Η απόκρυψη ενός εργαλείου της Δημοκρατίας


-η συστηματική αποσιώπηση της δύναμης της λευκής ψήφου-

Γεώργιος Εμ. Δημητράκης*

Αναντίρρητη διαπίστωση όλων μας είναι ότι η κατάσταση της Πατρίδας και του Λαού μας επιδεινώνεται συνεχώς. Η οδυνηρή πραγματικότητα με τα παράνομα, επαχθή και επονείδιστα Μνημόνια  και το ζοφερό  μέλλον της Πατρίδας μας οφείλεται εις το μακροχρόνιο φαινόμενο της  παράνοιας
των πολιτικών δρώμενων. Το ελληνικό Πολιτικό Σύστημα δεν έχει την ωριμότητα, αλλά ούτε και την δυνατότητα να αλλάξει και να εκσυγχρονισθεί σε ένα σύγχρονο και δίκαιο σύστημα διακυβέρνησης της χώρας, όπως αυτό είναι σε άλλες χώρες. Αυτό συμβαίνει, διότι κατά τις τελευταίες δεκαετίες δεν έχει αλλάξει, ούτε εις το ελάχιστο,  η σχέση μεταξύ του πολιτικού προσωπικού π.χ. κομμάτων και του εκλογικού σώματος.

Ο πρώην Πρόεδρος των ΗΠΑ  Ronald  Reagan είπε κάποτε: «Μπορείς  να κοροϊδέψεις όλο τον  κόσμο μια φορά, ίσως και αρκετούς για δεύτερη φορά,  πλην όμως δεν μπορείς να κοροϊδεύεις όλο τον κόσμο κάθε φορά». Το παράδοξο και περίεργο είναι, ότι οι Έλληνες πολίτες συνεχίζουν να  εμπιστεύονται το Πολιτικό Σύστημα που εδώ και δεκαετίες τους καταστρέφει. Εκ του λόγου αυτού ουδείς άλλος τολμά να ασκήσει κριτική για τα στραβά μας και για αυτά που συμβαίνουν εις την Πατρίδα μας. Διότι επί δεκαετίες πιπιλίζουμε την καραμέλα, ότι για την κατάντια μας φταίνε οι άλλοι : η Ε.Ε.,  οι  Αμερικανοί, οι Γερμανοί, οι Γάλλοι, Ολλανδοί, οι  Ρώσοι,  οι Τούρκοι,  οι Εβραίοι κ.α.,  εκτός από εμάς οι οποίοι εις την πραγματικότητα είμαστε οι κύριοι υπεύθυνοι για την κατάντια της χώρας  και του εαυτού μας.

Εκ του λόγου αυτού τίθεται το εύλογο ερώτημα. Γιατί οφείλει το Πολιτικό Σύστημα να εκσυγχρονισθεί και να αλλάξει συμπεριφορά, εφόσον αυτό έχει την απόλυτη βεβαιότητα, ότι κατά την αντίληψη των πολιτών φταίνε άλλοι για την κατάντια της χώρας μας, ότι έτσι ή άλλως το εκλογικό σώμα συνεχίζει ανεπιφύλακτα να στηρίζει αυτό, ασχέτως εάν παράλληλα κάθε τόσο υβρίζεται και λοιδορείται για τις αποτυχίες του; Μάλιστα όταν οι εκλογείς συνηθίζουν να δοκιμάζουν όλα τα κόμματα, κάνοντας κάθε τόσο την  «βόλτα από το άλφα ή βήτα κόμμα κ.λ.π.», και μετά από μια μακροχρόνια αναζήτηση ξαναεπιστρέφουν εις το κόμμα το οποίο επί δεκαετίες υβρίζουν και αποδοκιμάζουν!

Όσο οδυνηρό και αν είναι, πρέπει να ειπωθεί ευθέως,  ότι εις την χώρα μας οι εκλογές και οι τόσο παραπλανητικές τώρα «δημοσκοπήσεις» κατάντησαν εδώ και δεκαετίες να είναι γελοίες και δεν έχουν ουδεμία σχέση με την Δημοκρατία. Διότι επικρατεί μία περιρρέουσα ατμόσφαιρα πολιτικής, ηθικής, κοινωνικής, οικονομικής σήψης, αβεβαιότητα και αθλιότητα για το μέλλον της χώρας μας.  

Όμως βασικές αρχές της Δημοκρατίας, το μεγαλύτερο δώρο των προγόνων μας προς την ανθρωπότητα, είναι η γνώση και η συνείδηση του ανθρώπου, η κρίση αυτού μεταξύ καλού και κακού. Οι αρχαίοι πρόγονοί μας για την προστασία της Δημοκρατίας, δηλαδή της Κυριαρχίας του Λαού, με ότι αυτό συνεπάγεται, είχαν τον οστρακισμό, δηλαδή την αναγραφή σε όστρακο  του ονόματος εκείνου του πολιτικού προσώπου, το οποίο λόγω αρχομανίας και άλλων επικίνδυνων συμπεριφορών, εκδιώκονταν από την πόλη εις την εξορία για μία δεκαετία. Συνέχεια

Ο Φόβος είναι το νέο μέσο της τέχνης του κυβερνάν!


αἰέν ἀριστεύειν

10514521_591216087666531_8643358724829234841_n επί κυριαρχίας των “κυβερνήσεων του φόβου”

Η σκληρή εποχή μας  παρουσίασε ένα νέο μοντέλο  διακυβέρνησης  που στηρίζεται στον Φόβο.

Αυτό ιστορικά πολιτικά και κοινωνιολογικά είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα εξέλιξη.

Είναι  γνωστό ότι μέσω της ευαισθητοποίησης και απευαισθητοποίησης της κοινής γνώμης σε ένα θέμα, μπορείς να την οδηγήσεις στο να αντιδράσει υπερβολικά ή να αδιαφορήσει για ένα θέμα, ανάλογα τις επιδιώξεις σου κάθε φορά.

Ένα παράδειγμα είναι η ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης στο καπνό του τσιγάρου,  και η παράλληλη απευαισθητοποίηση στους τόνους καυσαέρια που 

Δείτε την αρχική δημοσίευση 242 επιπλέον λέξεις

Όταν οι άντρες έχουν τις μπάλες στο πάνω κεφάλι τους (Η απάντηση του Πέτρου Αργυρίου στο φανατικό παραλήρημα του Νίκου Μπογιόπουλου για τη μπάλα)


Ο Νίκος ο Μπογιόπουλος είναι από τους λίγους δημοσιογράφους που εκτιμώ.
Ποτέ του δεν έκρυψε ότι είναι στρατευμένος κομμουνιστής.

Ούτε ότι είναι στρατευμένος ποδοσφαιρόκαυλος.

Δικαίωμά του.

Αυτό που δεν αποτελεί δικαίωμα του είναι να επιχειρεί μεθοδευμένα να επιβάλει λογικές προληπτικής λογοκρισίας σε όσους δυσφορούν με την ποδοσφαιρομανία- κυρίως όταν είναι ο ίδιος που στο πεδίο της πολιτικής είναι δριμύτατος πολέμιος της προληπτικής λογοκρισίας.

Αυτό που δεν αποτελεί δικαίωμά του είναι να δικαιολογεί το φασισμό του ποδοσφαίρου- κυρίως όταν ο ίδιος είναι πολέμιος του φασισμού στο πολιτικό πεδίο.

Στο άρθρο του στον enikos.gr στις 25/06/2014 με τον “εμπνευσμένο” τίτλο “Γκόοοολ” (με πόσα οοοο γράφονται αυτές οι λέξεις-επιφωνήματα πλέον Νίκο;), ο Μπογιόπουλος κάνει ακόμη περισσότερα από αυτά που στις πρώτες γραμμές αυτού του άρθρου του προσάπτονται. Ο Μπογιόπουλος κάνει μια φασίζουσα προπαγάνδα υπέρ του ποδοσφαίρου, απομονώνοντας το από όλα τα εκφυλιστικά φαινόμενα διαφθοράς, βίας, ξεπλύματος χρημάτων, πολιτικών εκβιασμών και χειραγώγησης μαζών που το συνοδεύουν, καταγγέλλοντας μεν τα φαινόμενα αλλά απαλλάσσοντας από κάθε κατηγορία το έδαφος πάνω στα οποία αυτά αναπτύσσονται: τα ποδοσφαιρικά γήπεδα.

Συνέχεια

Πολ Τόμσεν: Συνεχίστε τις μεταρρυθμίσεις, αν δε θέλετε νέα μέτρα


Οι μεταρρυθμίσεις, με πρόοδο στον εκσυχρονισμό των δημοσιονομικών θεσμών, όπως με την ενίσχυση της φορολογικής διοίκησης, αποτελούν μόνη λύση για να αποφευχθούν νέες περικοπές δαπανών, τονίζει σε συνέντευξή του στο «Εθνος της Κυριακής» ο εκπρόσωπος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, Πολ Τόμσεν.

Συνέχεια

ΠΟΛΙΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ/ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ…


 ΠΟΛΙΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ/ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ</p>
<p>Η σχέση ποδοσφαίρου και πολιτικής έχει καταντήσει πλέον κάτι το αυτονόητο. Ποδοσφαιρικοί παράγοντες αναλαμβάνουν ομάδες για να αποκτήσουν πολιτική επιρροή και οικονομικά οφέλη, πολιτικοί φροντίζουν να «τα έχουν καλά» με τις ομάδες, αποσκοπώντας –και όχι μόνο- στο να μη δυσαρεστήσουν τους οπαδούς-ψηφοφόρους τους. Στο πλαίσιο αυτό, χρέη χαρίζονται, γήπεδα χτίζονται, μπίζνες κλείνονται και άλλα τέτοια.<br />
Πέρα από αυτό όμως, το αξιοσημείωτο είναι ότι, και στο χώρο του ποδοσφαίρου, μοιάζει να αντανακλώνται οι ιδιαιτερότητες του ελληνικού πολιτικού συστήματος (και εντέλει της ελληνικής κοινωνίας). Και στις δύο περιπτώσεις, οι «κυρίαρχες δυνάμεις» διαμόρφωσαν ένα καθεστώς, με αθέμιτα κυρίως μέσα, για να καταλάβουν το χώρο τους κατ’ αποκλειστικότητα. Και στις δύο περιπτώσεις, οι «υποστηρικτές» τους αδιαφορούν για τους κανόνες του παιχνιδιού και ενδιαφέρονται μόνο για την επικράτηση της παράταξης ή της ομάδας τους. Το εάν μακροπρόθεσμα καταστρέφεται το ίδιο το άθλημα, ή η πολιτική ως ουσία και ως δραστηριότητα, τους είναι αδιάφορο. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να εξυπηρετούνται τα ρουσφέτια τους ή να έχουν τις διακρίσεις και τις ποδοσφαιρικές νίκες τους. Υπό αυτό το πρίσμα, η νοοτροπία είναι μία και η αυτή.<br />
Εν πάση περιπτώσει, φαίνεται ότι, εδώ που έχουμε φτάσει, μεγαλοπαράγοντες που κατέστρεψαν το ποδόσφαιρο επιλέγουν να ακροβολιστούν και εντός της κατεστραμμένης πολιτικής. Γιατί, άλλωστε, να περιμένουν να κάνουν τη δουλειά τους με τη βοήθεια ενός απαξιωμένου πολιτικού συστήματος, και να μην αναλάβουν οι ίδιοι, άμεσα, και την πολιτική εξουσία; Ευκαιρία δεν είναι, τώρα με την κρίση, να απαλλαγούν και από τους πολιτικούς τους μεσάζοντες; Η σχέση ποδοσφαίρου και πολιτικής έχει καταντήσει πλέον κάτι το αυτονόητο. Ποδοσφαιρικοί παράγοντες αναλαμβάνουν ομάδες για να αποκτήσουν πολιτική επιρροή και οικονομικά οφέλη, πολιτικοί φροντίζουν να «τα έχουν καλά» με τις ομάδες, αποσκοπώντας –και όχι μόνο- στο να μη δυσαρεστήσουν τους οπαδούς-ψηφοφόρους τους. Στο πλαίσιο αυτό, χρέη χαρίζονται, γήπεδα χτίζονται, μπίζνες κλείνονται και άλλα τέτοια.

Συνέχεια

ΚΚΕ: Στο δεύτερο γύρο δεν διαλέγουμε πλευρά…


«Η καταδίκη της αντιλαϊκής συγκυβέρνησης ΝΔ – ΠΑΣΟΚ δεν κρίνεται μόνο με τη μη ψήφιση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ, αλλά και με την απόρριψη της λογικής του «μικρότερου κακού» στο β’ γύρο και στις ευρωεκλογές»

Ξεκάθαρη θέση παίρνει σε κάλεσμά της η ΚΕ του ΚΚΕ: Στο β’ γύρο δεν πρέπει να γίνει διάκριση ανάμεσα στους υποψήφιους της Αριστεράς και αυτούς του μνημονιακού μπλοκ.

Συνέχεια

Ο ποινικός δόλος στην πολιτική


  Πριν αρκετά χρόνια, στην Αμερική, πραγματοποιήθηκε ένα εντυπωσιακό πείραμα αναφορικά με την εξακρίβωση ψεύδους από συγκεκριμένα άτομα, μέσω ενός ειδικού μηχανήματος. Ο εν λόγω ανιχνευτής ψεύδους (όπως ονομάστηκε το μηχάνημα) είχε μεγάλη επιτυχία στην ανίχνευση του ψεύδους σε απλούς πολίτες, καθώς μέσω ειδικών καλωδίων συνδεδεμένων με το κεφάλι των ατόμων προδίδονταν οι ξεχωριστές εγκεφαλικές αντιδράσεις τους στην αλήθεια και στο ψέμα.

    Ωστόσο, όταν εξετάστηκαν άτομα προερχόμενα από τον πολιτικό χώρο, ο ανιχνευτής ψεύδους «μπλόκαρε» καθώς δεν μπορούσε να εξακριβώσει πότε οι πολιτικοί έλεγαν ψέμα και πότε αλήθεια. Ο λόγος ήταν ότι ακόμα και το ψέμα, οι πολιτικοί που εξετάστηκαν από το μηχάνημα το βίωναν ως …αλήθεια. Συνέχεια