλά και την ακροαριστερά ουσιαστικά ενδυναμώνουν τη ΧΑ. Η ΧΑ δεν είναι η αιτία κάποιας πολιτικής κρίσης αλλά το σύμπτωμα μιας κρίσης πολλαπλής, μιας κρίσης οικονομικής, κοινωνικής, αισθητικής, μιας κρίσης αξιών που είχε εδώ και δεκαετίες μολύνει την ελληνική κοινωνία χάριν στην πουστιά των κυβερνόντων και την ιδιωτεία (και την πουστιά» των κυβερνούμενων)  για να πυροδοτηθεί εντέχνως στο οικονομικό πεδίο το 2010 από τον Γιώργο Παπανδρέου και το διεθνές περιβάλλον του και να συντηρηθεί στην συνέχεια από τους Μερκελιστές, τους  Σαμαρά, Βενιζέλο, Στουρνάρα, Καρατσαφέρη, Παπαδήμο, Κουβέλη προκειμένου η Γερμανία να επιβάλει δια της οικονομικής βίας τους δικούς της όρους ομοσπονδοποίησης της Ευρώπης.

Μπροστά σε αυτήν την λουμπενοποίηση, η νίκη της Δούρου στην περιφέρεια Αττικής και η όχι και τόσο άνετα νίκη του Σύριζα έναντι της ΝΔ στις ευρωεκλογές ήταν απλά μικρές πινελιές αισιοδοξίας και τίποτε παραπάνω.

Αλλά εκεί τελειώνουν τα καλά νέα. Παρά τους χαζοχαρούμενους πανηγυρισμούς του ΣΥΡΙΖΑ για το «πρώτη φορά αριστερά» που ήταν υποχρεωτικοί καθώς η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ είχε την αλαζονεία να δώσει στις σημαντικές ευρωεκλογές στην ιστορία της ΕΕ δημοψηφιστικό χαρακτήρα, νικητής των ευρωεκλογών δεν ήταν ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε η Χρυσή Αυγή.
Όσο και αν ακούγεται παράδοξο, νικητές χθες ήταν οι χαμένοι: Το σάπιο πολιτικό σύστημα κατάφερε να επιβιώσει: Οι χειρότεροι φόβοι του δεν έγιναν πραγματικότητα. Το σάπιο σύστημα εξουσίας κέρδισε ακόμη έναν χρόνο ζωής και επιβολής μέχρι τις προεδρικές εκλογές και το δράμα του ελληνικού λαού θα συνεχιστεί.

Συνέχεια

Είναι μεγάλα νούμερα: 226 κοριτσάκια προς πώληση και οι 2500 Ευρωπαίοι τζιχαντιστές


Σε σειρά άρθρων μου υποστηρίχτηκε με σθένος πως η Αλ Κάιντα πριν την επίθεση της 11η Σεπτεμβρίου του 2001 στους δίδυμους πύργους της Ν.Υ και τον προσχεδιασμένο «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» που ακολούθησε δεν ήταν παρά μια μικρή περιφερειακή οργάνωση με μικρή επιρροή στον κόσμο της τρομοκρατίας και πως ο διαβόητος ηγέτης της Οσάμα Μπιν Λάντεν δεν ήταν παρά ένας βαλιτσάκιας του πραγματικού άξονα του κακού, του άξονα ΗΠΑ, Ισραήλ, Σαουδικής Αραβίας, Κουβέιτ και Πακιστάν ο οποίος έσπρωχνε χρήματα και εξοπλισμό στους Μουτζαχεντίν του Αφγανιστάν για να το κάνει το Βιετνάμ της Σοβιετικής Ένωσης.

Την ίδια πρακτική της στήριξης των εξτρεμιστών, ο άξονας του κακού εφάρμοσε και στο Κόσσοβο ενώ πολύ πιο έντονα θα την εφάρμοζε και κατά της Λιβύης και της Συρίας σε μια υπονόμευση που ξεκίνησε με την Αραβική Άνοιξη και την τηλεπώληση  του προϊόντος που οι αμερικάνοι λατρεύουν να ονομάζουν δημοκρατία στους αφελείς πληθυσμούς της Δύσης.


Όλοι γνώριζαν ότι οι Τζιχαντιστές δε θα σταματούσαν με την καταστροφή κρατών και τη βίαια ισλαμοποίηση τους. Όλοι γνώριζαν ότι οι Τζιχαντιστές δεν ελέγχονται. Όλοι οι υψηλά ιστάμενοι γνώριζαν πως πολεμώντας το φάντασμα της Αλ Κάιντα θα αναβίωναν τον ισλαμικό εξτρεμισμό.


13 χρόνια μετά την εκκίνηση του πολέμου κατά τις τρομοκρατίας οι τζιχαντιστές φυτρώνουν πλέον σαν τα μανιτάρια και το μόνο που τους σταματάει πλέον είναι  η Συρία.
Ας αναλογιστούμε τι έχει συμβεί αυτά τα τελευταία 13 χρόνια: Το Ιράκ έχει γίνει κομματάκια, στο Αφγανιστάν οι Ταλιμπάν λύνουν και δένουν ενώ μονάχα μερικές ζώνες είναι υπό κάποιο είδος ελέγχου. Η Λιβύη, μια από τις προηγμένες χώρες της περιοχής με σχεδόν δυτικό επίπεδο ζωής, έχει σπάσει σε φυλαρχούμενες περιοχές και βρίσκεται σε μια κατάσταση τέτοιου χάους όπου ο υπουργός εξωτερικών μπορεί να καυχιέται ότι απήγαγε τον πρωθυπουργό. Και η Συρία, μάλλον η περισσότερο πολυπολιτισμική χώρα της περιοχής με μακραίωνη παράδοση συνύπαρξης, σήμερα θρηνεί εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς και ακόμη και αν κερδίσει τον πόλεμο κατά τον ισλαμιστών δε θα είναι σίγουρο αν θα μπορέσει ποτέ να κλείσει τις πληγές της.

Συνέχεια

Μαζί τα Σιουφα-γαμε


Έχω κερδίσει επάξια την αντιπάθεια χώρων της εξωκοινοβουλετικής αριστεράς ασκώντας σκληρή κριτική σε αντικοινωνικές πρακτικές της που κατά καιρούς ορθώς ή παραπλανητικά της αποδίδονται.

Έχω χαρακτηρίσει τμήματα, ομαδάρχες της και οπαδούς της ως χρήσιμους ηλιθίους που με τις πρακτικές του μπάχαλου νομιμοποιούν το επιχείρημα της καταστολής σε όλο και ευρύτερα κομμάτια του πληθυσμού.

Έχω κρίνει στην καλύτερη των περιπτώσεων ως ηλίθιο το να επιλέγουν τα μολυβένια στρατιωτάκια της εξουσίας ως προνομιακούς αντιπάλους τους.

Σήμερα όμως θέλω να πω αυτό που μάλλον ελάχιστοι αρθρογράφοι θα τολμήσουν να πουν, στοιχειωμένοι μονίμως από τα φάντασμα της πολιτικής ορθότητας: Συνέχεια

Η παγκόσμια ημέρα της καριόλας που τα θελε ο κώλος της


 

 (Η αρχική αποκρουστική φωτογραφία σεξουαλικού εγκλήματος αντικαταστάθηκε για λόγους προστασίας ευαίσθητων ομάδων καθώς το δημοσίευμα πήρε μεγάλη έκταση, πολύ μεγαλύτερη από ότι ήταν αναμενόμενο. Η φωτογραφία έφυγε, η σεξιστική υποκρισία και σκληρότητα παραμένει)

Θα σας πω μερικές από τις συνηθισμένες φράσεις και κουβέντες μεταξύ ανδροπαρεών κάθε φορά που περνάει από μπροστά τους μια ευπαρουσίαστη γυναίκα: Καριόλα, πόρνη, πουτάνα, μουνάρα, να σου σκίσω την πατάρα, πωπω τι κωλάρα είσαι εσύ.

Αυτές είναι οι μόνιμες επωδοί «θαυμασμού» προς το ωραίο φύλο από παντελώς άγνωστα της σερνικά. Αυτά λούζεται κάθε γυναίκα που η εμφάνιση της φτουράει. Στο δρόμο, μέρα, νύχτα, ένας ανελέητα ισοπεδωτικός σεξιστικός πόλεμος.

Και ενώ οι gay κάναν περήφανες παρελάσεις, η ξανθιά δασκάλα πρέπει να ντρέπεται που είναι γυναίκα. Και οι κακοποιημένες πρέπει να τη ρουφάν όλη την κακοποίηση στο σπίτι τους και να ντρέπονται που είναι θύματα.

Ενώ πύρινοι λόγοι εκτοξεύονται κατά του ρατσισμού, ο σεξισμός, η πιο οικουμενική μορφή ρατσισμού παραμένει στο απυρόβλητο από μεγάλα τμήματα της ένοχης κοινωνίας.

Πως θα ήταν δυνατόν να συμβαίνει το αντίθετο; Οι Έλληνες είναι σεξισταριά του κερατά.

Συνέχεια

Και τα ψιλά στην Τρόικα!


Του Πέτρου Αργυρίου (agriazwa.blogspot.com)

6 Νοεμβρίου 2013

Χθες το πρωί ένας ακόμη «μικρός ήρως» έδωσε τα ρέστα του. Τα έδωσε στον εκπρόσωπο του ΔΝΤ και μέλος της τρόικας Πόουλ Τόμσεν.  Του πέταξε κάτι ψιλά για να πάει να ανάψει κανά κερί για τις ψυχές των Ελλήνων που ο ίδιος και η συμμορία του σκότωσαν.

Ο φιλανθρωπος τρομοκράτης συνελήφθη πάραυτα και μεταφέρθηκε στη ΓΑΔΑ ως δημόσιος κίνδυνος που είναι.

Είναι η δεύτερη σοβαρή επίθεση της τρομοκρατικής φιλανθρωπικής οργάνωσης ΕΥΟ (Εξαθλιωμένοι Υπερ Ολιγαρχών). Η πρώτη ήταν η επίθεση φιλίας των αυτονομιστών εργαζόμενων στην τοπική αυτοδιοίκηση στον υπουργό οικονομικών Ι. Στουρνάρα όταν επιχείρησαν να του δώσουν καλάθι με τα αγαθά της μάνας Γης για τη φουκαριάρα τη μάνα του.

Οι αρχές υποψιάζονται ότι ο φιλάνθρωπος τρομοκράτης συνέλεξε τα πυρομαχικά του κατά της Συνέχεια