Έγκλημα του ΕΟΠΥΥ και της κυβέρνησης. Έστειλαν πρόωρα στον Παράδεισο τον 9χρονο Παναγιώτη


Ελεύθερη Λαική Αντιστασιακή Συσπείρωση

Του Κώστα Βουκελάτου

Πριν από λίγο καιρό είχα γίνει φίλος μαζί με άλλους χιλιάδες σε ένα προφίλ ενός πιτσιρικά με πρόβλημα υγείας, του μικρού Παναγιώτη!! Παρέμεινα φίλος του και ενημερωνόμουν για ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα υγείας που είχε σαν αποτέλεσμα να νοσηλεύεται συνέχεια στα νοσοκομεία στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Δείτε την αρχική δημοσίευση 597 επιπλέον λέξεις

Πριν σβήσει τα ίχνη μας το κύμα και ο αέρας


Πριν λίγο πέταξα από πάνω μου την κουβέρτα την φλις και σηκώθηκα από τον καναπέ. Είχε τελειώσει η ταινία που έβλεπα και δεν άντεχα άλλο να κάθομαι εκεί, με την βαριά σκέψη που θόλωνε το μυαλό μου. Ακόμα και η ίδια η κουβέρτα μου με έπνιγε, μου ήταν ανυπόφορη.

Κατέληξα στο συμπέρασμα πως δεν έχει σημασία τελικά αν μια ταινία είναι καλογυρισμένη, έχει καλούς ηθοποιούς, άψογη παραγωγή και σκηνοθέτη ιδιοφυΐα. Μια ταινία αξίζει μόνο αν οι εμπειρίες του θεατή το επιτρέψουν. Και εμένα, πριν λίγο, η ταινία που είχα δει με έκανε να δω ένα κομμάτι της ζωής μου που το είχα παρατήσει. Και δυστυχώς με πόνεσε λίγο που το συνειδητοποίησα. Ή για να είμαι πιο ειλικρινής, με πόνεσε πιο πολύ η ιδέα πως δεν είμαι όσο ανεξάρτητη και δυνατή όσο νόμιζα.

Έχω αμελήσει τον εαυτό μου, όπως όλοι έχουν αμελήσει λίγο πολύ τον εαυτό τους μέσα στον ανεμοστρόβιλο που ζούμε. Πάω κόντρα σε ένα κομμάτι του εαυτού μου που νομίζω με γεμίζει, αν και η πλάκα είναι πως δεν ξέρω καλά καλά αν είναι όλα μια οφθαλμαπάτη, μια απελπισμένη ιδέα μέσα σε μια απελπισία που μας καταδιώκει όλους, μας περιμένει στο κατώφλι της πόρτας μας κάθε πρωί σαν Κέρβερος, και μας ξεπροβοδίζει το βράδυ με ένα γλυκό γρύλισμα καθώς βγάζουμε τις κάλτσες μας πριν σκεπαστούμε πάλι με μια αβάσταχτα βαριά κουβέρτα, ένα πάπλωμα που αν το αφήσουμε να μας σκεπάσει για πολλές ώρες, γίνεται αποπνικτικό.

Πως τα αφήσαμε τα πράγματα έτσι; Πως γίνεται να έχουμε ναρκωθεί τόσο που βλέπουμε τον διπλανό μας Συνέχεια

Θολούρα στον Παράδεισο … by Lit Maiden


Καθώς κάθομαι εδώ στην αναπαυτική πολυθρόνα μου, ο ηλιόλουστος θρόνος μου με θέα τον όμορφο αυτόν κόλπο του Θερμαϊκού, αγναντεύω το τοπίο αλλά διακρίνω μια θολούρα στον ορίζοντα. Ζεστασιά, εποχιακή πανδαισία χρωμάτων, μελωδικότητα ήχων, μα ο παράδεισος μου μουδιασμένος απ’αυτή την αχνή, γκρίζα, ανήσυχη, νεκρική θολούρα στον ορίζοντα. Κάτι μέσα μου σκίρτησε ενώ την κοιτούσε, η ανησυχία μεταδοτική, το ψεγάδι καθρεφτίζονταν στις σκέψεις μου. Κάτω απ’τον ήλιο υπήρχε το κενό όπως και η ενοχλητική ερώτηση που σκιαγραφόταν μέσα στο νου μου. Κάτι λείπει από αυτόν τον παράδεισο, μα τι;

Μέσα μου άκουσα την ψιθυριστή απάντηση που μου’δινε το σαραντάχρονο πεύκο που στεκόταν περήφανα όχι και τόσο μακριά από κει που λιαζόμουν. Συνέχεια