EΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Σφάλμα λογικής


Του ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ

 Το να εγκαλείς τον ΣΥΡΙΖΑ για την έλλειψη προγράμματος και αχαλίνωτο λαϊκισμό είναι μεν σωστό, αλλά συνάμα και άδικο. Διότι αφού το πεις, πρέπει να κρατήσεις το στόμα ανοιχτό για να μασήσεις όλες τις ομιλίες που εκφωνήθηκαν από το βήμα της ΔΕΘ τις τελευταίες δεκαετίες-και μιλάμε για πολλές σελίδες, δεν είναι εύκολο να τις φας.

 Ο ΣΥΡΙΖΑ πάει από εκεί που πήγαν και οι άλλοι, ακολουθώντας τη γνωστή οδό, πατώντας πάνω στα χνάρια των προηγουμένων. Μάλιστα δικαιούται να ζητήσει και την κατανόησή μας. Όλοι όσοι έχουν κάνει την εύκολη δουλειά της αξιωματικής αντιπολίτευσης, όφειλαν, απλώς, να παριστάνουν τους συνεπείς με την πραγματικότητα. Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να φανεί συνεπής και με ιδεολογικές αρχές που, ούτως ή άλλως, θεωρούνται διαχρονικές επειδή, ως ανέφικτες, δεν εξαντλούνται. Κάπως έτσι, θυμίζει επιθετικό που ενώ είναι έτοιμος για το γκολ, γυρίζει πίσω για να ντριπλάρει την άμυνα. Είναι θεαματικό, αλλά μόνο για παιχνίδι αλάνας.

 Χθες ο Αλέξης Τσίπρας μίλησε στο Ελληνοαμερικανικό Επιμελητήριο, από ένα βήμα που χρησιμοποίησε λίγες ώρες αργότερα και ο Σαμαράς. Και επανέλαβε το ίδιο λάθος που κάνει εδώ και καιρό:   Συνέχεια

Το θείο Βρέφος


Αλέξανδρου Σμέμαν

«Δι’ ημάς γάρ εγεννήθη παιδίον νέον, ο πρό αιώνων Θεός.» Ένας από τους κυριότερους ύμνους των Χριστουγέννων καταλήγει σ’ αυτά τα λόγια, ταυτίζοντας το βρέφος που γεννήθηκε στο σπήλαιο της Βηθλεέμ με τον «προ αιώνων Θεό». Ο ύμνος αυτός συνετέθη τον έκτο αιώνα από τον περίφημο Βυζαντινό υμνογράφο Ρωμανό το Μελωδό:

Η Παρθένος σήμερον, τον υπερούσιον τίκτει και η γη το σπήλαιον τω απροσίτω προσάγει άγγελοι μετά ποιμένων δοξολογούσι δι’ ημάς γαρ εγεννήθη παιδίον νέον, ο προ αιώνων Θεός.
(Κοντάκιον Χριστουγέννων)

Το παιδί ως Θεός, ο Θεός ως παιδί… Γιατί δημιουργείται αυτή η ζωηρή συγκίνηση την περίοδο των Χριστουγέννων όταν οι άνθρωποι, ακόμη και αυτοί με χλιαρή πίστη ή ακόμη και οι άθεοι, παρατηρούν αυτό το μοναδικό, ασύγκριτο θέαμα της νεαρής μητέρας να κρατά το παιδί στην αγκαλιά της, και γύρω τους οι «Μάγοι οι από Ανατολών», οι ποιμένες, δροσεροί από τη νυχτερινή τους σκοπιά στους αγρούς, τα ζώα, ο ανοιχτός ουρανός, ο αστέρας;

Γιατί είμαστε τόσο βέβαιοι, αλλά και συνεχώς ανακαλύπτουμε, πώς σ’ αυτόν το θλιβερό πλανήτη μας δεν υπάρχει τίποτε ομορφότερο και πιο χαρμόσυνο απ’ αυτό το θέαμα, που το πέρασμα των αιώνων αποδείχτηκε ανίκανο να ξεριζώσει από τη μνήμη μας; Επιστρέφουμε σ’ αυτό το θέαμα οποτεδήποτε δεν έχουμε άλλο καταφύγιο, οποτεδήποτε έχουμε βάσανα στη ζωή, και αναζητούμε αυτό που θα μάς ελευθερώσει.

Όμως στην ευαγγελική διήγηση για τη γέννηση του Ιησού Χριστού, η μητέρα και το παιδί δε λένε ούτε μία λέξη, ωσάν οι λέξεις να είναι περιττές, επειδή καμιά λέξη δεν μπορεί να ερμηνεύσει, να ορίσει ή να εκφράσει το νόημα όσων έλαβαν μέρος και εκπληρώθηκαν εκείνη τη νύχτα. Και παρ’ όλα αυτά χρησιμοποιούμε λέξεις εδώ, όχι για να εξηγήσουμε ή να ερμηνεύσουμε, αλλά επειδή, όπως η Γραφή λέει, «εκ γάρ του περισσεύματος της καρδίας το στόμα λαλεί» (Ματθ. 12, 34). Είναι αδύνατο κάποιος, που ξεχειλίζει η καρδιά του, να μη μοιραστεί με άλλους τα βιώματά του.

Οι λέξεις «παιδίον» και «Θεός» είναι οι πλέον αποκαλυπτικές για το μυστήριο των Χριστουγέννων. Κατά κάποιο τρόπο, είναι ένα μυστήριο που απευθύνεται στο παιδί που συνεχίζει να ζει μυστικά μέσα σε κάθε ενήλικα, στο παιδί που συνεχίζει να ακούει ό,τι ο ενήλικας έχει πάψει να ακούει, και που ανταποκρίνεται με μια χαρά, που ο ενήλικας, μέσα στον γήινο, υπερώριμο, κουρασμένο και κυνικό κόσμο που ζει, αδυνατεί να νιώσει. Μάλιστα, τα Χριστούγεννα είναι μια γιορτή για τα παιδιά, όχι μόνο εξαιτίας του χριστουγεννιάτικου δένδρου που διακοσμόμουμε και φωτίζουμε, αλλά μ’ έναν πολύ βαθύτερο τρόπο, και Συνέχεια