Η θλίψη για τον Πόντο δεν αρκεί….


της Ελίνας Γαληνού


Εβδομήντα πέντε χρόνια μετά την εξόντωση του ποντιακού ελληνισμού από τον Μουσταφά Κεμάλ, η ελληνική βουλή καθιέρωσε επιτέλους επίσημα την 19η Μαίου ως Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας τους. Τόσα χρόνια χρειάστηκε να περιμένουν οι μάρτυρες και απόγονοι των θυμάτων της τουρκικής βαρβαρότητας, για να αναγνωριστεί η τραγωδία τους ιστορικά στην Ελλάδα. Ωστόσο, οι 353.000 επίσημα καταγεγραμμένοι νεκροί και οι άλλοι τόσοι ξεριζωμένοι και διασκορπισμένοι αγνοούμενοι, αποτελούν πάντοτε για τους Πόντιους μια μνήμη στοιχειωμένη στην ψυχή. Συνέχεια

Ο ξεριζωμός και η γενοκτονία των Ποντίων



Η γενοκτονία των Ποντίων ( 1916 – 1923 ) με 353.000 νεκρούς αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες γενοκτονίες του αιώνα μας.

Τον Φεβρουάριο του 1994 η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου, ημέρα που ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα, ως Ημέρας Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο μικρασιατικό Πόντο την περίοδο 1916-1923. Η αναγνώριση αυτή, παρόλη την εβδομηκονταετή καθυστέρηση, δικαίωσε ηθικά τον ποντιακό ελληνισμό και συνέδεσε το σύγχρονο ελληνισμό με την ιστορική του μνήμη. Γιατί η ήττα του 1922, η «νέα τάξη πραγμάτων» που επικράτησε τότε, με την απόλυτη συνενοχή ολόκληρου του ελλαδικού πολιτικού κατεστημένου, περιόρισαν ουσιαστικά όχι μόνο τα γεωγραφικά όρια του ελληνισμού αλλά και τα διανοητικά. Ο περιορισμός των πνευματικών νεοελληνικών οριζόντων είχε άμεση αντανάκλαση στη ελλειματική ιστορική μνήμη των σύγχρονων Ελλήνων.

Τι εννοούμε όμως με τον όρο «γενοκτονία»;  Συνέχεια